tag:blogger.com,1999:blog-33492139531300689422011-11-27T16:21:23.524-08:00Սկզբից` Երևանի պետական բժշկական համալսարան, հիմա ու հետո` Պոտսդամ-Խրոնինգեն-ՅոենսուԲյուրակն Իշխանյան (Byurakn Ishkhanyan)http://www.blogger.com/profile/01933204657332996148noreply@blogger.comBlogger681100tag:blogger.com,1999:blog-3349213953130068942.post-48650663850469393772011-10-05T14:32:00.001-07:002011-10-05T14:35:18.091-07:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/-JRT-6YNmRi0/TozNjkz-OGI/AAAAAAAAAEQ/zqBKka3XE6Q/s1600/1.jpg"><img style="float:left; margin:0 10px 10px 0;cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 240px;" src="http://3.bp.blogspot.com/-JRT-6YNmRi0/TozNjkz-OGI/AAAAAAAAAEQ/zqBKka3XE6Q/s320/1.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5660124842758649954" /></a><br />Կրթական համակարգի մասին մի քիչ անցնի, հետո կգրեմ: Հիմա ուզում եմ նկարով կիսվել:<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3349213953130068942-4865066385046939377?l=strangelittlestudent.blogspot.com' alt='' /></div>Բյուրակն Իշխանյան (Byurakn Ishkhanyan)http://www.blogger.com/profile/01933204657332996148noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3349213953130068942.post-89263919500833715302011-09-29T15:43:00.000-07:002011-09-29T15:44:10.702-07:00Երբ թվում էր, որ աշխարհի բոլոր թեմաներն արդեն սպառել ենք, չգիտեմ ում գլխում միտք ծնվեց կիսվել սիրային պատմություններով: Տղաները միանգամից կարճ կապեցին, իսկ աղջիկները, որոնցից շատերը, ի դեպ, ընկեր ունեն, սկսեցին ռոմանտիկ մանրամասների մեջ խորանալ:<br /><br />Բոլոր պատմություններն ինչ-որ ընդհանրություններ ու տարբերություններ ունեին, բայց բոլորիս զարմացրել էր պակիստանցի Սանայի սերը:<br /><br />Պարզվում է` ընկերոջ հետ (որին ընկեր անվանել չէր սիրում) ծանոթացել է ինտերնետով: Վիրտուալ շփվել են երկար: Հետո մի անգամ տղան ամուսնության առաջարկ է արել: Սանան խառնվել է իրար, հազիվ է կարողացել մարսել նրա ասածները: Հետո արդեն ըստ մահմեդական ծիսակարգի ամեն ինչ արել են: Մնում էր Սանայի համաձայնությունը (ասում է` սովորաբար հակառակ հերթականությամբ է լինում): Սանան էլ որոշում է. չեմ պատասխանելու, մինչև իրական կյանքում չտեսնեմ:<br /><br />- Ինչ հետաքրքիր է,- նկատում է Սանան,- սիրային պատմությունները պատմելիս բոլորը կարմրում են:<br />- Դու էլ,- ասում եմ, երբ հատուկ ինձ համար երրորդ անգամ պատմում է նույն պատմությունը ու եզրափակում նրանով, որ փետրվարին հավանաբար կամուսնանա, որովհետև գրեթե վստահ է, որ դրական պատասխան է տալու:<br /><br />Երկու շաբաթ շարունակ Սանայի սերը քննարկման առարկա էր դարձել: Եվրոպացիները ոչ մի կերպ չէին հասկանում:<br />- Մեկի հետ ամուսնանալու համար պիտի տեսնես, շփվես, համբուրվես, սեքս անես: Էսպես ո՞նց է հնարավոր:<br />Ես հասկանում էի, բայց նույնը չէի անի.<br />- Լիովին հավանական եմ համարում օնլայն սերը, բայց ես էդ տիպից չեմ: <br /><br />Սանայի փեսացուն պիտի սեպտեմբերի վերջին գալ: Բոլորս անհամբերությամբ սպասում էինք: Էդ ընթացքում Սանան դես գնաց, դեն գնաց, որ տղայի համար առանձին սենյակ ճարի, բայց էդպես էլ ոչինչ չգտավ: Նրանք էլ կրոնական շեֆերից դաբրոն ստացան. տղան պիտի Սանայի սենյակում քներ:<br /><br />Եկավ էդ բաղձալի օրը: Բոլորս նույնքան անհամբեր էինք, որքան Սանան: Վերջինս առավոտից սենյակն էր կարգի բերում, էփում-թափում, իսկ մենք ուղղակի վայելում էինք քննությունից հետոյի ազատությունը:<br /><br />Երեկոյան տուն ենք մտնում:<br />"Where is he?" Շշուկով հարցնում ենք իրար: Ով ցերեկը տանն էր եղել ու տեսել էր, ասում էին` բախտավոր է: <br /><br />Սանան անհետանում է: Այն նույն Սանան, որը միշտ իրադարձությունների կենտրոնում է, որը եթե ներկա է լինում, ապա հնարավոր չէ` լռություն տիրի, որը շատախոս է ու անկաշկանդ: Նրան տեսնում ենք շատ հազվադեպ, բարի լույս ասում: Լուռ է:<br /><br />Էսօր երեկոյան դարդոտ նստած էինք խոհանոցում. մեր խմբի կեսից շատն արդեն գնացել է: Մեկ էլ Սանան ու նրա փեսացուն հայտնվեցին: Սոված էին, պիտի ուտելու բան սարքեին: Ու մինչ տղան սոխը կտրտում էր, Միրենը Սանային շշուկով հարցրեց.<br />- Երջանի՞կ ես:<br />- Հա,- պատասխանեց,- շատ:<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3349213953130068942-8926391950083371530?l=strangelittlestudent.blogspot.com' alt='' /></div>Բյուրակն Իշխանյան (Byurakn Ishkhanyan)http://www.blogger.com/profile/01933204657332996148noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3349213953130068942.post-24100565795998161942011-09-19T12:20:00.001-07:002011-09-19T12:20:50.659-07:00Անցյալ շաբաթ, երբ հնչյունաբանության դասախոսը տակով-վրայով աշխարհի բոլոր հնչյունների վրայով անցավ, ճաշի ժամանակ համակուրսեցիներիս մոտ նեղված արտահայտվեցի.<br />- Բայց էսպես արդար չի. աշխարհի բոլոր հնչյուններից խոսեց, բայց հայերենի փախած հնչյուններին չանդրադարձավ: Օրինակ մենք ճ ունենք:<br />Իմ համակուրսեցի վաստակաշատ լեզվաբանները, որոնք ինձնից առնվազն չորս տարով ավելի, ոմանք նույնիսկ ավելի շատ լեզվաբանական կրթություն ու փորձ ունեին, վրա տվեցին.<br />- Դրա ի՞նչն ա տարօրինակ: Սովորական աֆրիկատ ա:<br />Ես էլ մանթո գլուխս կախեցի. դե որ լեզվաբանները տենց են ասում: Բայց դե ինձ պաշտպանելու մի վերջին փորձ արեցի.<br />- Օրինակ էն մարդիկ, ում մայրենին անգլերենն ա, չ-ն ու ճ-ն չեն տարբերում:<br />- Հա, հանգիստ, ես չտարբերեցի,- խոստովանեց նորզելանդացի Սոֆյան:<br /><br />Բայց դե ես պիտի իմ ճ-ի մուռը հանեի, թե չէ հանգիստ տեղս չէի նստի: <br /><br />Շաբաթ-կիրակի օրվա համար դասախոսը պատվիրել էր մեր մայրենի լեզուներում մինիմալ զույգեր գտնել, ասել կուզի բառեր, որոնք միայն մի հնչյունով են իրարից տարբերվում:<br /><br />Հանուն ճ-ի մի պուճուր դաղալություն արեցի. ոչ թե մինիմալ զույգ գտա, այլ մոտ-մինիմալ, բայց հատուկ վերջին հնչյունն էնպես արտասանեցի, որ թ հնչի (հետո տ-թ-ի բազարի հավես չունեի, ճ-չ-ն հերիք էր): Ու էսօր հանդիսավոր արտասանեցի.<br />- Ճիթ, չիթ:<br />- Երևի ձայնավորի երկարությունն ա տարբեր, հա՞:<br />Ջան, ուզածիս հասնում եմ:<br />- Չէ, առաջին բաղաձայնը. ճ, չ:<br />- Բայց տարբերություն չկա: Որևէ մեկը լսու՞մ է տարբերությունը:<br />Ոչ ոք: Դե կերեք, ի՞նչ սովորական աֆրիկատ:<br />- Ո՞նց ես արտասանում. աֆրիկա՞տ ա, թե՞ բլաբլա (ու ստեղ հնչյունաբանական տերմին ա գնում, որը շաբաթ-կիրակի պարապելուց հետո գլուխս չէր մտել):<br />- Չգիտեմ,- մտքիս մեջ` ես ձեր նման վաստակաշատ լեզվաբան չեմ:<br /><br />Էնքան ասեցի, մինչև դասախոսը ճ-ին մոտ մի բան կարողացավ արտաբերել: Էնքան երկար ճ-ն տանջեց, որ մնացած մինիմալ զույգերիս մոռացավ անդրադառնալ: Ես դեռ էնտեղ ծ-եր, ձ-եր ու ք-փ-բ-եր ու էլի լիքը բաներ ունեի:<br /><br />Սրանից հետո մեր ճ-ին բան ասող ա էղել, էնքան եմ տանջելու, մինչև արտասանել սովորի:<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3349213953130068942-2410056579599816194?l=strangelittlestudent.blogspot.com' alt='' /></div>Բյուրակն Իշխանյան (Byurakn Ishkhanyan)http://www.blogger.com/profile/01933204657332996148noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3349213953130068942.post-51251221043782248762011-09-19T11:21:00.000-07:002011-09-19T11:22:19.965-07:00Երբ առաջին կուրս էի, լավ եմ հիշում` խմբում առաջինը Ալիկի ծնունդը շնորհավորեցինք: Իրար համարյա չէինք ճանաչում, նոր-նոր ուսանող էինք դարձել, ու պարզվում է` սեպտեմբերի 19-ին Ալիկի ծննդյան օրն է: Նվեր ենք առնում: Փղիկ էր: Չեմ հիշում` ում միտքն էր, բայց Ալիկը ծաղրեց նվերը: Տարիներ անց մենք էլ էինք ծիծաղում ինքներս մեզ վրա, որ տղային փղիկ ենք նվիրել: Ալիկն էլ էն ջրիկ տղաներից էր, որ ամեն առիթով կատակ էր անում, աղջիկներն էլ ծիծաղից հալվում էին: Հետո ֆակուլտետը փոխեց, գնաց ստոմ, էլ չիմացանք` ինչ էղավ:<br /><br />Հենց էդ ժամանակվանից ավանդույթ դարձավ բոլորի ծնունդին ինչ-որ նվեր տալը: Էդ մի հոգուց թաքուն միշտ կհավաքվեինք, կփսփսային` ի՞նչ անենք, ինչքա՞ն հավաքենք: Ու էդպես առաջին-երկրորդ կուրսերում: Երրորդում խմբերը խառնվեցին իրար, արդեն հավես չկար հետևելու, թե ով երբ է ծնվել: Իսկ ավելի ուշ արդեն խմբում մարդ ա իր մտերիմին առանձին նվեր էր անում:<br /><br />Մենք մեր էս կուրսով հավաքվել ենք ընդամենը երեք շաբաթ առաջ: Առաջինը քենիացի սևամորթուհի Քերոյի ծնունդն էր` սեպտեմբերի 19-ին: Որևէ բան կազմակերպելը դժվար չէր. մենք բոլորս Բեռլինում էինք ապրում, Քերոն` Պոտսդամում, հետևաբար առանձին քննարկելու լիքը հնարավորություններ կային: Քերոն մեզնից շուտ էլ դասի է հասնում. դիմացի շենքում է ապրում:<br /><br />Երբ էսօր գնացքի կայարանից տորթ գնեցինք, իսկ համալսարանի կայարանում արագ-արագ ոտքի վրա բացիկն էինք գրում, շատ լավ գիտեինք, որ երբ հասնենք, Քերոն արդեն լսարանում է լինելու:<br /><br />Միջանցքում էլի փսփսում ենք: Հա, Քերոն էնտեղ է: Մի քանիսն էլ, որ շուտ էին հասել: Մեկ էլ երգելով մտնում ենք, տորթը տալիս: Քերոն հուզվում է: Ափերով դեմքը փակում է, որ արցունքները չտեսնենք:<br /><br />Դասերից հետո վերցնում ենք Քերոյին, գնում խմելու: Մի երկու ժամ միասին նստում ենք, խմում, տորթը ուտում, շարժվում դեպի տուն. պարապելու լիքը բան ունենք:<br /><br />Քերոն հուզված է. <br />- Մենք երբեք էսպես չենք նշում ծնունդները: Ուղղակի ասում ենք շնորհավոր ու վերջ:<br /><br />Քերոն չգիտի, որ մենք էլ սովորաբար էդպես չենք նշում:<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3349213953130068942-5125122104378224876?l=strangelittlestudent.blogspot.com' alt='' /></div>Բյուրակն Իշխանյան (Byurakn Ishkhanyan)http://www.blogger.com/profile/01933204657332996148noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3349213953130068942.post-58702371840525482412011-09-16T13:15:00.000-07:002011-09-16T13:16:47.781-07:00Էսօր հնչյունաբանության դասին լիքը քննարկեցինք շուա հնչյունը, նույն ինքը` մեզ շատ ծանոթ ը-ն (նաև` [ə]): Թեման ծավալվեց նրանից, որ դասախոսը պնդեց, որ շատ յուրահատուկ հնչյուն է, տարբեր լեզուներ մտնում է որոշ հարցեր հեշտացնելու համար և այլն: Դրանից հետո էրեխեքից մեկի մոտ հարց ծագեց.<br />- Բոլոր լեզուներն ունե՞ն շուա:<br /><br />Էստեղ դասախոսը երկար խոսեց, վերջում պատասխանեց, որ ապահովության համար պետք է ասել` ոչ: Քանի որ հարց տվողը բասկ էր, հետևաբար նաև տիրապետում էր իսպաներենին, շարունակեց.<br />- Օրինակ իսպաներենում ոնց որ չկա:<br />- Ճիշտ ես, իսպաներենը շուա չունեցող լեզվի շատ լավ օրինակ է: Որևէ մեկը կարո՞ղ է ասել ինչու:<br />Մեկն ասեց: Դասախոսը կրկնեց` գրատախտակին նկարելով ձայնավորների եռանկյունին, որը որպես երկրաչափական պատկեր սեղան է, բայց դե լեզվաբանների համար հավանաբար տարբերություն չկա: Հետո բացատրեց.<br />- Իսպաներենում հինգ ձայնավոր կա, որոնք եռանկյունու ծայրերում են, իսկ շուան գտնվում է մեջտեղում: Եթե դա լիներ, առկա ձայնավորների հնչեղությունը կկորեր:<br />Էստեղ ջղայնացա.<br />- Իսկ հայերե՞նը: Հայերենում ինչու՞ շուա կա: Մենք ունենք վեց ձայնավոր` իսպաներենի հինգն ու շուա:<br />Դասախոսը նեղն ընկավ.<br />- Երևի ձեզ մոտ, ինչպես օրինակ սերբերենում, արագ արտասանելիս է էդ հնչյունն առաջանում, այսինքն` ալոֆոն է:<br />- Ի՞նչ ալոֆոն: Էդ հնչյունը մեր լեզվում պաշտոնապես կա: Նույնիսկ հատուկ տառ ունենք այն արտահայտելու համար: Օգտագործվում է նաև որպես որոշյալ հոդ:<br />Էլ կրուտիտի տեղ չկար.<br />- Դե բացառություններ լինում են:<br /><br />Ուրեմն հինգերորդ դարում Մեսրոպ Մաշտոց անունով մեկն էդքան քթի ծակ ունենար, հայերենում շուա հնչյունի համար, որը երևի էդ անունը չուներ էն ժամանակ, առանձին տառ հորիներ, դպրոցում դասատուները մեզ ճղվեին բացատրելով, որ եթե վանկի մեջ ձայնավոր չկա, ուրեմն ը պիտի գրվի, որ դասախոսը կանգնի ու ասի հայերենում շուան ալոֆո՞ն ա: Չէ, էս հնչյունաբանությունն էլ գիտություն չի, կրուտիտ ա, իսկ մեզնից փաստորեն աշխարհում խաբար չեն: Լավ չի, հեչ լավ չի:<br /><br />Հ.Գ. Վիքիպեդիայով զբաղվողներին խնդրում եմ<a href="http://en.wikipedia.org/wiki/Schwa"> էս էջը</a> նայել:<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3349213953130068942-5870237184052548241?l=strangelittlestudent.blogspot.com' alt='' /></div>Բյուրակն Իշխանյան (Byurakn Ishkhanyan)http://www.blogger.com/profile/01933204657332996148noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3349213953130068942.post-67553826501852123252011-09-12T11:31:00.000-07:002011-09-12T11:36:36.168-07:00Սկզբում ամեն ինչ հավես էր. լեզվաբանությունը լրիվ տրամաբանություն է, մաթեմատիկա, ենթարկվում է ճշգրիտ կանոնների: Դասախոսը բացատրում էր, որ մեր ուղեղում ճիշտ այնպես է, ինչպես ծառերում, ու Չոմսկին ձգտել է ստեղծել մի սխեմա, որը համընդհանուր կլինի բոլոր լեզուների համար: Նորածնի ուղեղում դատարկ վանդակներ են, որոնք լցվում են նրա առաջին սովորած լեզվով:<br /><br />Հետո պարզում ես, որ էդ սխեմաներն էնքան էլ համընդհանուր չեն բոլոր լեզուների համար, ու հարց է առաջանում. որքանո՞վ են դրանք ճշգրիտ: Ո՞րն է դրանց կենսաբանական հիմքը: Ապացույց կա՞ արդյոք, որ ուղեղում իսկապես գոյություն ունեն այդ քիմիական կառուցվածքները, որոնք փոփոխության են ենթարկվում, երբ երեխան սկսում է խոսել:<br /><br />Իսկ էսօր արդեն դասախոսը բացատրում էր համընդհանուր կանոններից շեղումների մասին ու դրանց բացատրությունները: Անկեղծ ասած, ոչինչ չհասկացա, բայց ահավոր հիասթափվեցի էս ամեն ինչից. տպավորություն է, որ Չոմսկին սկզբում փորձել է համընդհանուր տեսություն ստեղծել: Հետո նկատել է, որ ոչ ամեն ինչն է ենթարկվում դրան: Անունները դրել է բացառություններ, ստիպված բացատրություններ հորինել դրանց համար:<br /><br />Չէ, ես չափից շատ բժիշկ եմ էս ամեն ինչը հալած յուղի տեղ ընդունելու համար:<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3349213953130068942-6755382650185212325?l=strangelittlestudent.blogspot.com' alt='' /></div>Բյուրակն Իշխանյան (Byurakn Ishkhanyan)http://www.blogger.com/profile/01933204657332996148noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3349213953130068942.post-4066336960798833052011-09-09T06:46:00.000-07:002011-09-09T06:47:34.007-07:00<div>Էս մեր ուսումնական ծրագրի առաջին ամսվա նպատակն է բոլորիս մի մակարդակի հասցնելը, հետո սկսել առաջին կիսամյակը: Բնական բան է. մեր կուրսում կան լեզվաբաններ (ընդ որում` ամենատարբեր տեսակի), հոգեբաններ (էլի բազմազան), դե մեկ էլ ես բժիշկ հալովս: Բոլորս տարբեր կրթություն ու գիտելիքներ ունենք: Դրա համար պետք է մի ծրագիր, որտեղ բոլորիս կհավասարացնեն: Էս ամիսն էլ հենց դրա համար է:</div><div><br /></div><div>Անցնելու ենք երեք առարկա` լեզվաբանություն, կլինիկական լեզվաբանության ներածություն, վիճակագրություն: Վերջում էլ քննություն ենք տալու: Էս առարկաներից առաջինն ամսվա մեծ մասն է կազմում, իսկ կուրսեցիներիս ճնշող մեծամասնությունը կամ լեզվաբաններ են, կամ էլ լեզվաբանություն անցել են: Ես էլ սաղ օրը նվնվում եմ, թե` կտրվելու եմ քննությունից, էդ սաղ ինձ համար նոր ա: Նեյրոհոգեբան Միլային էլ բռնացրել եմ, ասում եմ` երկուսով ենք տառապելու:</div><div><br /></div><div>Չորեքշաբթի օրվանից սկսվեցին լեզվաբանության դասերը, ու պարզվեց, որ էնքան էլ ներածություն չէր, ինչքան դասախոսը նախապես ասել էր: Երկրորդ օրը պարզ դարձավ, որ դա իսկական մարտահրավեր է նաև լեզվաբանների և լեզվաբանություն անցածների համար: Իսկ դասի վերջում դասախոսն ինձ կանչեց գրատախտակի մոտ մի կոնկրետ բարդ ստորադասական նախադասության սինտակտիկ ծառը նկարելու: Ես էլ բանից բեխաբար արագ-արագ արեցի: Դու մի ասա` կուրսեցիներս շշմել էին: Մի մասը չէր հավատում, որ նախկինում լեզվաբանություն չեմ անցել, իսկ մյուսները թե` ո՞նց ես էսքան շուտ հասկացել, մեզ կօգնե՞ս տնայիններն անելիս:</div><div><br /></div><div>Նենց հավես մեջս ուռեցի: Մտածեցի` բա իմ հայկական ուղեղին մի աչքո՞վ եք նայում, բա ու՞մ թոռն եմ, որ չհասկանամ:</div><div><br /></div><div>Էսօր էլ կլինիկական լեզվաբանության ներածությունն էր: Դասախոսը սկսեց.</div><div>- Գլխուղեղը երկու կիսագունդ ունի` աջ և ձախ: Դրանցից յուրաքանչյուրը բաղկացած է չորս բլթից. ճակատային, գագաթային, ծոծրակային, քունքային... Կրկնեք...</div><div><br /></div><div>Ու ստեղ քիչ էր մնում ծիծաղից մեռնեի:</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3349213953130068942-406633696079883305?l=strangelittlestudent.blogspot.com' alt='' /></div>Բյուրակն Իշխանյան (Byurakn Ishkhanyan)http://www.blogger.com/profile/01933204657332996148noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3349213953130068942.post-64943564999021288612011-09-08T13:50:00.000-07:002011-09-08T13:53:15.296-07:00Անգլերեն cookie բառը նշանակում է թխվածքաբլիթ:<br /><br />Մի երեկո մեր հոլանդուհի համակուրսեցին` Սյուզանը, որոշում է բոլորիս հրավիրել հոլանդական քուքիներ ուտելու: Դրանք կլոր վաֆլե թխվածքաբլիթներ են, որոնց մեջ կարամել կա: Ամբողջ իմաստն էն է, որ դնում ես թեյի տաք բաժակի վրա, կարամելը հալվում է, քուքին` փափկում: Հետո կարող ես ուտել:<br /><br />Մի խոսքով, հավաքվել ենք սեղանի շուրջ: Մարդ ա մեր քուքիով ենք զբաղված:<br /><br />- Իմ քուքին փափկել ա:<br />- Էս ինչ համով քուքի ա:<br />- Նորա, քուքիիդ հետ մի խաղա:<br />- Տես իմ քուքին:<br /><br />Իսկ մեր հունգարուհի Նորան ծիծաղից թուլանում է: Հետո բացատրում է.<br />- Հունգարերենում քուքի նշանակում է պուպուլիկ:<br /><br />Դե հիմա վերևի նախադասությունները նորից կարդացեք:<br /><br />Հ.Գ. Հետո սկսեցինք հերթով ասել, թե մեր լեզվով պուպուլիկ ոնց կլինի: Եկանք այն եզրակացության, որ դա հնդեվրոպական արմատ է, որովհետև բոլոր լեզուներում «պի» կամ «պու» կար, բացի հունգարերենից, իսկ վերջինս հնդեվրոպական լեզու չէ:<br /><br />Հ.Հ.Գ. Խաղերից մեկի ժամանակ Նորան պարտվեց: Որպես «պատիժ» պիտի գնար խոհանոց, որտեղ մեր տան բնակիչներից մեկն ինչ-որ բան էր սարքում, հարցներ` որքա՞ն է քուքիիդ երկարությունը: Նորան էդպես էլ արեց, բայց անգլերեն չիմացող տղայի պատասխանը տխուր էր. Ich weiß nicht (չգիտեմ):<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3349213953130068942-6494356499902128861?l=strangelittlestudent.blogspot.com' alt='' /></div>Բյուրակն Իշխանյան (Byurakn Ishkhanyan)http://www.blogger.com/profile/01933204657332996148noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3349213953130068942.post-59259641296390229102011-09-07T11:58:00.000-07:002011-09-07T14:18:21.528-07:00Բժշկի դիպլոմը ստանալու պահին մտքիս ծայրով չէր էլ անցնում, որ մի օր նորից ուսանող կդառնամ, այն էլ` Եվրոպայում, այն էլ` բժշկությունից մի փոքր հեռու ոլորտի:<div><br /></div><div>Եվ հիմա նստած եմ Բեռլինի հանրակացարանի սենյակումս, ու մինչ համակուրսեցիներս խոհանոցում աղմկում են, փորձում եմ մտքերս հավաքել ու պատմել նորից ուսանող լինելու մասին:</div><div><br /></div><div>Դժվար է նորից դասերին վերադառնալը: Երկու տարի կարծես ուղեղս հանգստի էր գնացել: Կլինիկական օրդինատուրայի ընթացքում ինձնից իմ հնարավորություններից շատ քիչ բան էին պահանջում: Արդյունքում ընդհանուր բժշկության ֆակուլտետի վեց տարիներիս թափը թուլացավ, ու սովորելը դարձավ միայն հաճույքի աղբյուր: Ուղեղիս զոռ տալու կարիք լինում էր միայն ֆրանսերեն պարապելիս, ինչին կամավոր հանձնվել էի մտավոր աշխատանքի բացս լրացնելու համար:</div><div><br /></div><div>Էսօր լեզվաբանության դասախոսություն ունեինք: Եթե պատմեմ, թե ինչի մասին էր, բոլորիդ աչքերը ճակատներիդ կթռնի, ու կասեք` բայց դու ի՞նչ կապ ունես դրա հետ: Մեկ-մեկ էդ հարցն ինձ էլ է հուզում, բայց իսկույն ուշքի եմ գալիս. ախր ինձ դուր է գալիս: Եվ ոչ միայն լեզվաբանությունը:</div><div><br /></div><div>Սիրում եմ իմ էս կյանքը հանրակացարանում` ապրելով համակուրսեցիներիս հետ: Միասին արթնանում ենք, նախաճաշում, նույնիսկ միասին համալսարան գնում, վերադառնում: Դուրս գալիս է միասին ապրելու երևույթը:</div><div><br /></div><div>Կուրսում տասնչորս հոգի ենք տասներեք տարբեր երկրներից: Ունենք մաշկի ամենատարբեր երանգները` սկսած անգլիական գունատ սպիտակից, վերջացրած աֆրիկյան մուգ սևով: Անգլերեն խոսում ենք տարբեր առոգանություններով: Մեր ամենաերիտասարդը քսաներկու տարեկան է, ամենամեծը` երեսուներկու: Մի խոսքով, ինչքան ուժ ունենք, տարբեր ենք իրարից, ու դա մեզ միացնում է: Անընդհատ հարցեր ենք տալիս, համեմատում, պատմում մեր երկրներից, կատակում, անգամ մաֆիա խաղում, որի մասին որոշ երկրներում չեն լսել, իսկ մյուսներում տարբեր կանոններով են խաղում:</div><div><br /></div><div>Էսօր ինչ-որ չեմ կարողանում մտքերս նորմալ արտահայտեմ: Թողնեմ հետոյի: </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3349213953130068942-5925964129639022910?l=strangelittlestudent.blogspot.com' alt='' /></div>Բյուրակն Իշխանյան (Byurakn Ishkhanyan)http://www.blogger.com/profile/01933204657332996148noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3349213953130068942.post-64567194529332192752010-01-27T13:18:00.000-08:002010-01-27T13:19:50.455-08:00<!-- end asset-header --> <a href="http://pics.livejournal.com/byurie/pic/0004z6ae/"><img src="http://pics.livejournal.com/byurie/pic/0004z6ae/s320x240" alt="" align="left" border="0" width="320" height="211" /></a>Մեր կուրսն իր ամեն ինչով տարբերվող է եղել: 2003թ. հունիսին՝ ընդունելության քննություններից առաջ, ԿԳ նախարարը փոխվեց: Էդ տարի ամեն ինչ ուրիշ կերպ եղավ: Մեր բուհի ընդունելության մրցույթում ռեկորդային ցածր գնահատականներ գրանցվեցին, վճարովի համակարգում լիքը թափուր տեղեր մնացին, հանձնաժողովներն էլ չկարողացան լավ ուտել. երևի չգիտեին՝ նոր նախարարն ինչացու է ու ինչպես կվերաբերվի ուտոցիին: Արդյունքում ստացվեց փոքրիկ կուրս (ընդամենը 250 հոգի մեր ֆակուլտետի սովորական 300-350 հոգանոցների փոխարեն), որտեղ սովորողների մեծ մասն իր ուժերով էր ընդունվել:<br /><br />Ստացվեց այնպես, որ մեր կուրսը շատ ուժեղ էր: Լավ սովորողները շատ-շատ էին, բայց սովորական կրծողներ չէին: Մեծ մասն իսկական քննադատներ էին, ու Աստված չաներ, նկատեին, որ դասախոսը գիտելիքներով մի քիչ կաղում է, իրենց հարցերով էնպե˜ս կնեղեին: Երբ մի խնդիր էր լինում, միանգամից շուխուռ էինք անում: Աղմկարար էինք, անվախ: Մի լավ զենք ունեինք: Գիտելիքն էր: Դրա համար պարզ երեսներով, թեթև սրտով կռվում էինք անգրագիտության դեմ, բողոքում անհաջող դասախոսներից, ռեկտորի առաջ լուրջ հարցեր բարձրացնում:<a href="http://pics.livejournal.com/byurie/pic/0005070w/"><img src="http://pics.livejournal.com/byurie/pic/0005070w/s320x240" alt="" align="right" border="0" width="320" height="211" /></a><br /><br />Էս ամենի հետ մեկտեղ նաև միասնական էինք: Հիշում եմ՝ պետականներից առաջ ոնց էինք էստեղ-էնտեղից թեստեր ճարում, համեմատում, գլուխ հանում, տարածում, գաղտնագրեր կոտրում, թարգմանում ու էդպես շարունակ: Աշխատում էինք մի մարդու նման: Ուրախանում ու տխրում էինք միասին: Ճիշտ է՝ կային հատուկենտ նախանձ գերազանցիկներ, որոնք թթված դեմքերով էին նայում բարձր ստացողներին և ուրախանում յուրաքանչյուր անհաջողության համար: Կային նաև բժշկության հետ կապ չունեցող կիսախուժան դեմքեր, որոնք հազիվ ավարտեցին համալսարանն ու գուցե արժանի չէին բժշկի դիպլոմին, կային սարքովի գերազանցիկներ, որոնք ընդհանուր մթնոլորտի հետ շփում չունեին, բայց նրանք այնքան քիչ էին, որ չէին ազդում այն աշխույժ, իրար հասնող, իրա<a href="http://pics.livejournal.com/byurie/pic/00051fps/"><img src="http://pics.livejournal.com/byurie/pic/00051fps/s320x240" alt="" align="left" border="0" width="320" height="240" /></a>ր հետ ապրող մարդկանց վրա:<br /><br /> Չնայած մեր բարձր առաջադիմությանը, նաև ջրիկ էինք, չափից դուրս կատակասեր: Ուրախանալու առիթները բաց չէինք թողնում: Նե˜նց հավես էր, երբ քննություններից հետո հավաքվում, գնում էինք մի տեղ ջրիկանալու:<br /><br />Անգամ մեր <a href="http://byurie.livejournal.com/225596.html">ավարտական երեկոյին</a> մենք բոլորս մեկ էինք, թռնում էինք իրար գիրկ, շնորհավորում միմյանց՝ լավ իմանալով, որ կարճ ժամանակ անց պիտի կարոտենք մեր ցնդած ուսանողական օրերը:<br /><br />Իհարկե, կարոտը չուշացավ, որովհետև օրդինատուրան լրիվ ուրիշ էր, ու եթե ինչ-ինչ առիթներով տեսնեի համակուրսեցիներիս, պիտի հասկանայինք, թե ինչքան տխուր է հիմա, պիտի կիսվեինք մեր փոխված առօրյայից: Երբ քննաշրջանը սկսվեց, <a href="http://byurie.livejournal.com/307570.html">սկսեցի նախանձել ուսանողներին</a>: Ո˜նց էի կարոտում ընթերցասրահի ջրիկ պարապմունքները, Լիլյային առաջինը քննության ճամփելը, իսկ հետո նրան հարցախեղդ անելը, ընթերցասրահում սպասելը, թե երբ մյուսները դուրս կգան, գրքեր քրքրելը, բանավիճելը<a href="http://pics.livejournal.com/byurie/pic/00053x0s/"><img src="http://pics.livejournal.com/byurie/pic/00053x0s/s320x240" alt="" align="right" border="0" width="320" height="240" /></a>:<br /><br />Բայց մեր հերթն էլ հասավ: Էսօր էդ օրն էր: Երբ ընթերցասրահում կամաց-կամաց սկսեցին հավաքվել մերոնք, զգացինք, որ էսօր առաջին անգամ մտերիմներով բոլորս նույն օրն ենք հանձնելու: Մյուս կողմից, չափից դուրս անսովոր էր, որ Մարիան ինձ հետ չէր, այլ երկու օր առաջ: Բայց հասցրեց զանգել, հաջողություն մաղթել:<br /><br />Որ կողմ նայում ես, մերոնք են: Էս ի˜նչ շատ ենք: Բոլորս ուրախ, ջրիկ, միևնույն ժամանակ պատրաստ կռիվ տալու, եթե էլի օյին բերեն մեր գլխին, իսկ օրդինատուրայում դրանք անպակաս են: Արդեն զզվել ենք էս քննությունից: Ոչ մեկս կարգին չի պարապել: Ինչքա՞ն կարելի է նույնը հանձնել: Բայց ժպիտները դեմքներիցս չի իջնում. վերջապես իրար տեսնում ենք:<br /><br />Ափսո˜ս, որ մեր կուրսի հալալ կեսին վերջին ժամանակներս քիչ եմ տեսնում կամ ընդհանրապես չեմ տեսնում. մի մասն Առողջապահության ազգային ինստիտուտում է, մի մասը պարզապես համալսարանի կողմերում չի երևում, իսկ մյուսներն էլ պարզապես Հայաստանից բացակայում եմ:<br /><br />Ու շատ լավ գիտեմ, որ էս սերունդը չի գնալու, կորի: Տարիներ անց աշխարհի տարբեր ծայրերից կլսեք բազմաթիվ հայտնի բժիշկների ու գիտնականների անուններ, որոնց միավորում է մի բան. բոլորը 2009թ. ավարտել են Երևանի պետական բժշկական համալսարանը:<br /><a href="http://pics.livejournal.com/byurie/pic/00054z8g/"><img src="http://pics.livejournal.com/byurie/pic/00054z8g/s320x240" alt="" border="0" width="320" height="240" /></a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3349213953130068942-6456719452933219275?l=strangelittlestudent.blogspot.com' alt='' /></div>Բյուրակն Իշխանյան (Byurakn Ishkhanyan)http://www.blogger.com/profile/01933204657332996148noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3349213953130068942.post-13443086208352186662009-10-12T12:15:00.000-07:002009-10-12T12:16:30.279-07:00Դիտմամբ ժամանակ եմ ձգում. չեմ ուզում 10-ից շուտ Նորք հասնել: Եթե անկեղծ լինենք, ընդհանրապես չեմ ուզում: Ուղղակի պետք է գնալ. գիտակցությունս, որ պիտի սովորեմ, որ ժամանակս ափսոս է:<br /><br />Ժպտալով քայլում եմ կանգառից դեպի հոգեբուժարան: Ժպտում եմ, որովհետև սիրելի մարդկանց եմ հիշում, հետաքրքիր դեպքեր: Ժպտում եմ ակամայից: Նկատել եմ, որ վերջերս հաճախ է պատահում, որ մտքերս դեմքիս վրա արտացոլվեն: Բռնացնում եմ ինձ ու հիշում Ջոանին: Ասում է, որ ԱՄՆ-ում եթե ինչ-որ մեկը չի ժպտում մեկին, ուրեմն անքաղաքավարություն է: Ավելացնում է, որ ճիշտ հակառակն է Հայաստանում: Ու մեզ սովորեցնում է առավոտյան բարևելուց հետո ժպտալ: Կարիքը չունեմ. հյուր եմ այստեղ, չեմ վարժվում այդ չժպտացող, աչքերի մեջ չնայող դեմքերին:<br /><br />Սկզբում գնում եմ այն փոքր սպիտակ շենքը, որտեղ ժամանակիս մեծ մասն եմ անցկացնում: Փակ է: Ի՞նչ անեմ: Ամբիոն բարձրանալ չեմ ուզում: Սպասեմ: Ոչ ոք չկա: Լավ, գնամ ամբիոն: Ոչ ոք չկա:<br />- Պիտի գաս ժամը չորսին ու մինչև քանի՞սը մնաս,- դեռ անցյալ շաբաթ հարցրեց ամբիոնի վարիչն ամբիոնի նիստի ժամանակ:<br />- Երեքը,- պատասխանեցի՝ փորձելով մի ժամ խնայել:<br />- Ո˜չ, չորսը:<br />Փորձեցի հակառակվել, պնդել, որ այդքան երկար անելիք չկա: Չստացվեց: Իննից մինչև չորսը. քննարկման ենթակա չէ:<br /><br />Ո՞վ է այդքան երկար մնում: Հիմարություն: Գոնե ինձ ասելուց հետո հետևեր խոսքերին: Չեմ սիրում ձևականություններ: Ես ինչու՞ պետք է ամբողջ յոթ ժամ Նորքում սպանեմ, երբ կարող եմ ավելի կարևոր գործերով զբաղվել: Եթե ուզում եք՝ այդքան մնամ, նպաստեք, որ օրս պարապ-սարապ չանցնի: Հա, ես ինձ համար զբաղմունք մոգոնում եմ: Բայց ինչքա՞ն:<br /><br />Ճարահատյալ իջնում եմ բաժանմունք: Մտնում եմ հիվանդ նայելու: Բաժանմունքի վարիչը նախապես ներկայացնում է.<br />- Հետաքրքիր հիվանդ ա... Շիզոֆրենիկ ա, բայց համ էլ լակում ա: Որ էդքան չլակի, տենց չի լինի: Ասում ա՝ ես աստված եմ ու տենց հիմար-հիմար բաներ:<br />Պատրաստվում եմ մտնել:<br />- Չէ˜, սպասի, դեռ հաց են ուտում... Վա՞յ, Վաղոն դու՞րսն ա: Ուրեմն գնա: Եթե կերած չլիներ, դուրս չէին թողնի... Բայց զգույշ կլինես, սպասի սանիտարին ասեմ:<br />- Դեռ հաց են ուտում,- ասում է ավագ բուժակը:<br />- Հա՞... Բա էդ հիմար ապուշն ինչի՞ ա դուրս էկել:<br />Հիվանդության պատմագրի մեջ նշված էր՝ հոգեշարժական գրգրվածություն: <br /><br />Մտնում եմ բաժանմունք: Սանիտարին խնդրում եմ, որ ինձ ուղեկցի հիվանդի մոտ (էթիկայից ելնելով անուն չեմ տալիս):<br />Գալիս է հիվանդ` ձեռքին նախաճաշից մնացած քարե պնդության մատնաքաշ, ու անմիջապես հայտարարում.<br />- Ես Քրիստոսն եմ:<br />Ու մեկ էլ... արցունքներ են հոսում: Սկսում եմ հարցեր տալ:<br />- Ի՞նչ գանգատներով ես եկել այստեղ:<br />- Չեմ էկել, բերել են ինձ: <br />- Ո՞վ:<br />- Ախպերս... Ուզում ա սպանի ինձ... Քսան միլիոնի համար:<br />- Ի՞նչ քսան միլիոն:<br />- Դոլար:<br />Կողքից սանիտարը, որին խնդրել էի չհեռանալ.<br />- Արա, հարցերին պատասխանի:<br />Հետո սկսում է հայհոյել: Իսկ արցունքները հոսում ու հոսում են: Հայհոյում է նաև մեր նախկին ռեկտորին: Երբ չեմ հասկանում, թե ով է Վիլենը, շեշտում է. «Ռեկտոր Վիլենին»:<br />- Քանի՞ տարեկան ես:<br />- 102,- պատասխանում է:<br />- Ո՞ր թվին ես ծնվել:<br />- Գրի,- ասում է թվականը:<br /><br />- Կասե՞ս՝ էսօր ամսի քանիսն է:<br />- 12 հոկտեմբերի:<br />- Որտե՞ղ ենք հիմա:<br />- Նորքի գժանոցում:<br /><br />Ոտքի է կանգնում: Ես էլ եմ կանգնում. վախենում եմ:<br />- Վախեցա՞ր:<br />- Չէ, որ չես խոսում, ուզում էի գնալ արդեն:<br />- Մի վախեցի, քեզ բան չեմ անի: Մնա, խոսանք:<br />Տեսնում է, որ հետս գրելու հարմարանքներ եմ բերել:<br />- Բե˜ր, բե˜ր ստորագրեմ,- ասում է:<br />- Չէ, ստորագրելու կարիք չկա... Հիմա դու կասե՞ս՝ ինչ գանգատներ ունես:<br />- Չունեմ,- ու արցունքները գլորվում են:<br />- Լավ, կարո՞ղ ես ասել, թե ինչի կարիք ունես, ինչով կարող եմ օգնել:<br />- Փողի... 200 դրամ:<br />Էլի հայհոյում է: Էլ չեմ դիմանում: Դուրս եմ գալիս: <br /><br />Հոգեկան վիճակը. «Գիտակցությունը պարզ, կողմնորոշումը պահպանված: Կոնտակտի համար դժվարամատչելի է: Հուզական թուլություն, ալոգիկ մտածողություն, զառանցական մտքեր՝ պարաֆրեն համախտանիշով: Քննադատությունը բացակայում է»:<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3349213953130068942-1344308620835218666?l=strangelittlestudent.blogspot.com' alt='' /></div>Բյուրակն Իշխանյան (Byurakn Ishkhanyan)http://www.blogger.com/profile/01933204657332996148noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3349213953130068942.post-17923840518058953212009-09-01T11:54:00.000-07:002009-09-01T12:05:22.583-07:00Ինչու՞ երթուղայինով գնալ ու համալսարանում սպասել, եթե կարելի է այդ ժամանակը քայլելու վրա ծախսել:<br /><br />Քայլում եմ: Դեռ հով է, բայց օրը խոստանում է շոգ լինել: Դպրոցների մոտ՝ լիքը ժողովուրդ: Գնում եմ առաջ: Համալսարանում հրամանս ինձ է սպասում: Անհամբեր եմ:<br /><br />Փոստի մոտով անցնելիս փոստատարը ձեռքով ներս է կանչում: Մտնում եմ: Երկու նամակ ունեմ: Էս ի՞նչ բան էր: Ամիսներով ոչինչ չեմ ստանում, իսկ հիմա՝ մի օրում երկուսը: Լավ է. մինչև համալսարան հասնելս կկարդամ: Մեկը բացիկ է: ԱլանիսՈւտոպիայի Դարսիից է: Չգիտեմ՝ ոնց է կարողացել, բայց ամբողջ տեքստը բացիկի վրա տպված է: Հասկանում եմ նրան, որովհետև զարգացման լուրջ խնդիրներ ունի. ծնվել է առանց կերակրափողի, մի քանի վիրահատություն է տարել, որի արդյունքում բարակ աղուց կերակրափող են ձևավորել, տեսողությունը շատ վատ է, չի քայլում: Չի բացառվում նաև, որ թեկուզ կարողանում է ստեղնաշարն օգտագործել, բայց գրել չի կարողանում:<br /><br />Մյուս նամակս Տիգրանուհուց է: Բացում եմ: Նորից տպագիր: Տխրում եմ: Սիրում եմ ձեռագիր, թեկուզ չկարդացվող նամակներ: Թղթի վրա թանաքը շունչ է տալիս, կարդալիս լսում ես հեղինակի ձայնը, ընկալում տրամադրությունը: Իսկ տպագիրն անշունչ է, անհոգի: Հեղինակը գծագրվում է որպես ամիմիկ մի տիկնիկ:<br /><br />- Սրանով կներկայանաս ամբիոն,- ասում է օրդինատուրայի բաժնի աշխատողը:<br />- Ու՞մ մոտ:<br />- Վարիչի:<br /><br />Արդեն ձեռքիս մեջ է կնքված թղթի կտորը, որը հաստատում է իմ՝ հոգեբուժության օրդինատոր լինելը: Հոգեբուժությա՞ն... Երբ ամիսներ առաջ կարմիր դիպլոմի թեկնածուներին կանչել, պահանջել էին, որ գրեն՝ ինչ մասնագիտություն են ընտրելու, որ պետպատվերով տեղերն իջեցնելիս նրանց նախասիրությունները հաշվի առնեն, ես առանց երկմտելու գրել էի հոգեբուժություն: Երբ պետք է օրդինատուրա դիմեի, փաստաթղթերիս մեջ նշեցի հոգեբուժություն, դեռ մի բան էլ մի շատ սիրուն հիմնավորում կցեցի: Բայց անցյալ գիշեր, երբ պառկում էի քնելու, անտանելի երկմտանքի մեջ էի. ճի՞շտ եմ արել: Ո՞նց եմ աշխատելու «գժերի» հետ, ո՞նց եմ լեզու գտնելու: <br /><br />Չորս հոգով հավաքվել ենք փոքր «Սմակում»: Լիլյայի դասերը փոքր-ինչ ուշ են սկսվում, իսկ մյուսներս չենք հասկանում, թե ինչու չենք գնում: Հետո հանկարծ մի մարդու նման վեր թռանք ու որոշեցինք շարժվել ամեն մեկս մեր ուղղությունով:<br /><br />Իջել եմ երթուղայինից: Նորքում եմ: Քայլում եմ դեպի հոգեբուժարան: Շոգը խորանում է: Երեսս փոքր-ինչ վառվում է: Քամուց է: Մերթընդմերթ մեքենաներ են անցնում կողքովս: Մտածում եմ՝ հանկարծ վարիչն անցնի: Մի ակնթարթ հետո՝ չէ, արդեն տասնմեկն է լինում, նա էսքան ուշ չի գա: Մեքենաներից բացի ուրիշ աղմուկ չկա: Շատ պարզ լսում եմ ոտնափայներս, իսկ քամին շարժում է ձեռքիս մեջ պինդ սեղմած հրամանը: Լսվում է նաև դրա ծալվելու ձայնը:<br /><br />Հասնում եմ հոգեբուժարան: Հուզմունքի՞ց է, թե՞ արագ քայլելուց, որ շունչս կտրվում է: Առաջին անգամ նկատում եմ, որ շենքը վարդագույն տուֆից է: Բարձրանում եմ ամբիոն: Վարիչի դուռը բաց է, բայց ուբոռկայոտ վիճակներ են: «Երևի սենյակը փոխել են»,- մտածում եմ: Ինձ դիմավորում է հավաքարարը:<br />- Մարդ չկա,- ասում է:<br />- Ո՞նց չկա,- անակնկալի եմ գալիս:<br />- Քեզ ո՞վ ա պետք:<br />- Ես օրդինատոր եմ: Ստեղ պիտի' մարդ լինի: Ո՞նց չկա:<br />- Դեռ չեն էկել:<br />- Սպասե՞մ:<br /><br />Կանգնել եմ միջանցքում, անհանգիստ քայլում եմ: Ի՞նչ անեմ: Ե՞րբ կգան: Կգա՞ն արդյոք: Հերթով զանգում եմ էրեխեքին, որ օրդինատուրայի բաժնի համարը հարցնեմ: Բայց արժե՞ շուխուռ դնել: Բա ի՞նչ անեմ: Հո էշի նման չե՞մ մնալու: Գտնում եմ օրդինատուրայի համարը, զանգում: Զբաղված է: Իջնում եմ աստիճաններով: Մեկ էլ զգում եմ՝ ազդրերս սարսափելի ցավում են, ինձ չեն ենթարկվում: Ասես քար շպրտած լինեն վրաս: «Ներվայնությունից է»,- մտածում եմ:<br /><br />Դուրս եմ գալիս բակ ու նորից զանգում օրդինատուրայի բաժին: Պատասխանում են:<br />- Իրինա Լվովնա՞:<br />- Դուրս ա էկել, մի տասը րոպեից զանգեք:<br />Որտե՞ղ տասը րոպե սպասեմ: Բակում նստարան կա: Հարմար տեղավորվում եմ: Իսկ երեկ պայուսակս դասավորելիս երկմտում եմ՝ գեղարվեստական գիրք վերցնե՞լ, թե՞ ոչ: Ժամանակ սպանելու լավ միջոց է: Չէ', կարդալ չեմ կարող: Ներվային եմ: Ինչու՞ հոգեբուժություն դիմեցի: Չբռնե՞մ, գնամ համալսարան, գործերս վերցնեմ... Բա ի՞նչ անեմ: Ինտերնատուրա կդիմեմ, մինչև կողմնորոշվեմ: Թե՞ ուրիշ մասնագիտություն ընտրեմ: Բայց վճարովի կընկնեմ: Գնա՞մ ԳԻԴՈւՎ: Ուու˜ֆ: Որ հիմա սենց են անում, ո՞նց եմ երկու տարի դիմանալու: Դեռ հարցազրույցիս չկայանալուց պիտի հասկանայի, որ էստեղ օրդինատորի կյանքը հեշտ չի լինելու: Իսկ ընդհանրապես, ինչու՞ եմ ես միակ օրդինատոր: Մի՞թե անցյալ տարվանից ոչ ոք չկա, որ երկրորդ կուրս փոխված լինի… Այդպես է: Մենակությունն ինձ համար է: Ամեն տարի հոգեբուժության օրդինատորները մի քանիսը կլինեն, բայց հենց գա իմ հերթը, ոչ ոք չի լինի:<br /><br />- Քուրո˜, քուրո˜,- կանչում են հոգեբուժարանի պատուհանից,- արի ստե˜ղ, արի ամուսնանա˜նք:<br /><br />Նայում եմ կանչող հիվանդին: Դա այն նույն մարդն է, որը, երբ երկրորդ կուրս էինք, նույն պատուհանից կանչում էր, 13 խմբից հարցնում: Իսկ հինգերորդ կուրսում, երբ բաժանմունքն արդեն հասանելի էր ուսանողներին, չկարողացա հասկանալ՝ ով էր այդ կանչողը:<br /><br />Վեր եմ կենում, որ մի քիչ քայլեմ: Մեկ էլ տեսնեմ՝ Դավիթը, որը պետք է որ օրդինատուրան արդեն ավարտած լիներ, բայց պարզվում է՝ դեռ երկու ամիս ունի: Տանում է ինձ մանկական հոգեբուժության կենտրոն, ծանոթացնում տեղանքին, օրդինատուրայի ղեկավարի հետ, որը, ի տարբերություն ամբիոնի մնացած բոլոր աշխատակիցների, տարածքում էր: <br />- Քեզ կստիպեն, որ իրանց խմբերի հետ պարապես,- բացատրում է,- բայց կաշխատես՝ գլուխդ ազատել, գալ ստեղ:<br /><br />Ինձ դուր է գալիս այդ «ստեղը»: Հոգեբուժարանի կողքին նորակառույց սիրուն շենքիկ է՝ մի հարկանի: Ներսը լուսավոր է, ուրախ, տրամադրող, ի տարբերություն հոգեբուժարանի սառը, գորշ ու անտարբեր պատերի: Դուր է գալիս նաև ղեկավարը: Հիշում եմ՝ էպիլեպսիայի լեկցիա էր կարդում, երբ հինգերորդ կուրս էինք: Ու հիշում եմ, որ երբ հարցրեց, թե ովքեր են ուզում հոգեբույժ դառնալ, միայն ես ձեռք բարձրացրի: Հիշում եմ նաև լեկցիայի վերջում տվածս տարօրինակ հարցը. Վան Գոգն էպիլեպտի՞կ էր, թե՞ շիզոֆրենիկ:<br /><br /> <br /><br />Դավիթն ինձ ներկայացնում է նախնական ծրագիրը: Որոշ նյութեր տալիս: Պատմում է իրենց գործունեության մասին: Շուտով ես ցանկանում եմ ամբիոն գնալ, ներկայանալ վարիչին, տեսնել՝ նա ինչ է ասում:<br /><br /> <br /><br />Նորից հավաքարարն է դիմավորում. «Էսօր ստեղ մարդ չի լինելու: Վաղը… վա-ղը»:<br /><br /> <br /><br />Օրվա երկրորդ կեսին «Լիստիկում» կամաց-կամաց հավաքվում ենք: Սկզբում միայն ես ու Աննան ենք.<br /><br />- Ես ինձ որբ էի զգում,- պատմում է,- միակ օրդինատորն եմ: Ոչ մեկ բանի տեղ չի դնում:<br /><br />Պատահաբար հայտնվում է Վարդանը.<br /><br />- Ես դեռ հաստատ չեմ ընդունվել: Հրամանս կա, բայց Հրայրը կարող ա գա, ասի, որ էս տարի օրդինատորի կարիք չկա: Ու գիտե՞ս ինչ ա լինելու: Երեք օրը մեկ հերթապահություն, իսկ մյուս օրերին՝ երկու վիրահատության պարտադիր պիտի լվացվեմ: Էդ էլ մինչև գիշերը էրկուսը տևում ա: Մի խոսքով, երեք տարով բանակ:<br /><br />Հերթով գալիս են մյուսները: Ստացվում է այնպես, որ գրեթե ամբողջ խմբով հավաքվում ենք:<br /><br />- Ամբողջ օրը ներկա-բացակա,- դժգոհում է Արթուրը, որն ինտերնատուրայում է,- մտնելուց ստորագրում ենք, բաժանմունքում ստորագրում ենք, դուրս գալիս ստորագրում ենք:<br /><br />Շուտով մի սեղանը հերիք չի անում: Երկրորդն ենք միացնում: Ու մի չաչանակությու˜ն, ղալմաղա˜լ, ծիծա˜ղ: Բոլորս լիքը պատմելու բան ունենք: Նայում եմ շուրջս: Մեկ այլ սեղանի մոտ մեր կուրսից ուրիշ երկու աղջիկներ փսփսում են: Ուրիշ ոչ մի խումբ այսպես չի հավաքվել:<br /><br />- Վիրահատե՞լ ես,- հարցնում է Արմենն ու միայն իրեն հատուկ հայացքով կրծքերս ցույց տալիս:<br /><br />Ու բոլորիս համար անսովոր էր, որ գալիս ենք դասի, բայց մյուսներին չենք տեսնում: Դրա համար չգիտեմ՝ ինչն էր ձգել, բայց բոլորս քաղաքի տարբեր ծայրերի հիվանդանոցներից հավաքվել, եկել էինք, մի սեղանի շուրջ նստել ու մոռացել, որ մեր ճանապարհներն արդեն տարամիտվել են:<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3349213953130068942-1792384051805895321?l=strangelittlestudent.blogspot.com' alt='' /></div>Բյուրակն Իշխանյան (Byurakn Ishkhanyan)http://www.blogger.com/profile/01933204657332996148noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3349213953130068942.post-66708032558310299312009-08-28T04:31:00.000-07:002009-08-28T04:32:22.234-07:00«Յամում» խելոք հերթ էի կանգնել: Տեսնեմ՝ առաջս երկրորդ փոխված մեր առաջին կուրսեցիներից է, բայց երևի ինձ չգիտի. ես նրան բեմի վրա եմ տեսել, դրա համար տեղը բերեցի: Հետո նկատում եմ նրա հետ կանգնած մեկ այլ աղջկա. նույն կուրսից Շուշանն է: Տեսնում է ինձ: Գրկախառնվում ենք, շնորհավորում է, որ անվճար ընդունվել եմ: Մեկ էլ երրորդ աղջիկն ուրախ բացականչում է.<br /><div class="asset-content"><div class="asset-body">- Համ էլ ես քեզ էլի եմ տեսել:<br />Ժպտում եմ:<br />- Ինքը Բյուրակն Իշխանյանն ա,- հանդիսավոր հայտարարում է Շուշանը:<br />- Դու մեր համալսարանում էղել ես, չէ՞:<br />Չգիտեմ՝ ինչ պատասխանեմ: Շուշանին հարցնում եմ.<br />- «Մեր համալսարանը» բժշկակա՞նն ա:<br />- Հա:<br />Ծիծաղում եմ:<br />- Ո՞նց չեմ էղել: Ախր հենց բժշկականն եմ ավարտել:<br />- Ուրեմն ընդեղ էղել ես, չէ՞:<br />Շուշանը շարունակում է.<br />- Ո՞նց, դու մեծն Բյուրակնին չե՞ս ճանաչում: Ինքը... Ինքը Կարենի հետ ա տալիս առնում:<br />- Բայց մենք էլ ենք Կարենի հետ տալիս-առնում:<br />- Բայց Բյուրակնը «Մեդիկուսի» խմբագիրն ա: Հոդվածները չե՞ս կարդացել:<br />Փորձում եմ հիշել, թե 6-րդ կուրսում քանի հոդված եմ գրել: Երկու հատ հազիվ: Էն էլ իմ լավագույնները չէին:<br /><br />Պատվերս վերցնում եմ, իջնում ներքև: Նույն կուրսից այնտեղ է նաև Զառան: Ինձ տեսնում է, բառիս բուն իմաստով թռնում գիրկս: Ուրախ է:<br />- Շնորհավոր, անվճար ես անցել,- ասում է,- ես էլ տեղափոխվեցի անվճար:<br />Աչքերը փայլում են:<br />- Վա˜յ, շնորհավոր, շատ ապրես:<br />- Քո շնորհքն է,- ասում է, բայց չեմ հասկանում՝ ինչ կապ ունեմ,- էն ժամանակ, որ ձեռդ դրեցիր գլխիս...<br /><br />Էրեխեքս... Չեն էլ պատկերացնում, որ հասնեն վերջին կուրս, իրենց փոքրերի համար լինելու են այն, ինչ ես եմ նրանց համար, ինչպես տարիներ առաջ Մագան ու Իռան էին: Իսկ Իռային մինչև հիմա շա˜տ-շա˜տ եմ սիրում ու մեկ-մեկ սարսափելի կարոտում:<br /><br />Նրանք հավաքվում են մի սեղանի շուրջ, աղմկում, ծիծաղում: Ես առանձնանում եմ իմ սիրած անկյունում, պայուսակիցս լիքը թղթեր, «Գրքանման» կոչվող բլոկնոտս, Փոլ Օսթերի «Պատրանքների գիրքը» հանում ու սկսում կարդագրել:</div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3349213953130068942-6670803255831029931?l=strangelittlestudent.blogspot.com' alt='' /></div>Բյուրակն Իշխանյան (Byurakn Ishkhanyan)http://www.blogger.com/profile/01933204657332996148noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3349213953130068942.post-37023660236490807072009-08-09T13:05:00.000-07:002009-08-09T14:18:42.086-07:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_IuNjSXSaK4Y/Sn88K-_sRCI/AAAAAAAAAC4/TO0agZRa_Ec/s1600-h/CIMG0018.JPG"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer; width: 320px; height: 240px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_IuNjSXSaK4Y/Sn88K-_sRCI/AAAAAAAAAC4/TO0agZRa_Ec/s320/CIMG0018.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5368075440255419426" border="0" /></a><br /><br />Հիմա, երբ խրված եմ օգոստոսյան արձակուրդի մեջ ու անհամբերությամբ սպասում եմ, թե երբ պետք է գա սեպտեմբերը, սկսում եմ կարոտել իմ ուսանողական կյանքի առանձին մասնիկներ, որոնց մի մասն անդարձ կորած է, իսկ մյուսները բավական մեծ օգուտ են տվել... Գուցե ամբողջ կյանքիս համար պիտանի:<br /><br />Վեցերորդ կուրսը չափազանց լարված տարի էր: Բնական է. գիտես, որ տարեվերջին պետական քննություններ կան: Գիտես, որ թեստերի արդյունքներն անցյալ տարի խայտառակ են եղել ու որ նույնը քեզ է սպառնում: Գիտես ու երկրորդ կիսամյակի սկզբից հավաքում ես գրքերդ, մոռանում բոլոր ընկերներիդ, հարազատներիդ, տոները, խնջույքները և փակվում ԵՊԲՀ ընթերցասրահում:<br /><br />Բայց կար մի բան, որից, այնուամենայնիվ, մինչև վերջին վայրկյանն էլ չես հրաժարվում, չես ափսոսում շաբաթվա ընթացքում տրամադրածդ երկու-երեք ժամը՝ չհաշված տնային աշխատանքների համար ծախսվող ժամանակը:<br /><br />Մի խոսքով, սեպտեմբերյան մի օր կարդացի հայտարարությունը ու որոշեցի իսպաներեն սովորել: Ու երևի ամենախելամիտ բանն էր, որ արեցի վեցերորդ կուրսի ընթացքում: Շաբաթը երկու անգամ լիցքաթափվել, երկու անգամ ծիծաղել, երկու անգամ վերանալ դասերից ու խոսել քեզ օտար լեզվով, որը կամաց-կամաց ավելի հարազատ էր դառնում: Շատերը կհարցնեին, թե ինչու եմ իսպաներեն սովորում: Ու ես երբեք հարմար պատասխան չէի գտնում:<br /><br />Հիշում եմ՝ սկզբում լավ տառապում էի, որ իմ կիսատ-պռատ, չկայացած երրորդ օտար լեզուն՝ ֆրանսերենը, ջնջեմ ուղեղիցս, որովհետև ամեն անգամ, երբ իսպաներեն որևէ բառ էի ուզում արտասանել, անմիջապես ֆրանսերենն էր առաջ գալիս ու համը հանում: Դրա համար ինձ համար իսպաներեն թվերը սովորելը լուրջ խնդիր էր, բայց հաղթահարեցի:<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_IuNjSXSaK4Y/Sn86tYSCuaI/AAAAAAAAACw/vqXY4aE92Xk/s1600-h/CIMG0016.JPG"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 320px; height: 240px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_IuNjSXSaK4Y/Sn86tYSCuaI/AAAAAAAAACw/vqXY4aE92Xk/s320/CIMG0016.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5368073832135571874" border="0" /></a><br /><br />Մեր դասախոսը գուցե Հայաստանի լավագույն մասնագետներից չէ, բայց չեմ կարող ժխտել նրա աննկարագրելի մանկավարժական տաղանդը: Միայն այն, որ ամբողջ դասի ժամանակ իսպաներեն էր խոսում, արդեն ամեն ինչ արժեր: Ավելին՝ մեզ էլ էր ստիպում, որ իսպաներեն շփվենք: Եթե որևէ բառ չէինք իմանում, սկզբում առաջարկում էր մեր իմացած բառերով բացատրել: Ու ո՛նց էինք մեր չիմացած իսպաներենով բլբլացնում: Ո՛նց էինք կատակներ անում, ծիծաղում: Ո՛նց էինք լիցքաթափվում:<br /><br />Իսպաներենի գալիս էին նաև մեր խմբի Լիլիթն ու Նարինեն: Դրա համար հաճախ դասերի ժամանակ իրար հետ իսպաներեն էինք խոսում: Դրանից տղաներից ոմանք ներվայնանում էին, իսկ մեզ համար զվարճալի էր: Երբեմն լինում էր, որ այնքան շատ էինք խոսում, հետո էլ պարապմունքի գնում, որ օրվա վերջում արդեն սատկում էինք: Բնական բան է. օտար լեզուն շատ էներգիա է խլում:<br /><br />Մեզ զուգահեռ մի ուրիշ խումբ էլ կար: Նրանց դասախոսն ուրիշ էր: Հետաքրքիր էր, երբ հանդիպում էի այնտեղից որևէ մեկի հետ: Ասում էին՝ մեզ հետ իսպաներեն խոսիր: Ես բլբլացնում էի (սխալ-ճիշտը կարևոր չէ), իսկ նրանք՝ կմկմում: Պարզվւոմ է՝ իրենց դասախոսը լիքը գրավոր էր տալիս տնային, իսկ մերն ասում էր՝ ինչ ուզում եք, գրեք, բայց պիտի բանավոր պատասխանեք: Հաճախ ստիպում էր, որ նույն տեքստը տարբեր ժամանակներով պատմենք: Ու էդպես ահագին առաջ գնացինք:<br /><br />Ինչի՞ս էր պետք իսպաներենը, երբ գերազանց անգլերեն գիտեմ, երբ Իսպանիան այն երկիրը չէ, որտեղ բարձրակարգ բժշկություն կա:<br /><br />Պետք էր, որովհետև... մի ժամանակ անտարբեր էի իսպանալեզու երգերի նկատմամբ: Իսկ սովորելու ընթացքում սկսեցի սիրել ու ինձ համար հայտնաբերեցի, որ դա բոլորովին նոր, առանձին աշխարհ է: Ու եթե արդեն զզվել էի անգլոամերիկյան երգերից, ապա իսպանալեզուները դեռ մի տասը տարի կձգեին ինձ համար:<br /><br /><br />Պետք էր, որովհետև... կարդում եմ Հեմինգուեյի "For Whom the Bell Tolls"-ը, ու շատ լավ հասկանում եմ, որ անգլերեն տարօրինակ հնչող արտահայտություններն ընդամենը իսպաներենի բառացի թարգմանություն են, իսկ օգտագործված իսպաներենները հասկանալու համար դեսուդեն ընկնելու կարիք չեմ ունենում:<br /><br />Ու գիտեմ, որ անընդհատ տարբեր տեղերում, տարբեր երկրներում ինձ պետք է գալու իմ իսպաներենը: Դե էլ չեմ ասում, որ խումբն ինքը տեղով մեկ դրական լիցքեր էր ճառագայթում, որոնք ինձ այնքա՛ն պետք էին այն ժամանակ:<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3349213953130068942-3702366023649080707?l=strangelittlestudent.blogspot.com' alt='' /></div>Բյուրակն Իշխանյան (Byurakn Ishkhanyan)http://www.blogger.com/profile/01933204657332996148noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3349213953130068942.post-63065881491008702252009-07-11T11:57:00.000-07:002009-07-11T12:30:58.736-07:00Վերջապես ձեռքերիս մեջ է վեց տարվա չարչարանքիս ապացույցը: Կարմիր ու սիրուն նայում է ինձ: Հավատս չի գալիս: Ես բժիշկ եմ, ավարտել եմ արդեն: Մասնագետ եմ: Բարձրագույն կրթություն ունեմ:<br /><br />Մեր խումբը, ինչպես միշտ, պարտաճանաչ կերպով հավաքվել էր դեկանատում: Ամբողջ համալսարանում երևի մենակ մենք էինք ու մեր տեսուչը՝ Հասմիկ Ակոպովնան, որը մեր դիպլոմներն էր տալիս: Էնքան հարազատ մթնոլորտ էր էնտեղ տիրում, որ տուն գնալներս չէր գալիս: Հասմիկ Ակոպովնան շամպայն բացեց մեզ համար: Ջերմ խոսքեր, կենացներ, գուցե մի քիչ էլ հուզմունք: Ջղայնացա այն խոսքերից, որ կնոջ կյանքում կարևորն անձնական կյանքն է, որ աշխատանքը պետք է մղվի երկրորդ պլան: Ոչ մի ամուսնություն-երեխա, մինչև առնվազն թեկնածուական չպաշտպանեմ, այն էլ Օքսֆորդի համալսարանում:<br /><br />Դրսում բացակաչություններ, որ արդեն կարող ենք համալսարանում ուզածներս անել. կախում չունենք, դիպլոմները ստացել ենք: Չէ, ձեռքս չի գնա: Ես սիրում եմ Alma Mater-իս:<br /><br />Իսկ հեռանալիս ես ու Մարիան շտապեցինք. Լիլյան վատ էր զգում, պետք էր ջերմուկ հասցնել:<br /><br />Լիլյայենց տանն էլ մի լավ ուրախացանք, շփվեցինք: Պատկերացնում էինք իրար մի քսան տարի հետո.<br />- Բյուր, հոգեբուժարանի բակում մի ջիպ ա կանգնում, մեջից մի հատ լավ հագնված տիկին ա դուրս գալիս, զանգում, հարցնում՝ որ հարկում ես: Դու էլ ամբիոնի վարիչ ես, ասում ես՝ հեսա մարդ կուղարկեմ:<br />- Հա, ու առաջին կուրսի օրդինատորի եմ ուղարկում, չէ՞:<br />- Հա,- ծիծաղում ենք,- ու ես էլ գալիս եմ, նստում քո կաբինետում, մեկ էլ տեսնում՝ մի ուրիշ տիկին ա նստած, ասում եմ՝ դեմքը ծանոթ ա:<br />- Էդ էլ Մաշկա՞ն ա:<br />Ծիծաղում ենք:<br /><br />Տուն գնալիս մտածում էի: Թեկուզ համալսարանս ուղղակի պաշտում եմ, բայց ուրախ եմ, որ ավարտել եմ: Մեր խմբից արդեն զզվել էի: Կոկորդիս էր հասել: Հա, էնտեղ կան մարդիկ, որոնց շատ սիրում եմ ու հաստատ կկարոտեմ ավարտելուց հետո, բայց ոմանք էլ ուղղակի անտանելի են դարձել: Էդ բոլոր ձևերը, կեղծ ընկերասիրությունը, աջ ու ձախ սրան-նրան կպնելը, չուզողությունը, խաղերը, որոնք չեն ավարտվում նույնիսկ մեր վեց տարիների նկարների դիսկը մեզ հանձնելիս... Հոգնել եմ, զզվել: Ուրախ եմ, որ այլևս ամեն օր այդ դեմքերը չեմ տեսնելու:<br /><br />Իսկ Մարիան տխրում է. սեպտեմբերից ո՞նց ենք անելու, երբ ամեն մեկս մեր հիվանդանոցներում կլինենք: Ու էստեղ ես ավելի քաղցր, ավելի ջերմ հարաբերություններ եմ պատկերացնում. մենք ամեն օր դասերից հետո հանդիպում ենք, կուշտ զրուցում, չաչանակում, կիսվում գլխներիս եկածներով: Դա տեղի է ունենում բոլորիս համար հարազատ դարձած "Լիստիկում": Իսկ Ժաննան նույնիսկ մտածում է խումբ փոխելու մասին, որ ցիկլերին միասին լինենք: Իսկական երջանկություն կլինի, եթե կուրսի մտերիմ ընկերուհիներիցս գոնե մի քանիսի հետ ցիկլերի գնամ:<br /><br />Երեկոյան խմբեցիներս հավաքվում էին դիպլոմ ստանալը նշելու: Չգիտեի՝ ոնց ցրեի: Ախր հեչ հավեսները չունեի: Ի՞նչ անեմ, չեմ կարողանում նրանց հետ ուրախանալ: Բա ես կմոռանա՞մ, թե ոնց հարամ եղավ մեր ավարտական երեկոն: Այսինքն, նրանց համար հեչ, ինձ ոչ մի վատություն չարեցին: Ուղղակի ընտրած անճաշակ տեղը, անհաջող երաժշտությունն ու աղմուկը:<br /><br />Մի խոսքով, մի կերպ ցրեցի, ասացի, որ հորաքույրս է գալու: Դրա մեջ սուտ բան չկար: Բայց ես հատուկ այնպես արեցի, որ հորաքույրս հենց այսօր գա: Հետո էլ ձևացրի, որ եթե նա շուտ գնա, ուշոտ կմիանամ նրանց: Իսկ Մարիան չորով ցրեց. չեմ գալիս ու վերջ:<br /><br />Հորաքույրս, ցավոք, շուտ գնաց: Սիրում եմ նրա ներկայությունը: Սիրում եմ ընդհանրապես, երբ հորս կողմի ազգականներով հավաքվում ենք: Մի տեսակ շատ ուրիշ լավ է անցնում:<br /><br />Ես տանը նստել չէի ուզում: Զանգեցի Մաշկային: Դրսերում էր: Միասին որոշեցինք զբոսնել: Քայլեցինք, քաղաքը չափչփեցինք, անգամ անցանք այն օբյեկտի մոտով, որտեղ պետք է որ էրեխեքը հավաքվեին: Սկզբում մտածեցինք՝ մտնենք ու կայֆավատ լինենք, բայց հետո զգացինք, որ հեչ չենք ուզում նրանց երեսները տեսնել: Ու քայլեցինք բոլորովին այլ ուղղությամբ:<br /><br />Իսկ փողոցում մեր կուրսեցիներին տեսնելը շատ հաճելի է: Անգամ Նարեկի հետ կանգնեցինք, ահագին խոսեցինք: Պարզվում է՝ գինեկոլոգիայից հետ է կանգնել: Խելացի որոշում է. ամբողջ կուրսն այնտեղ է գնում: Որոշեցինք, որ եթե մեկ ամիս անց նորից փողոցում պատահաբար հանդիպենք, իրար նայենք պարզ ճակատով ու ժպտանք:<br /><br />Աիդային էլ տեսանք: Էլի ահագին խոսեցինք: Նա էլ նյարդաբանությունից է հետ կանգնել: Զարմացավ, երբ իմացավ, որ այս տարի այդ մասնագիտությունն ընտրողները բավական շատ են: Նա էլ մեզ նման ուզում էր, որ այդ մի անվճար տեղն Էլվիրն անցներ:<br /><br />Իսկ երբ կանգառում կանգնել էինք ու պատրաստվում էինք տուն գնալ, Հայկազը հայտնվեց... Ամբողջ քաղաքը մեր կուրսն է, քաղաքը մերն է: Ու որքա՛ն շատ եմ սիրում մեր կուրսը: Նույնքան, որքան զզվել ու ձանձրացել եմ մեր խմբից: Ինչ խոսք, բոլորը չեն, որ հրաշալի մարդիկ են մեր կուրսում, բոլորը չեն, որ ինձ սիրում են, բայց այն միկրոշրջապատը, որ ես ունեմ, այն մարդկանց, որոնց հետ մտերիմ եմ, ոչնչի հետ չեմ փոխի: Եթե սկսեմ անուններ թվարկել, գուցե հարյուրից անցնի: Իսկապես:<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3349213953130068942-6306588149100870225?l=strangelittlestudent.blogspot.com' alt='' /></div>Բյուրակն Իշխանյան (Byurakn Ishkhanyan)http://www.blogger.com/profile/01933204657332996148noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3349213953130068942.post-43646301523338914922009-07-09T10:58:00.000-07:002009-07-09T10:59:21.459-07:00Գաղտնիք չէ, որ ամեն տարի մեր բուհի շրջանավարտներն ամենաշատը նախընտրում են դառնալ ակնաբույժ, քիթկոկորդականջաբան կամ գինեկոլոգ: Բայց մեր կուրսում պատկերը մի տեսակ այլ է: Դեռ չեմ հանդիպել որևէ մեկի, որը որոշի ակնաբույժ դառնալ, քիթկոկորդականջաբանություն գնացողներ կան, բայց ահռելի թվերի չեն հասնում, իսկ այ գինեկոլոգիան ուղղակի սարսափելի է: Երևի չափազանցրած չեմ լինի, եթե ասեմ, որ մեր կուրսից մոտ 60 հոգի որոշել է գինեկոլոգ դառնալ՝ մի մասը մեզ մոտ, մյուսները Ռուսաստանում և այլ երկրներում: Փորձում եմ հասկանալ, թե ինչու է գինեկոլոգիան այդքան ցանկալի:<br /><br />Մատների վրա կարելի է հաշվել այն մարդկանց, ովքեր իսկապես սիրում են այդ մասնագիտությունը ու բժշկական ընդունվել են միայն ու միայն գինեկոլոգ դառնալու համար: Մնացածները երևի ուզում են կուշտ... Չէ, կուշտից էլ ավելի փոր ունենալ, մի խոսքով՝ լավ փող աշխատել: Բայց հարց է առաջանում. ինչպե՞ս են էդքան աշխատելու, եթե այդքան շատ լինեն: Չէ՞ որ եթե նույնիսկ օրդինատուրայի տեղերն ինչ-որ տեղ անսահմանափակ են, ապա աշխատատեղերը չեն կարող այդպիսին լինել, ու եթե ծանոթով մի կերպ մի տեղ խցկվեն, դեռ չի նշանակում, որ բավարար չափով հիվանդներ կունենան, որ կարողանան փորներն ու գրպանները լցնել: <br /><br />Հետաքրքիր է՝ եթե սրտաբանություն հիմնականում ընտրում են բարձր գնահատականներով շրջանավարտները, իսկ, օրինակ, ընտանեկան բժշկություն՝ ավելի թույլերը, ապա գինեկոլոգ դառնում են և նրանք, ովքեր հազիվ են բուհն ավարտել, և կարմիր դիպլոմ ստացածները: Ի դեպ, ուսման տևողությունն էլ չորս տարի է: Իմ համեստ կարծիքով, որևէ մասնագիտություն պետք է չափից դուրս շատ սիրես, որ հանդուրժես էդքան երկարատև ուսումը: Բայց արի ու տես, մերոնք դրանից չեն խորշում:<br /><br />Հավատացած եմ, որ գինեկոլոգիա դիմողների թիվը մեր կուրսում նույնիսկ ավելին կլիներ, եթե շատերը լսեին իրենց ծնողներին, հարազատներին, ծանոթներին, բարեկամներին: Չգիտես ինչու, բոլորին թվում է, թե դա ամենալավ մասնագիտությունն է, ու արժե այնտեղ գնալ՝ անկախ նրանից, թե քանի մրցակից ունես: Փառք Աստծո, բազմաթիվ գիտակից համակուրսեցիներ ունեմ, որոնք այլ նախընտրություններ ունեն ու համառորեն որոշել են որևէ այլ մասնագետ դառնալ: Թե չէ պատկերացնու՞մ եք՝ ինչ կլիներ: Մոտ 250 հոգանոց կուրսը կգնար գինեկոլոգիայի օրդինատուրա, իսկ մյուս ամբիոնները պարապ-սարապ կնստեին: Կամ էլ կհասնեինք նրան, որ ամեն կնոջ չորս գինեկոլոգ կհասներ, և պետք է հերթ կանգնեին հիվանդին մոտենալու համար:<br /><br />Վեցերորդ կուրսում բուհի ղեկավարությունն էլ է հազար անգամ ասել, որ ցանկալի է ընտրել այնպիսի մասնագիտություն, որը քչերն են ընտրում, որ գինեկոլոգներ, քիթկոկորդականջաբաններ և ակնաբույժներ առանց այդ էլ շատ կան մեր երկրում: Բայց կարծես լսել են միայն վերջին երկուսը, իսկ առաջինն այնքան սիրուն է փայլփլում հեռվից, որ շատերին գերել է:<br /><br />Ու ամենազզվելին այն է, որ չես կարողանում գտնել մի գինեկոլոգի, որի մոտ կարող ես հանգիստ գնալ, ու վրադ սուտ հիվանդություն չի կպցնի, որպեսզի կարողանա հետը համագործակցող դեղատան դեղերը ծախել:<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3349213953130068942-4364630152333891492?l=strangelittlestudent.blogspot.com' alt='' /></div>Բյուրակն Իշխանյան (Byurakn Ishkhanyan)http://www.blogger.com/profile/01933204657332996148noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3349213953130068942.post-52734237681290010392009-07-03T00:02:00.001-07:002009-07-03T00:02:25.852-07:00Այսօր ավելի կոնկրետ հետաքրքրվեցի օրդինատուրայի քննություններով: Եթե թույլ տան երկու օտար լեզու հանձնել, շատ լավ կլինի: Նախ, հրաշալի առիթ է, որ իսպաներենս մի քիչ կարգի բերեմ: Երկրորդ, կիմանամ, թե ինչքան գիտեմ: Իսկ անգլի մասին չեմ էլ մտածում:<br /><br />Ցանկացա մասնագիտական քննությանը կատարյալ պատրաստվել: Էսօր բացել էի Կորկինան, առաջին էջից սկսել կարդալ: Մի տարի կլիներ, ինչ չէի կարողացել կարգին կարդալ հոգեբուժությունս. միշտ պետականներս մեջ էին ընկել, երկրորդ պլան մղել մասնագիտականս: Ու վերջերս անվստահության նման բան էր առաջացել. իսկապես ուզու՞մ եմ հոգեբուժություն, թե՞ սովորություն է դարձել: Սկսել էի տատանվել, մտածել ուրիշ ուղղություններով: Իհարկե, ուրիշ տեղ դիմելն իմ կողմից շատ ստոր քայլ կլիներ դասընկերներիս նկատմամբ, որովհետև ես ամբողջ տարի բարձրաձայն հայտարարել եմ, որ հոգեբուժություն եմ ուզում, ու հանկարծ դիմում եմ ուրիշ տեղ, խանգարում մեկին, որը դիմել է այդ մասնագիտության համար՝ համոզված լինելով, որ գերազանցիկներից ոչ ոք իր հետ չի մրցակցի:<br /><br />Բայց երբ մի քանի էջ կարդացի ու զգացի, թե ինչպես է ամբողջ ինֆորմացիան մարսվում, յուրացվում, ինչպես եմ կլանում ամեն մի բառը, որ չմոռանամ, հասկացա, որ չէ, իսկականից հոգեբուժությունն է իմը: Ու սովորությունը նորից մեծ սեր դարձավ, անվստահությունը՝ անհամբերություն:<br /><br />Դեռ մի քանի օր առաջ սարսափելի վախենում էի ապագայից: Ի՞նչ եմ անելու սեպտեմբերից: Ո՞նց եմ կարողանալու հարմարվել նոր կարգավիճակիս: Չէ՞ որ պատասխանատվությունը մեծանում է: Իսկ հիմա մի տեսակ ինքնավստահ եմ. հատկանիշ, որից զուրկ եմ եղել այս վեց տարիների ընթացքում ու լիքը տուժել դրա պատճառով: Ուզում եմ հավատալ, որ նույն ինքնավստահությամբ կհանձնեմ ընդունելության քննություններս, կընդունվեմ ու կսովորեմ ևս երկու տարի:<br /><br />Իսկ հիմա ներվային եմ: Անկապ, անիմաստ: Նորից անընդհատ խոսելու զզվելի ցանկություն ու նվնվոցս լսելու պատրաստակամություն հայտնող մարդկանց բացակայություն:<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3349213953130068942-5273423768129001039?l=strangelittlestudent.blogspot.com' alt='' /></div>Բյուրակն Իշխանյան (Byurakn Ishkhanyan)http://www.blogger.com/profile/01933204657332996148noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3349213953130068942.post-36715134696767305132009-06-29T23:58:00.000-07:002009-07-02T23:59:28.855-07:00Անցյալ տարի, երբ վնասվածքաբանություն և օրթոպեդիա էինք անցնում, իսկ ես ցուցաբերում էի ակնհայտ արհամարհանք առարկայի նկատմամբ, դասախոսն ամեն ինչ անում էր, որ գոնե ականջի պոչով լսեմ: Ես էլ հայտարարում էի, որ հոգեբույժ եմ դառնալու, վնասվածքաբանությունն ինչի՞ս է: Ու ինչպես ցանկացած դասախոս, տալիս էր ամենաշաբլոն, ծեծված պատասխանը. "Բա եթե հարևանդ գա, ասի էս-էս պրոբլեմն ունեմ, ի՞նչ ես անելու": Ես գտա շատ հեշտ, անառարկելի պատասխան. "Ես հարևան չունեմ":<br /><br /><a name="cutid1"></a>Իհարկե, մի քիչ անպատկերացնելի է, թե ինչպես կարելի է ապրել Երևանի կենտրոնում և հարևան չունենալ: Իրականում բավական շատ են նրանք, բայց տները հեռու-հեռու են, ու առանձնապես հարևանություն չենք էլ անում: Ավելին, այսքան տարիների ընթացքում դեռ ոչ ոք իմ օգնությանը չի դիմել, եթե չհաշվենք մեր վերևում ապրող բիձա պապիս, որն ավելի շուտ հիպոխոնդրիկ է ու անընդհատ ուզում է որոշակի հիվանդություններ հայտնաբերել իր մոտ: Կարող է հայտնվել հետազոտությունների թղթերի տրցակը ձեռքին ու խնդրել, որ որևէ եզրակացություն անեմ: Իսկ իմ միակ պատասխանը լինում էր՝ գնա բժշկի. շառից-փորձանքից հեռու:<br /><br />Ինչ խոսք, ընկերներիցս շատերն են այս ընթացքում դիմել: Մեծ մասին ուղարկել եմ բժշկի, մյուսներին էլ կարողացածիս չափով օգնել եմ: Փառք Աստծո, դեռ վնաս չեմ տվել: Իսկ երբ տրավմից են հարցեր տվել, առանց վարանելու պատասխանել եմ, որ այդ առարկան չեմ սովորել (ոչ թե լավ չեմ սովորել կամ մոռացել եմ, այլ ուղղակի չեմ սովորել): Ու ոչ ոք կարծես ինձ չէր մեղադրում, չէր ասում՝ քեզնից ի՞նչ կարմիր դիպլոմնիկ: Եթե անկեղծ լինենք, ես սպասում էի, որ տրավմս նախշելու է զաչոտնիկս հերթական "8"-ով, բայց դե բախտի բերումով "10" ստացա: Ծիծաղելի էր. տրավմի ու հոգեբուժության "10"-երս իրար մոտ էին:<br /><br />Ընդհանրապես, միշտ գտնում էի, որ բժշկի համար ավելորդ առարկա չկա՝ անկախ նրանից, թե ինչ մասնագետ ես դառնում: Սկսած բժշկության պատմությունից, վերջացրած ֆիզիոթերապիայով բոլորը պետք են: Ու ես էլ ձգտել եմ հնարավորությանս սահմաններում բոլորը յուրացնել: Մեկը մի օրում սովորել, շուտ մոռացել եմ: Մյուսը մինչև վերջ մարսել եմ, երրորդն էլ զոռով կրծել եմ, բայց մի բան մնացել է: Արդյունքում՝ նույնիսկ վիրաբուժության գիրքն եմ երկու անգամ կարդացել: Բայց տրավմն էդպես էլ չձգեց: Բախտս էլ բերեց, որ քննական թեստերն ունեինք: Ու էդպես էդ առարկայից լրիվ անգրագետ մնացի:<br /><br />Երբ դեռ ուսանող էի, տրավմից բոբիկությունս ներում էին, բայց հիմա, երբ արդեն երդում եմ կերել, այն էլ՝ բեմի վրա՝ այդպիսով փաստելով, որ գերազանցության դիպլոմով եմ ավարտում, հենց ասում եմ՝ տրավմ չգիտեմ, ինձ մի հարցրեք, միանգամից վրա են տալիս՝ բա դու ի՞նչ բժշկուհի, գոնե առաջին օգնություն պետք է իմանաս: Դե արի ու բացատրի, որ առաջին օգնությունը սենց թե նենց տեսականորեն գիտեմ ու չեմ կարող անել, որ երբ ինձ են դիմում, արդեն առաջին օգնություն չէ, որ վնասվածքին նայելով դժվար կարողանամ կողմնորոշվել, թե ինչ է, որ յուրաքանչյուր վնասվածք իրեն բնորոշ բուժման ձևն ունի: Էհ... Ու գալիս-կանգնում եմ այնտեղ, որ նեղ մասնագիտություն ստանալիս մնացած ուղղությունների իմացությունն ավելի կարևոր է, քան երբ ձևավորվում էինք որպես ընդհանուր բժիշկ, որովհետև արդեն մարդկանց պահանջները մեծացել են. դու բժիշկ ես, պետք է կարողանաս: Ու նշանակություն չունի, որ չնայած հոգեբույժ ես դառնալու, ԷՍԳ կարդալ գիտես, սիրտ-թոք լսել գիտես, որովայն շոշափել գիտես, բայց այ վնասվածքներից գլուխ չես հանում:<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3349213953130068942-3671513469676730513?l=strangelittlestudent.blogspot.com' alt='' /></div>Բյուրակն Իշխանյան (Byurakn Ishkhanyan)http://www.blogger.com/profile/01933204657332996148noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3349213953130068942.post-79615615691575523062009-06-24T00:02:00.000-07:002009-07-11T12:49:22.200-07:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_IuNjSXSaK4Y/Sljqi2Sy2xI/AAAAAAAAACY/KQ9_Tiv2Fu4/s1600-h/IMG_1693.JPG"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer; width: 320px; height: 240px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_IuNjSXSaK4Y/Sljqi2Sy2xI/AAAAAAAAACY/KQ9_Tiv2Fu4/s320/IMG_1693.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5357289641168001810" border="0" /></a><br />Մտածում էի՝ բեմի վրա գտնվելիս կլացեմ: Բայց հագիս սև շորերը, գլխիցս անընդհատ սահող գլխարկն ու դրա՝ կզակս սեղմող ռեզինը, տոթն ու ծարավս ինձ չափից դուրս անբնական վիճակի մեջ էին դրել. հազիվ էի գիտակցում, որ դա իմ ավարտական երեկոն է, իսկ ես բեմի վրա եմ:<br /><br /><br /><br /><a name="cutid1"></a>Դահլիճը լիքն էր: Հենց սկզբից փորձում էի ֆիքսել, թե ով կա-չկա, որ վերջում ծաղիկները նրան տամ: Իմ սիրելի դասախոսներից ոչ մեկը չկար: Կամ էլ ես չնկատեցի, ինչպես չտեսա իմ սիրելի համակուրսեցիներից շատ-շատերին, որոնց ստիպված հեռախոսով շնորհավորեցի:<br /><br />Չմեռա, էսօր Արմենչիկի, Արման Հովհաննիսյանի ու Սիլվա Հակոբյանի համերգներին ներկա գտնվեցի: Բա ուրիշ առիթով կենդանի-կենդանի կտեսնեի՞ նրանց: Շուռ եմ եկել, Արմենին ասում եմ. "Բա մենք սրա՞ն էինք արժանի": Ասում է. "Հա, մեզ հետևով են կանգնել": Բայց այ, Զարուհի Բաբայանի ելույթը սպանիչ էր, թեկուզ մենակ տղաներին էր նվիրում: Մեր բոլոր արական սեռի ներկայացուցիչներին տեղներից հանեց, տարավ, հետը պարացրեց: Էս Կորյունը նե՛նց սիրուն պարեց Զառայի հետ: Վերջում էլ մի ծաղկեփունջ տվեց: Ու էդ լրիվ սպոնտան էր ստացվել, չէինք փորձել: Դրանից հետո Արմենչիկն ահավոր մանթո էր, որ ամեն կերպ փորձում էր մեզ տեղներիցս հանել, իսկ մենք շատ-շատ ծափ էինք տալիս:<br /><br />"Արևիկն" էլ էր հավեսիկ: Հետաքրքիր էր, որ առավոտվա փորձածից ոչինչ չէր մնացել: Սաղ խառնել էինք: Հետո, երբ երգն արդեն ավարտվում էր, գլխարկները վեր նետեցինք, թռվռացինք, ընկնող փուչիկները բռնեցինք: Էդ ի՛նչ ուրախություն էր... Հանկարծ հիշեցինք, որ պիտի ծաղկեփնջեր բաժանենք: Ես իմը քիմիայի ամբիոնի վարիչին տվեցի՝ Մագդա Մհերովնային: Լուրջ եմ ասում, նման բան չէի ծրագրել: Երբ նայում էի հանդիսատեսին, մտածում էի՝ կամ Դավթյանին կտամ, կամ Լարիսա Ռաֆայելովնային, կամ էլ մեր ձեռը գժված Հասմիկ Ակոպովնային: Բայց երբ իջա, չգիտեմ՝ ինչ ուժ ինձ մղեց դեպի Մագդա Մհերովնան՝ այն ամբիոնի վարիչը, որն ինձ առաջին կուրսում "8" է դրել: Երևի ավելի շուտ դրանով ուզում էի ցույց տալ, որ Սասունի նկատմամբ չարությանս պատճառը նրա դրած "8-ը" չէ, որ նույն "8" դնող Մագդա Մհերովնային կարող եմ ծաղկեփունջ տալ:<br /><br />Դե հետո էլ լիքը-լիքը ուրախ պահեր, շնորհավորանքներ, գրկախառնություններ... Կուրսեցիներս: Ի՛նչ ջերմություն էր: Էնքան հաճելի էր զգալ, որ կուրսում սիրված եմ ու զգալ, թե ինչքան շատ եմ սիրում իմ կուրսեցիներին: Նույնիսկ այնպիսի մարդկանց հետ գրկախառնվեցի, որոնց հետ շատ քիչ շփում եմ ունեցել: Միայն ու միայն մի քանի թարախ հայացք, բայց դրանց վաղուց սովորել եմ. կարմիր դիպլոմավորներից էին:<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_IuNjSXSaK4Y/SljsMp8O2GI/AAAAAAAAACg/cu79XxfPJJo/s1600-h/DSC05279.JPG"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 320px; height: 240px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_IuNjSXSaK4Y/SljsMp8O2GI/AAAAAAAAACg/cu79XxfPJJo/s320/DSC05279.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5357291458918275170" border="0" /></a><br />Հետո էլ գնացինք պարելու: Դրա մասին հետո կգրեմ. փակ գրառում է լինելու:<br /><br />Տուն վերադարձա ինչ-որ կիսատության զգացումով: Հասկացա: Դեռ շնորհակալություն չեմ հայտնել ամենակարևոր մարդուն, որն ինձ դեռ երրորդ կուրսում բացատրեց, որ բժշկությունը ձեռի հետ չի լինում, որ պետք է ընտրել՝ բժշկություն կամ լրագրություն: Ու ես երկու շաբաթ տանջվելուց հետո հաստատապես մնացի այս կողմում... մինչև հիմա: Պիտի անպայման շնորհակալություն հայտնեմ: Վաղը երևի SMS գրեմ:<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3349213953130068942-7961561569157552306?l=strangelittlestudent.blogspot.com' alt='' /></div>Բյուրակն Իշխանյան (Byurakn Ishkhanyan)http://www.blogger.com/profile/01933204657332996148noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3349213953130068942.post-24796362866719470902009-06-22T00:03:00.000-07:002009-07-03T00:04:46.288-07:00Մինչ կողքի խմբի ուսանողներն ապաթիկ դեմքերով մեզ էին նայում, մերոնցից յուրաքանչյուրը, որ դուրս էր գալիս քննասենյակից, թռնում էր մյուսների գիրկը ու գոռում. "Ավարտեցիիիիիիիիիինք": Գնահատականներն իմանալուց հետո բոլորս դուրս եկանք բակ ու խալաթներն օդերով պտտեցրինք, թռվռացինք, բղավեցինք: Զարմանալի էր. երևի միակ աղմկոտ ու այդքան երջանիկ խումբը մերն էր:<br /><br />Այսպիսով ես ավարտեցի Երևանի պետական բժշկական համալսարանը: Ստանալու եմ կարմիր դիպլոմ, բայց դա ոչինչ չարժե այս տարիների ընթացքում կուտակած գիտելիքներիս դիմաց:<br /><br />Մենք ժամերով նստել էինք համալսարանում... Սկզբում "Լիստիկում", հետո՝ կանաչներում: Ու գնալներս չէր գալիս: Դեռ չէինք կարողանում հաշտվել այն մտքի հետ, որ էլ ոչ մի պարապել:<br /><br />Իսկ երբ երեկոյան տատիկիս տնից տուն էի գալիս, վերջապես զգացի վերջին ամիսներին ուսերիս ծանրացած հոգնածությունը, որին համառորեն արհամարհում էի մինչև այսօր...<br /><br />Էս էլ մեր նկարները<br /><br /><span style="text-decoration: underline;">Քննությունից անմիջապես հետո. նոր դուրս ենք եկել քննասենյակից<br /><a href="http://pics.livejournal.com/byurie/pic/0001e0s7/"><img src="http://pics.livejournal.com/byurie/pic/0001e0s7/s320x240" alt="" border="0" width="320" height="240" /></a><br /><br />Մեր խալաթային արարողությունը<br /><a href="http://pics.livejournal.com/byurie/pic/0001ddpx/"><img src="http://pics.livejournal.com/byurie/pic/0001ddpx/s320x240" alt="" border="0" width="320" height="240" /></a><br /><br /><a href="http://pics.livejournal.com/byurie/pic/0001fsfb/"><img src="http://pics.livejournal.com/byurie/pic/0001fsfb/s320x240" alt="" border="0" width="320" height="240" /></a></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3349213953130068942-2479636286671947090?l=strangelittlestudent.blogspot.com' alt='' /></div>Բյուրակն Իշխանյան (Byurakn Ishkhanyan)http://www.blogger.com/profile/01933204657332996148noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3349213953130068942.post-67287195029084513892009-06-05T11:22:00.000-07:002009-06-05T11:23:10.429-07:00Երբ անցյալ տարի մեզնից մի կուրս բարձր Հասոն մի անգամ ասաց՝ էսօր մեր դասերի վերջին օրն էր, այնքան էլ լավ չհասկացա, թե դա ինչ է: Բայց հիմա, երբ ինքս ապրեցի այդ ժամերը, չեմ կարող նկարագրել, թե որքան խառնված հույզեր կային այստեղ: Ինձ թվում է՝ դեռ չենք զգում այդ "վերջը", որովհետև առջևում քննություններն են, հետո՝ ամառը: Այ, երբ սեպտեմբերին ամեն մեկս գլուխը կախ կգնա այն հիվանդանոցը, որտեղ պետք է կլինիկական օրդինատուրան անցնի, արդեն ամբողջությամբ կընկալենք, որ վեց տարիներն անցյալ են դարձել:<br /><br /><a name="cutid1"></a>Ընդհանրապես, էս վերջին օրերին դասամիջոցներին մեր խոսակցության հիմնական թեման հիշողություններն էին: Սովորաբար կիսամյակի վերջին մեր ուշք ու միտքը քննություններն են: Բայց այս անգամ դրանք երկրորդ պլան էին մղվել: Փոխարենը մենք հատիկ-հատիկ հիշում էինք մեզ՝ առաջին կուրսից մինչև հիմա, ծիծաղում, հուզվում, ափսոսում, որ արդեն ամեն ինչ ավարտվում է: Առանձնացնում էինք մեր սիրելի դասախոսներին, անգամ տնազներ անում: Հետո նայում էինք կախիչից կախված մեր խալաթներին, որոնք վաղուց արդեն սպիտակ չէին ոչ թե որովհետև կեղտոտ էին, այլ որովհետև մաշվել էին. նորի կարիքն ունենք: Իսկ վեցերորդ կուրսում, չգիտես ինչու, ոչ ոք չէր ուզում նոր խալաթ գնել:<br /><br />Գտել էինք մեր հին բլոկտնոտները, որոնցում առաջին կուրսում իրար հասցեի ինչ ասես չէինք գրել: Գտել, բերել էինք, կարդում էինք ու ծիծաղում: Բաներ կային, որոնց մասին լրիվ մոռացել էինք: Օրինակ, Մարիան կակաչներ էր նկարել, գրել՝ Բյուրակն, դու շատ լավ աղջիկ ես: Մեր մանկական միամտությունը, որի կորստի պարզ ապացույցներից մեկն էլ այն է, որ էդ բլոկնոտներն իրենց պարունակությամբ մոռացության են մատնվել: Մենք նորերը վերցրինք, սկսեցինք իրար հրաժեշտի խոսքեր գրել: Բայց դրանք ոչ թե մի երկու տող էին, ինչպես առաջին կուրսում, այլ մեկ-երկու էջ՝ համեմված վեց տարիների հիշողություններով:<br /><br />Շաբաթվա ընթացքում զբաղվում էինք նաև լուսանկարներով: Որոշել ենք դրանք բոլորը հավաքել մի դիսկի վրա, միմյանց փոխանցել: Ես իմ հերթին սկանով էի զբաղվում, քանի որ տարիների ընթացքում համառորեն չեմ հրաժարվել իմ՝ ոչ թվային օլիմպուս լուսանկարչական սարքից. ախր անտերը շատ որակյալ է նկարում: Ո՞նց դա փոխեմ թվայինի հետ: Հետո էն առավելությունն ունեմ, որ ոչ ոք չի կարող ինձնից պահանջել, որ որևէ նկար ջնջեմ: Շատ ժամանակ պատահել է՝ լուսանկարվել ենք, նկարները հանել, սուսուփուս շարել եմ ալբոմներիս մեջ, և խմբեցիներս չեն էլ կասկածել, որ իրենց բռնացրել եմ նման իրավիճակներում: Ու էդպես սկան արեցի, տվեցի էրեխեքին: Մեկ էլ էդ նկարներն էին քննարկման թեմա... Հավես էր:<br /><br />Սովորաբար, երբ կեսօրն անցնում է, սկսում ենք դասախոսին համոզել, որ թողնի՝ տուն գնանք: Ախր պետականները քթներիս տակ են, իսկ պարապելու ժամանակ ընդհանրապես չկա, հատկապես եթե մինչև ժամը երկուսը դասի ենք նստում: Էսօր էդպես չէր... Ժամերն անցնում էին, բայց ոչ մեկի մտքով չէր անցնում, որ կարելի արդեն գնալ... Վերջին օրն էր:<br /><br />Ամենատխուրն այն էր, որ օրը տոնելու մի կարգին հնարավորություն էլ չկար, որովհետև դասերից հետո ստուգարք ունեինք, իսկ հետո՝ մարշ պարապելու, որովհետև չենք հասցնում: Բայց մենք հնարը գտանք... Լիլյան ստուգարքը շուտ վերջացրեց, եկավ մեզ մոտ: Մինչ մեր զաչոտնիկները կտային, հայտնվեցինք լաբորատորի հայելու մոտ ու սկսեցինք պոչիկներ սարքել: Դարձանք վեցերորդ կուրսեցի պուճուր-պոչիկավոր աղջիկներ:<br />- Ֆարտուկով ֆորման ա պակասում,- ծիծաղեղ Լիլյան:<br />Ու մինչ 11-րդ լսարանի մոտ կսպասեինք մեր զաչոտնիկներին, մեկ էլ՝ Էլլան ու Տաթևը, որոնք ստուգարքից անմիջապես հետո թռել էին ինչ-որ տեղ, դեմքներին՝ պայծառ ժպիտներ վերադարձան: Նկարներ էին բերել... Ընդամենը մի քանի ժամ առաջ մանկական վիրաբուժության դասախոսի հետ նկարված թարմ նկարներ՝ բոլորիս համար... Մեր վերջին նկարը դասի ժամանակ:<br /><br /><a href="http://pics.livejournal.com/byurie/pic/0001c9eb/"><img src="http://pics.livejournal.com/byurie/pic/0001c9eb/s320x240" alt="" border="0" width="320" height="211" /></a><br />Հետո սկսեցինք աղմկել, գոռալ, թռվռալ: Թե մեկն ասեր՝ ամոթ է, պատասխանում էինք՝ վերջին օրն է, ամեն ինչ կարելի է: Կասեին՝ էդ ամեն ինչը պետականներից հետո, անհոգ կժպտայինք՝ մեկը մյուսին չի խանգարում:<br /><br />Ստուգարքը ստանալուց հետո գնացինք դեկանատ զաչոտնիկները հանձնելու: Ոմանք վազեցին, քսերոքս արեցին՝ որպես հիշատակ: Ես հրաժարվեցի դրանից. սիրտս չէր դիմանա:<br /><br />Մտանք դեկանատ: Հասմիկ Ակոպովնան կրծքին սպիտակ ժապավենով զանգակներ էր կպցրել:<br />- Էս ի՞նչ "Վերջին զանգ" եք տոնում:<br />- Բա ի՞նչ... 247 հոգի ավարտում է:<br />Մենք կուրսում հենց էդքան ենք:<br /><br />Ու թողեցինք մեր զաչոտնիկները: Մի քիչ սնվելուց ու զավզակելուց հետո Լիլյան գնաց տուն, ես ու Մարիան՝ պարապելու: Մեկ էլ Մարալը զանգեց, ասում էր՝ կարոտել է, սպասենք՝ գա: Մի քիչ զարմացանք, որովհետև գրեթե ամեն օր տեսնվում ենք, ու կարող էր հանդիպումը հետաձգել: Ամեն ինչ հասկացանք, երբ Մարալը հայտնվեց երկու փունջ վարդ ձեռքին՝ մեկը ինձ համար, մյուսը՝ Մարիայի:<br /><br />էսօր շատ քիչ եմ պարապել: Հոգնած սատկում էի: Անտանելի շատ եմ սիրում մեր խումբը, կուրսը, համալսարանը: Դա մի սեր է, որ վեց տարիների ընթացքում ոչ մի փորձություն, անհաջողություն, վեճ, կռիվ չի կարողացել կոտրել: Ավելին՝ դրանք միայն ու միայն նրա համար էին, որ ես ավելի շատ սիրեմ այդ ամենը...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3349213953130068942-6728719502908451389?l=strangelittlestudent.blogspot.com' alt='' /></div>Բյուրակն Իշխանյան (Byurakn Ishkhanyan)http://www.blogger.com/profile/01933204657332996148noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3349213953130068942.post-13765094168295706142009-05-27T12:17:00.000-07:002009-05-27T12:24:03.604-07:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_IuNjSXSaK4Y/Sh2S9TULJ5I/AAAAAAAAABs/C3VTdVzGwXg/s1600-h/6-rd+kursi+verj.jpg"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer; width: 320px; height: 240px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_IuNjSXSaK4Y/Sh2S9TULJ5I/AAAAAAAAABs/C3VTdVzGwXg/s320/6-rd+kursi+verj.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5340586314985842578" border="0" /></a><br />Թարմ-թարմ՝ այսօրվա նկար... Արդեն շատ ուժեղ ենք զգում ավարտելու շունչը:<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3349213953130068942-1376509416829570614?l=strangelittlestudent.blogspot.com' alt='' /></div>Բյուրակն Իշխանյան (Byurakn Ishkhanyan)http://www.blogger.com/profile/01933204657332996148noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3349213953130068942.post-47761449821784582062009-05-13T05:19:00.001-07:002009-05-21T06:42:01.568-07:00Վերջապես եկավ այն օրը, որին մի տարի շարունակ սարսափով էինք սպասում: Հաստատելու համար այն ժամանակվա մեր ապրումները նույնիսկ մի բլոգային գրառում գտա ու հասկացա, որ իսկապես այս ամենը ոչ թե փետրվարից էր սկսվել, այլ անցյալ տարվա մայիսից, երբ տեսնում էինք, թե ինչպես են մեզնից մի կուրս բարձրերը պետական թեստային քննություն հանձնում:<br /><br />Ու որոշել էինք. պատրաստվել սկսել սեպտեմբերից:<br /><br />Չստացվեց: Սկսեցինք հունվարից: Բայց վայ էն սկսելուն. ամբողջ օրը մեր իրերն ընթերցասրահում թողած էստեղ-էնտեղ էինք գնում, սրա-նրա հետ չաչանակում ու եթե օրը մի երկու ժամ պարապում էինք, լավ էր: Ավելին՝ երբ դասերը սկսվեցին, ստիպված էինք զուգահեռ ընթացիկ առարկաները սովորել, օրվա կեսն էլ հիվանդանոցում էինք անցկացնում, հոգնում էինք: Մի խոսքով, չնայած սովորաբար ութից շուտ տուն չէինք գնում, բայց քիչ էր լինում, որ մարդավարի պարապեինք:<br /><br />Իսկ անցյալ տարվա ավարտածները մեզ խորհուրդներ էին տալիս.<br />- Կասեն՝ էսինչը թեստ ունի, էնինչը ունի: Չհավատաք, խելոք ձեզ համար պարապեք:<br />- Մեր կուրսում մարդիկ են եղել, որ մինչև վերջ էլ չխոստովանեցին, որ թեստ ունեն: Կան մտերիմ ընկերուհիներ, որոնք մինչև հիմա իրար հետ չեն խոսում հենց էդ թեստերի պատճառով: Պատրաստ եղեք էդ ամեն ինչին:<br />- Սկզբում ԱՊՀ-ն կկտրվի: Հետո հնդիկները մի քիչ կստանան: Բայց դուք չվախենաք դրանից. ավելի լավ եք հանձնելու:<br /><br />Ժամանակն անցնում էր: Մոտենում էր չարաբաստիկ օրը: Բոլորը խառնվել էին իրար: Մեծերի ասածները հերթով իրականություն էին դառնում: Որքան քիչ օրեր էին մնում, այնքան ավելի լարված ու անհեթեթ լուրեր էին պտտվում: Իսկ մեզնից առաջ հանձնող ԱՊՀ-ի և հնդիկների մոտ ճիշտ նույն պատկերն էր:<br /><br />Նրանց բոլոր զգուշացումներն իրականություն դարձան, բացի մեկից… Էս թեստային քննության արդյունքում մենք՝ համակուրսեցիներով, ավելի մտերմացանք: Պատմե՞մ, թե ինչպես հնդիկներից վերցրած հինգ հարյուր թեստը երկու օրում հայերեն թարգմանեցինք, որովհետև աշխատանքը շատ արագ բաժանել էինք, թիմ դարձել: Պատմե՞մ, թե ինչպես քննության առաջին օրը հայտնվեց Հրաչն ու ձեռքս սեղմեց. «Հալալ ա էս աշխատանքի համար»: Կամ ինչպես էին 607 խմբի էրեխեքը նոր թեստ ճարելուն պես զանգում մեզ: Կամ ինչպես գրկախառնվեցինք Ռոբի հետ, որը քննությունից դուրս եկող առաջիններից էր ու ստացել էր: Կամ ինչպես Տաթևին զանգեցի, և հատ-հատ պատմեց, թե որ թեստերն արժե նայել, որոնք՝ չէ:<br /><br />Իսկ մեր խումբը… Մենք սկզբից էլ վստահ էինք, որ մեզ մոտ ստացողներն ավելի շատ են լինելու. ամենաքիչը վեց հոգի: Բայց բացարձակապես չէինք պատկերացնում, թե էսքան լավ արդյունքի ենք հասնելու: Եվ երբ արդեն հայտնի էր, որ յոթ հոգի ստացել է, չորսը՝ ոչ, սպասում էինք Աննային:<br />- Աննան կստանա, կտեսնեք,- ասում էի:<br />- Չէ՛, դժվար…<br />Մեկ էլ եկավ Աննան: Աչքերը փայլում էին. ստացել էր:<br /><br />Նախորդ օրը "9" ստացող չէր եղել: Մեր օրն էլ, բացի մեր խմբի երեք հոգուց. Նազոն, Արմենը, Կորյունը: Նախորդ օրը մի հոգի էր "8" ստացել, էն էլ բոլորս գիտեինք՝ ոնց: Ու անընդհատ ծիծաղում էինք, ձեռ առնում: Մեր օրն էլ մենակ ես էի "8" ստացել: Էլ չեմ ասում, որ Մարիան ու Վարդանը "7" էին, Արթուրը՝ "6": Ու մենակ Աննան էր, որ հազիվ էր ձգել "5-ի", բայց հո ստացել էր:<br /><br />Բոլորս էլ վստահ էինք, որ վաղվանից շուխուռներ են ընկնելու, որ թեստ ենք ունեցել: Վստահ էինք ու ծիծաղում էինք. թող խոսեն, մենք հո գիտենք, որ դեմք ենք: Երջանիկ էինք, չափից դուրս բարձր տրամադրությամբ:<br /><br />Իսկ Արմենը.<br />- Էսօր աղջիկ տեսա, վերջապես ուշադրությունս գրավեց:<br /><br />Եվ երբ վերջապես որոշեցինք բուհից դուրս գալ, տուն գնալ, անցանք Գլխավոր մասնաշենքով, որտեղ արդեն ընդունելության դիմումներ էին ընդունում:<br />- Էրեխե՜ք, հիշու՞մ եք, թե ոնց էինք ստեղ դիմում գրում,- ասացի, ու աչքերս լցվեցին:<br /><br />Իսկ հիմա արդեն ընդամենը երեք բանավոր քննություն է մնացել: Կհանձնենք…<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3349213953130068942-4776144982178458206?l=strangelittlestudent.blogspot.com' alt='' /></div>Բյուրակն Իշխանյան (Byurakn Ishkhanyan)http://www.blogger.com/profile/01933204657332996148noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3349213953130068942.post-45837630249824367992009-05-02T10:37:00.000-07:002009-05-02T10:54:13.134-07:00Իմ ուսանողական կյանքից մի փոքրիկ սառույցի կտոր է մնացել, որը կամաց-կամաց հալում, ավելի է փոքրանում: Մի ամիս ու 21 օրից ձեռքս թափ կտամ, որ վերջին կաթիլներն ընկնեն գետնին ու գոլորշանան:<br /><br />Եթե սա լիներ մի քանի ամիս առաջ, հաստատ սառույցի կտորը սառնարանում կպահեի, ամեն ինչ կանեի, որ այն պահպանվի, չվերանա: Իսկ հիմա ձեռքերով նույնիսկ շփում եմ, արագացնում հալման պրոցեսը, անհամբերությամբ սպասում, թե երբ վերջին կաթիլը կձուլվի օդին:<br /><br />Էս բլոգս, որը նվիրել էի իմ կյանքի այդ ամենավառ կտորին, անուշադրության մատնվեց, մենակ մնաց: Պատճառներից մեկն այն է, որ ինքս հակված չէի այն գովազդելուն, որովհետև հաճախ մտքերիս ազատություն եմ տալիս ու գրում այնպիսի բաներ, որ չէի ուզենա՝ շատերը կարդան: Հետո, շատ գրառումներ ուղղակի մյուս բլոգիս կրկնությունն են: Վերջում, այնքան սպեցիֆիկ է այստեղի թեման, որ շատ քչերին կարող է հետաքրքրել: Իսկ էդ քչերը գուցե կողքով չեն անցել: Վերջիվերջո, սա ստեղծել եմ միայն ու միայն ինձ համար, որպեսզի ուսանողական կուտակված հույզերս թափեմ այստեղ, ազատվեմ ինձ խեղդող մտքերից, որոնք "դրսի" մարդու չեմ կարող պատմել, որովհետև չեն հասկանա, իսկ "ներսի" մարդիկ այս ամենը սուբյեկտիվ ապակու միջով կանցկացնեն:<br /><br />Մտածում եմ՝ ավարտելուց հետո վերացնե՞մ բլոգս, թե՞ դարձնեմ կլինիկական օրդինատորի հանգրվան, որտեղ կկիսվեմ օրդինատուրայում ծագած դժվարություններով, որոնք հաստատ կլինեն. վերջիվերջո, նոր միջավայր եմ ընկնելու կամ հին միջավայրը նոր դիրքից եմ տեսնելու:<br /><br />Չէ, կմնամ այստեղ: Չափից դուրս շատ եմ սիրում այս բլոգը: Ախր հասարակության աչքից հեռու լինելն էլ իր համն ու հոտն ունի:<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3349213953130068942-4583763024982436799?l=strangelittlestudent.blogspot.com' alt='' /></div>Բյուրակն Իշխանյան (Byurakn Ishkhanyan)http://www.blogger.com/profile/01933204657332996148noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3349213953130068942.post-2830378179814665612009-04-28T13:01:00.001-07:002009-04-28T13:01:57.863-07:00Էսօրվա ներկայացմանը գնալու մտադրություն չունեի: Ես ու Մարիան բուֆետում ճաշում էինք, որ գնանք ընթերցասրահ, շարունակենք գինեկոլոգիա պարապել. մի առարկա, որից գաղափար չունենք ոչ այն պատճառով, որ կարգին չենք անցել (կարգին անցած կլինիկական առարկաները մատների վրա կարելի է հաշվել), այլ որովհետև հինգերորդ կուրսում ստուգարք էր, մատների արանքով ենք նայել:<br /><br />Ինչևէ, մենք մեր հացն ենք ուտում, իսկ տարբեր ուսանողներ գնում-գալիս, նույն հարցերն են տալիս. "Թատրոն գալու՞ եք" կամ "Մուտքն ազա՞տ է": Երբ կերանք-վերջացրինք, երբ ծուլությունը մեզ հանգիստ չէր տալիս, և չնայած վաղուց հավաքարարը մաքրել էր մեր սեղանը, մենք շարունակում էինք զավզակել ու վատնել այն րոպեները, որոնց համար մի օր փոշմանելու ենք... Մեկ էլ հանկարծ.<br />- Մար, արի գնանք թատրոն: Դուրներս չգա, շուտ դուրս կգանք:<br /><br />Դռան մոտ պարզվեց, որ մուտքը հրավիրատոմսերով է: Մենք մեզ չկորցրինք: Մեկ էլ հինգերորդ կուրսեցի Լյովը թե՝ տոմս ուզու՞մ եք: Երբ գլխով արեցի, ուրախացավ, խցկեց ձեռքիս մեջ: Ես այն տվեցի Մարիային, մոտեցա մուտքին.<br />- Ես նախագահությունից եմ, "Մեդիկուսի" խմբագիրն եմ, պիտի մտնեմ:<br />Մտա: Մարիան էլ հետևիցս եկավ: Վերջին շարքերում նստեցինք, որ եթե ձանձրալի լինի կամ շատ ձգվի, ժամանակ չկորցնենք, դուրս գանք, գնանք պարապելու:<br /><br />Ու սկսվեց ներկայացումը: Սիրո մասին էր: Մարիայի ձեռքից վերցրի հրավիրատոմսը և բջջայինի լույսի տակ կարդացի ներկայացման վերնագիրը. "Սերը մ.թ.ա.-ից մինչև մ.թ.": Մի քիչ էլ ուսումնասիրեցի թղթիկը: Պարզվեց՝ սցենարը գրվել է ուսանողների և դասախոսների ստեղծագործությունների հիման վրա: Ռեժիսորը Գարիկն էր: Սցենարի հեղինակներից մեկն էլ: Մյուսն էլ Կարենն էր՝ ուսխորհրդի նախագահը, որը մի ժամանակ մեր թատերական խմբակից էր: Ու երբ խաղում էինք նմանատիպ մի ներկայացման մեջ, որը կոչվում էր "Այդ հին և նոր սերը", բայց հիմնված էր հայտնի բանաստեղծների գործերի վրա, Կարենը սիրահարված տղաներից մեկն էր: Բայց մինչև սիրահարվելը բաբնիկություն էր անում ու արտասանում էր.<br /><span style="font-size: 8.5pt; font-family: Sylfaen; color: rgb(0, 51, 102);" lang="EN">Բամբասում</span><span style="font-size: 8.5pt; font-family: Verdana; color: rgb(0, 51, 102);" lang="EN"> </span><span style="font-size: 8.5pt; font-family: Sylfaen; color: rgb(0, 51, 102);" lang="EN">են</span><span style="font-size: 8.5pt; font-family: Verdana; color: rgb(0, 51, 102);" lang="EN"> </span><span style="font-size: 8.5pt; font-family: Sylfaen; color: rgb(0, 51, 102);" lang="EN">ինձ</span><span style="font-size: 8.5pt; font-family: Verdana; color: rgb(0, 51, 102);" lang="EN"> </span><span style="font-size: 8.5pt; font-family: Sylfaen; color: rgb(0, 51, 102);" lang="EN">շշուկով</span><span style="font-size: 8.5pt; font-family: Verdana; color: rgb(0, 51, 102);" lang="EN">, </span><span style="font-size: 8.5pt; font-family: Sylfaen; color: rgb(0, 51, 102);" lang="EN">չար</span><span style="font-size: 8.5pt; font-family: Verdana; color: rgb(0, 51, 102);" lang="EN"> </span><span style="font-size: 8.5pt; font-family: Sylfaen; color: rgb(0, 51, 102);" lang="EN">շշուկով</span><span style="font-size: 8.5pt; font-family: Verdana; color: rgb(0, 51, 102);" lang="EN"> </span><span style="font-size: 8.5pt; font-family: Sylfaen; color: rgb(0, 51, 102);" lang="EN">անանց՝</span><span style="font-size: 8.5pt; font-family: Verdana; color: rgb(0, 51, 102);" lang="EN"><br /></span><span style="font-size: 8.5pt; font-family: Sylfaen; color: rgb(0, 51, 102);" lang="EN">Իբր</span><span style="font-size: 8.5pt; font-family: Verdana; color: rgb(0, 51, 102);" lang="EN"> </span><span style="font-size: 8.5pt; font-family: Sylfaen; color: rgb(0, 51, 102);" lang="EN">կանանց</span><span style="font-size: 8.5pt; font-family: Verdana; color: rgb(0, 51, 102);" lang="EN"> </span><span style="font-size: 8.5pt; font-family: Sylfaen; color: rgb(0, 51, 102);" lang="EN">շատ</span><span style="font-size: 8.5pt; font-family: Verdana; color: rgb(0, 51, 102);" lang="EN"> </span><span style="font-size: 8.5pt; font-family: Sylfaen; color: rgb(0, 51, 102);" lang="EN">եմ</span><span style="font-size: 8.5pt; font-family: Verdana; color: rgb(0, 51, 102);" lang="EN"> </span><span style="font-size: 8.5pt; font-family: Sylfaen; color: rgb(0, 51, 102);" lang="EN">սիրում</span><span style="font-size: 8.5pt; font-family: Verdana; color: rgb(0, 51, 102);" lang="EN">, </span><span style="font-size: 8.5pt; font-family: Sylfaen; color: rgb(0, 51, 102);" lang="EN">ո՞վ</span><span style="font-size: 8.5pt; font-family: Verdana; color: rgb(0, 51, 102);" lang="EN"> </span><span style="font-size: 8.5pt; font-family: Sylfaen; color: rgb(0, 51, 102);" lang="EN">չի</span><span style="font-size: 8.5pt; font-family: Verdana; color: rgb(0, 51, 102);" lang="EN"> </span><span style="font-size: 8.5pt; font-family: Sylfaen; color: rgb(0, 51, 102);" lang="EN">սիրում</span><span style="font-size: 8.5pt; font-family: Verdana; color: rgb(0, 51, 102);" lang="EN"> </span><span style="font-size: 8.5pt; font-family: Sylfaen; color: rgb(0, 51, 102);" lang="EN">կանանց</span><span style="font-size: 8.5pt; font-family: Verdana; color: rgb(0, 51, 102);" lang="EN">:</span><br />Կարենը շատ լավ էր խաղում: Դրանից հետո երկար ժամանակ բոլորը խոսում էին հենց էդ կերպարի մասին:<br /><br />Բեմի վրա էր մյուս Կարենը, որը հիմա ինտերն է և որը նույնպես մեր խմբակից էր: Նա էլ մարմնավորում էր ներդաշնակ զույգի տղամարդուն: Տեսարան կար, որտեղ Կարենն ու նրա խաղընկերուհին պիտի համբուրվեին: Երկար ժամանակ քննարկվում էր. արդյոք դա իսկակա՞ն համբույր էր: Իսկ մենք շատ լավ գիտեինք, որ ընդամենը բեմական է:<br /><br />Այսօրվա ներկայացումը շատ տաք էր: Թվում է՝ սիրո մասին ամեն ինչ արդեն ասվել է, ամեն ինչ ծեծված է, բայց Գարիկը նույն շաբլոն խոսքերով այնքան հետաքրքիր ու սիրուն լուծումներ էր տվել, որ վերջին շարքում նստած լինելով հանդերձ բեմից հնչողն ավելի լավ էինք լսում, քան մեր հետևի տղաների բարձրաձայն մեկնաբանությունները: Ու հետաքրքիրն այն էր, որ թեև մեր աառաջվա ու այս ներկայացման թեմաներն ըստ էության նույնն էին, բայց բովականդակությամբ ու ոճով չափից դուրս տարբեր էին: Ու երկուսն էլ լավն էինք, հաջողված:<br /><br />Երբ ավարտվեց, ես ու Մարիան շտապեցինք ընթերցասրահ: Ճանապարհին.<br />- Մար, մութ անցյալս հիշեցի:<br />Երբ անցյալ տարի հոգեբուժություն էինք անցնում և երբ մեր դասախոսն ասաց, որ հիստերիկ գծերով մարդիկ հակված են դերասան դառնալու, նայեցի Էլլային, որն արդեն իմ հայացքն էր որոնում և որը նույնպես մեր թատերական խմբակից է եղել ու շշնջացի.<br />- Էլ, մարդու չասես, որ մենք թատրոնում խաղացել ենք:<br /><br />- Էնքան լավ էր էն ժամանակ,- շարունակեցի,- էլի եմ ուզում բեմ բարձրանալ:<br />- Նենց ես խոսում, ոնց որ մի տասնհինգ տարի առաջ լիներ,- նախատեց Մարիան:<br />- Ձեռ ես առնում: Բայց դու հասկանու՞մ ես, որ ամբողջ հինգ տարի ա անցել արդեն:<br />- Հի՞նգ: Բա ես ինչու՞ եմ հիշում, որ երրորդ կուրս էինք:<br />- Երրորդում "Ուժասպառ ձիուց" կտորն էր, որ էդպես էլ չվերջացրինք: Իսկ սիրո ներկայացումն առաջինում էր:<br /><br />Ու ես հիշեցի էն ուրախ ժամանակները, երբ ես ու Էլլան անհամբերությամբ սպասում էինք, թե երբ պետք է դասերն ավարտվեն, որ գնանք փորձի, որտեղ մեզ հետ աշխատելու էր տիկին Մարգարիտան, որին երբ էլ հարցնեինք, թե ինչպես է, վարակիչ ժպիտով կպատասխաներ՝ հրաշք: Ու ոնց չէինք ուզում, որ փորձերը վերջանան: Լինում էր՝ մինչև ուշ երեկո համալսարանում էինք մնում, բայց չէինք հոգնում. տուն գնալուց զգում էի, որ թեթևացած եմ, թարմացած: Ու ո՛նց էինք ամբողջ խմբով հավաքվում, տիկին Մարգարիտայի ներկայացումներին գնում, ո՛նց էինք տպավորվում ու անընդհատ խոսում դրանց մասին:<br /><br />Մեր ներկայացումը տեղի ունեցավ 2004-ի ապրիլին: Էդ զգացողությունը, որ ունենում ես բեմի վրա ներկայացման մեջ խաղալիս, ոչնչի հետ չես համեմատի: Այդ պահին քեզ համար աշխարհում վերանում է ամեն ինչ. դու ես ու քո խաղընկերները: Ապրում ես դրանով: Իսկ ներկայացումից առաջ խմած մի կում կոնյակն ավելի է առույգացնում ու քաջալերում քեզ:<br /><br />Երբ տուն եկա, բացեցի ալբոմս ու փնտրեցի ներկայացման լուսանկարները: Գտա: Որոշեցի մի երկուսը սկան անել, տեղադրել էստեղ:<br /><a href="http://pics.livejournal.com/byurie/pic/00017wer/"><img src="http://pics.livejournal.com/byurie/pic/00017wer/s320x240" alt="" border="0" width="320" height="217" /></a><a href="http://pics.livejournal.com/byurie/pic/000188xp/"><img src="http://pics.livejournal.com/byurie/pic/000188xp/s320x240" alt="" border="0" width="320" height="211" /></a><br />Առաջինում ներկայացման ամենասկիզբն է, երբ մուսաները բեմ են բարձրանում: Ես գինու մուսան եմ, դրա համար էլ էդքան կարմիր եմ: Ու երևի էդ գույնը հենց մեր ներկայացումից հետո սկսեցի սիրել:<br />Երկրորդում մուսայի շորերով ես ու մեր խմբի Էլլան ենք: Աղջիկներից մի քանիսը մեր խմբից են կամ էին, իմ ձախ կողմում Մարիան է, աջում՝ Ժաննան, որը նույնպես դեռ առաջին կուրսից իմ մտերիմ ընկերուհիներից է, նրանից աջ՝ Մանեն, որն առաջին կուրսից հետո ԱՄՆ մեկնեց, իսկ ամենաաջում Անուշիկն է՝ մեզնից մի կուրս բարձր: Կենտրոնում՝ կարմիր պիջակովը, մեր լատիներենի դասախոսն է՝ Նարինե Ռուդոլֆովնան: Եթե չեմ սխալվում, ներկայացումը տեղի ունեցավ հենց նրա ծննդյան օրը: Վերջերս էլ, երբ գնացել էի իսպաներենի, ու լսարան էինք փնտրում, բաց դռնից ներս նայելով տեսա նրան, ասացի, որ լսարան ենք փնտրում, իսկ նա կատակեց.<br />- Գնացեք յոթերորդ լսարան, հեսա գալիս եմ, լատիներեն անենք:<br />Հե՛յ գիտի վախտեր, երբ դեռ լատիներեն էինք անցնում...<br />Իսկ նկարը սկան անելուց նկատեցի հետևում գրվածը. "Բյուրակնին որպես հիշատակ Նարինե Ռուդոլֆովնայից":<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3349213953130068942-283037817981466561?l=strangelittlestudent.blogspot.com' alt='' /></div>Բյուրակն Իշխանյան (Byurakn Ishkhanyan)http://www.blogger.com/profile/01933204657332996148noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3349213953130068942.post-60041959964596056612009-04-14T08:53:00.000-07:002009-04-14T08:54:24.236-07:00Այսօր արդեն երրորդ և վերջին փորձնական թեստային քննությունը հանձնեցինք, և արդեն ժամանակն է, որ համապատասխան եզրակացություններ անեմ:<br /><br />Հենց առաջին փորձնականից հետո էլ բոլորս բավական դժգոհ էինք, որ թեստերն ըստ առարկաների բաշխված էին ոչ այնպես, ինչպես նախատեսված էր իսկական քննության ժամանակ: Այդպիսով, մենք ոչ մի կերպ չէինք կարողանում պատկերացում կազմել, թե մեր հավաքած միավորները որքանով էին կանխատեսում իսկական քննության արդյունքները: Հույս ունեինք՝ երկրորդի ժամանակ գոնե փոփոխություններ կմտցվեն:<br /><br />Եկավ երկրորդը: Ոչինչ չփոխվեց: Որոշեցինք պարզել, թե ինչու է այդպես: Մեր ստացած պատասխանն էր, որ փորձնական քննությունները ծրագրի հետ աշխատել սովորելու համար են նախատեսված, ոչ թե գիտելիք ստուգելու: Բայց դե մենք հո ուսանող ենք ու հաստատ մեզ ավելի շատ հետաքրքրում են մեր հավաքած միավորները, հատկապես եթե ծրագրով աշխատել վաղուց ենք սովորել:<br /><br />Ինչևէ, երեք փորձնական և երեք գնահատական… Դրանք նշանակված էին երկուական շաբաթ ընդմիջումներով, այսինքն՝ գիտելիքներն ավելացնելու ժամանակ մնում էր:<br /><br />Բոլորի մոտ էլ մոտավորապես նույն պատկերն է. անկախ նրանից, թե ինչքան են պարապել, նույն միջակայքում լող են տալիս, բայց ես կգրեմ միայն իմ սեփական օրինակը: Երբ առաջինը հանձնեցինք, ես միայն պաթֆիզ, բիոխ ու ֆիզ էի պարապել: Հավաքեցի 81 միավոր: Երկրորդի ժամանակ գումարվեց նաև թերապիայի մեծ մասը: Հավաքեցի 86 միավոր: Իսկ այսօր արդեն քննության մտնելուց առաջ հասցրել էի կարդալ թերապիայի մնացածը, մի քիչ արյունաբանություն ու ֆարմակ: Հավաքեցի 84 միավոր: Հիմա կարո՞ղ եք բացատրել, թե էսքան պարապելուս իմաստը որն է:<br /><br />Առաջին երկու փորձնականներից դուրս էի գալիս ոգևորված. պիտի պարապեմ, որ մյուսն ավելի լավ գրեմ: Իսկ այսօր, երբ սեղմեցի «ելք» կոճակը, բացի նրանից, որ ահավոր շատ ուզում էի զուգարան գնալ, նաև հուսահատված ու զայրացած էի: Ի՞նչ պարապեմ, եթե, միևնույն է, նկատելի օգուտ չի լինելու: Ու ես որոշեցի, որ մյուսների պես ոչ թե երեք հիմնական առարկաներն եմ ուսումնասիրելու, այլ նրանք, որոնք իմ ապագա մասնագիտության հետ առավել շատ կապ ունեն: Իրոք, թանկագին ժամանակս ինչու՞ վատնեմ, եթե հաստափոր գրքերի մոտ անցկացրածս ժամանակն ինձ «բավարարից» ավելի գնահատական չի տալու:<br /><br />Եթե առանձին-առանձին վերցնենք առարկաները, ապա պետք է ասեմ, որ ամբողջ կուրսը գինեկոլոգիայից բոբիկ է: Ով դուրս է գալիս, ասում է՝ հիմնական սխալներս գինեկից էին: Ու եթե հանկարծ մեր բուհի ղեկավարությունից որևէ մեկը կարդա այս գրառումս, պիտի խնդրեմ, որ այս նախադասության վրա ուշադրություն դարձնի:<br /><br />Համատարած գոհունակություն կար պաթֆիզից: Իրոք, ընդգրկված են առանցքային հարցեր, որոնց ցանկացած մտածող ու ժամանակին սովորած 6-րդ կուրսեցի կարող է պատասխանել: Ձևակերպումներն էլ հստակ էին, կոնկրետ, «բացիներն» ու «չեները» գրված էին բոլդով, ընդգծված:<br /><br />Ֆարմակից էլ են շատ դժգոհում, բայց պիտի ասեմ, որ ժամանակին նորմալ սովորած, մի քիչ էլ կրկնած մարդը կարող է քիչ թե շատ պատասխանել: Ասում են՝ փախած դեղերի անուններ կան: Էդ մեկը ճիշտ է. երրորդ կուրսում ինչքան էլ էդ անուններն անգիր արած լինենք, դրանից հետո, երբ գնացել ենք կլինիկաներ, էդ դեղերին չենք հանդիպել: Այդ պատճառով էլ գլխներիցս դուրս են թռել դրանք:<br /><br />Պաթանատի մասին վախենում եմ որևէ բան ասել, որովհետև ինքս ժամանակին չեմ սովորել, ու եթե հիմա քիչ թե շատ կարողանում եմ պատասխանել, ապա միմիայն կլինիկական առարկաներից ստացածս գիտելիքների շնորհիվ է:<br /><br />Անէսթեզիոլոգիայից համատարած դժգոհություններ: Բայց նայում եմ նմուշները, բավական հեշտ են թվում: Ըստ երևույթին, նոր թեստերը բավական հաջող են:<br /><br />Արյունաբանությունը հետաքրքիր է: Մարդիկ ասում են՝ փախած բաներ կան, բայց կոնկրետ ես բավական լավ եմ պատասխանում: Դրա համար չեմ ուզում դժգոհել:<br /><br />Դե թերապիան էլ ընդհանուր առմամբ լավ է, բայց մեկումեջ էնպիսի փախած բաներ են հանդիպում, որ մազերդ բիզ-բիզ են կանգնում:<br /><br />Նույնը վիրաբուժությունը: Կան հավես, հետաքրքիր հարցեր ու կան այնպիսիք, որոնց ոչ մի կերպ չեն կարողանում պատասխանել նույնիսկ նրանք, ովքեր կարմիր դիպլոմի թեկնածու են և պատրաստվում են վիրաբույժ դառնալ: Հա՛, ու պիտի ասեմ, որ հիմնականում վատ թեստերն օնկոլոգիայից են:<br /><br />Դե մնացածներից չեմ ուզում գրել, բայց ափսոս մյուս կողմնակի առարկաներից չկային, որ, օրինակ, իմանայի, թե աչքը կամ նյարդաբանությունը ոնց գիտեմ:<br /><br />Մի խոսքով, մինչև իսկական քննություն: Անկեղծ ասած, լավ հանգիստ եմ. իմ գիտելիքների վրա վստահ եմ, մնացածը երկրորդական է:<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3349213953130068942-6004195996459605661?l=strangelittlestudent.blogspot.com' alt='' /></div>Բյուրակն Իշխանյան (Byurakn Ishkhanyan)http://www.blogger.com/profile/01933204657332996148noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3349213953130068942.post-27582741985864872009-04-11T08:57:00.001-07:002009-04-11T08:57:51.334-07:00Վերջերս լուրեր են պտտվում, թե այս տարվանից այն բոլոր շրջանավարտները, որոնք պետպատվերով կընդունվեն կլինօրդինատուրա, պետք է պայմանագիր կնքեն, որ ավարտելուց հետո երեք տարով գնալու են մարզեր: Որպես սկիզբ ասեմ, որ որպես պոտենցյալ պետպատվերով սովորող օրդինատոր, դեմ չեմ լինի Երևանից դուրս աշխատելուն, եթե բոլոր պայմաններով ապահովեն, բայց մյուս կողմից էլ երեք տարին չափից դուրս շատ է, եթե հաշվի առնենք, որ դա իմ երիտասարդությունից է գնալու:<br /><br /><a name="cutid1"></a>Նորություն չէ, որ այսօր մարզերում բժիշկները մեղմ ասած քչություն են անում: Ու բոլորիս էլ հայտնի է, որ չնայած դրան, ամեն տարի ավելի շատ բժիշկներ են «արտադրվում», քան պետք է մեր երկրին:<br /><br />Ինչու՞ ենք էս վիճակում հայտնվել: Ես կոնկրետ թվեր չգիտեմ, բայց անզեն աչքով էլ տեսանելի է, որ մարզերից եկած ուսանողները բավական շատ են, ու եթե ամեն մեկն ավարտելուց հետո վերադառնա իր հայրենիքը, էս խնդիրը կվերանա: Բայց արի ու տես, որ հիմնականում, ով էլ գալիս է, «տնավորվում» է Երևանում ու իր մարզը վերադառնալու մտադրություն չի ունենում: Ստիպված ընդունվում են այսպիսի կտրուկ որոշումներ, որոնք չես կարող ասել՝ ում օգտին են:<br /><br />Ստացվում է, որ միայն այն պատճառով, որ մարզերից եկածները լայաղ չեն անում վերադառնալ, երևանցին, որի բոլոր ընկերները, ընտանիքը, հեռու-մոտիկ ազգականները Երևանում են, որը ոչ ոք չունի մարզերում, պիտի ստիպված գնա, բուժի այն մարդկանց, որոնց համաքաղաքացի կամ համագյուղացի բժիշկներն արդեն մի քանի տարի առաջ խաչ են քաշել իրենց ծննդավայրերի վրա: Ավելին՝ եթե նրանք վերադառնային ու աշխատեին, գոնե իրենց տանը կապրեին, ընտանիքի հետ կլինեին:<br /><br />Բայց մարզերից եկած ուսանողները պարզաբանում են, որ չեն ուզում վերադառնալ, որովհետև հիվանդանոցներում խայտառակ վիճակ է. սարքավորումներ չկան, դեղորայք չկա, էս չկա, էն չկա: Իսկ ես սիրում եմ նման դեպքերում մի լավ օրինակ բերել:<br /><br />Մտերիմ ընկերուհիս՝ Մարիան, Կապանից է: Երբ այս թեմայով վիճում ենք, ես նրան մի հարց եմ տալիս. «Կապանի հոգեբուժարանն ինչպիսի՞ն է»: «Շատ լավն է»,- պատասխանում է: «Նորքի՞նն է լավը, թե՞ Կապանինը»: Ես այնեղ չեմ եղել, չգիտեմ, բայց ցանկացած վիճաբանության ժամանակ Մարիան չի կարող չխոստովանել, որ Կապանինը հազար գլուխ լավն է Երևանի Նորքի հոգեբուժարանից: Դրան հետևում է հաջորդ հարցս. «Ինչու՞ է այդպես»: «Որովհետև ըտնիր շեֆ ունի»,- պատասխանում է: Եվ դրանից հետո ես ասում եմ եզրափակիչ խոսքս. «Տեսնու՞մ ես, որ դա անհատներից է կախված: Ինչու՞ չես ուզում լինել այն մարդը, որը կարող է Կապանի բժշկությունը հանել ցեխից: Ինչու՞ չես ուզում այնտեղ գնալ ու փորձել այստեղից-այնտեղից հովանավորներ ճարել, որ հիվանդանոցները վերանորոգեն, հագեցնեն համապատասխան սարքավորումներով: Ինչպե՞ս են մյուսներն անում: Մեկը պիտի զբաղվի դրանով, չէ՞»: Դրանից հետո լռություն է տիրում:<br /><br />Այստեղ գալիս է հարցի մեկ այլ կողմ: Սովորաբար պետպատվերով օրդինատուրա ընդունվողները վեց տարվա ընթացքում ավելի բարձր առաջադիմություն ցուցաբերած շրջանավարտներն են: Ստացվում է, որ համեմատաբար անգրագետներն ու վատ մասնագետները, քանի որ վճարելու հնարավորություն ունեն ու քանի որ շատ մասնագիտություններով անվճար ընդունվելը նրանց համար կարող է մնալ միայն որպես երազանք, ավարտում են օրդինատուրան ու որովհետև չեն ունենում այդ չարաբաստիկ պայմանագրից, մնում են Երևանում: Արդյունքում՝ առանց այդ էլ ծանրաբեռնված մայրաքաղաքում ընդհանրապես աշխատատեղ չի լինում, ու երեք տարի հետո մարզից վերադարձած երևանցին ուղղակի տեղ չի գտնում: Նրան մնում է երկու բան. վերադառնալ մարզ ու այնտեղ զբաղվել նրանով, ինչով պետք է էնտեղացի «հայրենասերը» զբաղվեր, այսինքն՝ զարգացնել բժշկությունը, կամ էլ թողնել ու հեռանալ Հայաստանից:<br /><br />Էսպես դառնորեն գրում եմ, բայց գիտեմ՝ եթե իսկապես այդ պայմանագրերից կնքենք, և երբ գա մարզեր գնալու ժամանակը, նույնիսկ մարզերից եկածներն ամեն մեկը մի անկյունում կթաքնվի, իսկ ես՝ անճար երևանցիս, որ Հայաստանի տարածքում մայրաքաղաքից բացի ուրիշ ոչ մի տեղ ոչ ոք չունի, կգնամ ու կաշխատեմ մարզերում… Ճիշտ այնպես, ինչպես դեռ դպրոցական տարիներին եղբորս համադասարանցիներն ամպագոռգոռ հայրենասիրական շարադրություններ էին գրում, իսկ եղբայրս անկեղծանում էր, որ Հայաստանը չի սիրում, բայց երբ եկավ բանակ գնալու ժամանակը, ամեն մեկն ինչ-որ տեղ թաքնվեց, իսկ եղբայրս երկու տարի ծառայեց, չնայած անվճար ընդունվել էր…<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3349213953130068942-2758274198586487?l=strangelittlestudent.blogspot.com' alt='' /></div>Բյուրակն Իշխանյան (Byurakn Ishkhanyan)http://www.blogger.com/profile/01933204657332996148noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3349213953130068942.post-33374070698648730552009-04-05T06:56:00.001-07:002009-04-05T06:56:47.625-07:00<div class="ljuser"><a href="http://deghin.livejournal.com/profile" _fcksavedurl="http://deghin.livejournal.com/profile"><img src="http://l-stat.livejournal.com/img/userinfo.gif" _fcksavedurl="http://l-stat.livejournal.com/img/userinfo.gif" alt="[info]" style="border: 0pt none ; vertical-align: bottom; padding-right: 1px;" width="17" height="17" /></a><a href="http://deghin.livejournal.com/" _fcksavedurl="http://deghin.livejournal.com/"><b>deghin</b></a>-ի` <a href="http://deghin.livejournal.com/23291.html" _fcksavedurl="http://deghin.livejournal.com/23291.html">Ամերիկյան հագուկապ</a> գրառումը կարդալուց հետո մեր ուսանողության մասին գրելու միտք ծագեց:<br /></div><br />Շփվելով աշխարհի ամենատարբեր երկրների և նույնիսկ Հայաստանի այլազգի ուսանողների հետ` լիքը աչք ծագող տարբերություններ եմ տեսել ու տարիների ընթացքում փորձել եմ հասկանալ դրանց պատճառները: Չգիտեմ` ինչքանով եմ ճիշտ եզրահանգումներ կատարել, բայց կփորձեմ կիսվել նկատածովս:<br /><br />Առաջին ամենալուրջ տարբերությունն այն է, որ մեր ուսանողության մի հսկայական մաս լավ չի պատկերացնում, թե ինչ է նշանակում բարձրագույն կրթություն ստանալ, և այս կամ այն բուհն ընդունվել է պրիստիժի համար: Դրա համար պետք չէ որևէ մեկի հետ խոսել, շփվել: Միայն մի հայացք գցելը բավական է համապատասխան եզրակացություն անելու համար: Որպես կանոն, նրանք հիմնականում վճարովի համակարգում են սովորում: Սիրում են դասերին չնստել, զարտուղի ճանապարհներով քննություն ու ստուգարք ստանալ, նրանց նախընտրած դասախոսներն ամենաանբաններն են, որոնք կարգին դաս չեն անում կան դասի հաշվին խոսում են, օրինակ, սիրո մասին ու հետն էլ ասում են` էս էլ ա կարևոր: Այս ուսանողների ծնողները հսկայական գումարներ են ծախսում իրենց զավակներին կրթելու համար, բայց նրանք, մեղմ ասած, թքած ունեն:<br /><br />Իսկ հնդիկները վճարում են մի քանի անգամ ավելի բարձր ուսման վարձ, բայց երևի մատների վրա կարելի է հաշվել այն հնդիկներին, որոնք մեր ուսանողության մեծամասնության վրա են: Անկեղծ ասած, ես չեմ էլ հանդիպել, ուղղակի չեմ ուզում հաստատ բացառել դրա հնարավորությունը, քանի որ բոլորին չեմ ճանաչում: Մի խոսքով, մեր հնդիկները դասախոսներին ուղղակի խեղդած են պահում, ուզում են, որ իրենց վճարած յուրաքանչյուր ցենտը քամում են, գիտելիքի տեսքով ստանում:<br /><br />Անցնենք սովորելու ձևի տարբերություններին: Մերոնց եթե տալիս են երկու թուղթ, ասում են` հարցումդ կամ քննությունս էստեղից է, կարող են չորս ժամ շարունակ նստել, էդ չորս թուղթն անգիր անել, նեղություն չտալ որևէ լրացուցիչ բան կարդալու, որը կնպաստի այդ երկու թուղթն ավելի լավ հասկանալու ու մարսելու: Հնդիկները լիքը հաստափոր գրքեր են բացում, կարդում, վերլուծում: Իսկ ավելի դրսում` Եվրոպայում, տեսել եմ, թե ինչպես են ուսանողները ժամեր անցկացնում գիտական հոդվածներ կարդալով:<br /><br />Սովորելու վայրը... Հայ ուսանողների երևի 90 տոկոսը խորապես համոզված է, որ ընթերցասրահը պարապելու համար չէ: Կարող են բողոքել, որ այս կամ այն գիրքը չունեն, բայց երբևէ ընթերցասրահի դուռը չեն բացի, որ մի կես ժամ նստեն, էնտեղ կարդան: Իսկ եթե տեսնում հանկարծ այնտեղ հանդիպում ես հայ ուսանողների մեծ զանգվածների, ուրեմն իմացիր` պատրաստվում են քննության գնալ. ուրիշ սպասելու և զավզակելու տեղ չեն գտել:<br /><br />Բայց մեր հնդոներն ու իմ տեսած եվրոպացի ուսանողների պարապելու հիմնական վայրը հենց ընթերցասրահն է: Ավելին` ես զարմացա, երբ իմացա, որ Լոնդոնում գտնվող համալսարաններից մեկի ընթերցասրահն ամեն օր մինչև կեսգիշեր աշխատում է, իսկ կիրակի օրերին` մինչև ժամը տասը: Բայց երբ մերոնք իմանում են, որ ես կամ էսինչը մինչև ժամը ինը, այսինքն` մինչև փակվելն ընթերցասրահում ենք եղել, ծաղրում են` դուք գործ ու դարդ չունե՞ք:<br /><br />Անցնենք հագուստին: Հայ ուսանողուհիներն ասես մրցում են, թե ով ավելի թիթիզ ու ճոխ շորերով դասի կգա: Մոռանում են հարմարավետության մասին: Աստիճաններ չեն բարձրանում, որովհետև բարձրակրունկներով են: Ու եթե հանկարծ մաշված ջինսով մեկին տեսնեն, կսկսեն ձեռ առնել:<br /><br />Դրսում հագուստը վերջին բանն է, որի վրա ուսանողը փող է ծախսում: Շատ եմ տեսել մաշված կոշիկներով, ջինսերով, պայուսակներով ուսանողների: Բայց քանի դեռ դրանք ծառայում են իրենց նպատակին, չեն հրաժարվում: Ու նաև մի հետաքրքիր տարբերություն եմ նկատել. մերոնք կգնան, դիշովի խանութներից տասնյակ զիզի-բիզի շորեր կգնեն, իսկ եվրոպացիների զգեստապահարանը թեև հարուստ չէ, բայց համեմատաբար թանկ ու որակյալ հագուստով է լցված: Ու նրանք ամենօրյա հագուստից բացի ունեն տարբեր առիթների համար նախատեսված տոնական շորեր:<br /><br />Սանրվածքները... Նկատել եմ, որ Եվրոպայում ոչ մի ուսանողուհի ժամանակ չի ծախսում մազերը դզել-փչելու վրա, ինչպես Հայաստանում: Ու դեռ ինձ էլ տարիներ շարունակ ծաղրում են, որ մազերս չեմ ֆենում, մուս, գել ու նմանատիպ այլ զիբիլներ չեմ քսում:<br /><br />Կուլտուրայի մասին... Բայց սա երևի դուրս է գալիս միայն ուսանողության սահմաններից, տարածվում ամբողջ հայ ազգի վրա: Հետաքրքիրն այն է, որ հենց տեղացի ուսանողներն են պնդում, որ արտասահմանցիները կուլտուրա չունեն, բայց ես ճիշտ հակառակը կասեի: Եթե մեկի հետ որևէ առիթով շփվում ես, դրանից հետո նրան հանդիպելիս նայում ես դեմքին, որ բարևես, գլուխը թեքում, անցնում է. ասես երբևէ քեզ չի էլ տեսել: Իսկ նույն հնդիկների հետ մի բառի փոխանակումը բավական է, որ հաջորդ անգամ քեզ տեսնելիս ժպտալով բարևի: Կամ` մի թարմ դեպք... Մի հնդիկի դասախոսներից մեկն էխո արեց, որ ուսանողներին նորման բացատրի: Էս հնդիկը ժամերով շնորհակալություն էր հայտնում: Իսկ երբ հայերից մեկին արեց, դեռ մի բան էլ էս ուսանողն անընդհատ պնդում էր, թե` սխալ եք ասում, ու ոչ մի շնորհակալություն:<br /><br />Լավ, էսքանը դեռ հերիք է: Հոգնեցի: Էլի մի երկու բան կա: Որ հավես ունենամ, կգրեմ:<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3349213953130068942-3337407069864873055?l=strangelittlestudent.blogspot.com' alt='' /></div>Բյուրակն Իշխանյան (Byurakn Ishkhanyan)http://www.blogger.com/profile/01933204657332996148noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3349213953130068942.post-16595396102565047642009-03-26T13:35:00.000-07:002009-03-26T13:36:15.876-07:00Վերջերս պայուսակ դասավորելը սուրբ գործ է դարձել: Ամեն երեկո երևի կես ժամ, եթե ոչ ավելի, տրամադրում եմ դրան:<br /><br />Առաջին հերթին հիշում եմ, թե հաջորդ օրը շաբաթվա ինչ օր է: Կարող եմ օրվա ընթացքում հազար անգամ մոռանալ, թե որտեղ ենք, ժամանակի որ հատվածում ենք կանգնած, բայց հենց բանը հասնում է պայուսակ դասավորելուն, լրջանում եմ, կենտրոնանում ու հիշում: Իսկ թե ինչով է դա կարևոր, մինչև վերջ կարդալով կհասկանաք:<br /><br />Հաջորդ քայլը պայուսակի պարունակության մասին մտածելն է: Այդ ժամանակ նախ բացում եմ գրիչների գրպանը, որտեղ սովորաբար լինում է նաև իմ կամ ուրիշների ֆլեշկաները և զանազան դիսկեր: Հատ-հատ հիշում եմ, թե որն ինչի համար է, և կա'մ դրանց ինֆորմացիան լցնում կոմպիս մեջ, կա'մ էլ այնտեղից նոր ինֆորմացիա փոխանցում դրանց վրա: Դրանք սովորաբար դասախոսություններ, թեստեր կամ հոդվածներ են, հազվադեպ` նկարներ: Եվ թող չթվա, թե ինֆորմացիայի փոխանակումն այսքանով ավարտվում է: Մինչև պայուսակ դասավորելուն անցնելը մի երկու ժամ մեյլերով եմ ուղարկում-ստանում զանազան դասախոսություններ:<br /><br />Այսպիսով, փոփոխված պարունակությամբ ֆլեշկաներն ու դիսկերը մտնում են պայուսակս: Թեև արտաքինից պարունակությունը չի փոխվում, բայց իրականում ծանրաբեռնվում է հսկայական ինֆորմացիայով:<br /><br />Որպեսզի կարողանամ գրպանիկը փակել, ստուգում եմ, թե արդյոք մարկերներս ու գրիչս տեղում են. առանց գծմծելու չեմ կարողանում պարապել:<br /><br />Հետո պլանավորում եմ, թե հաջորդ օրը ինչ թեմաներ պիտի կարդամ: Անպայման հետս վերցնում եմ սովորածս նոր դասի տեքստը, հաջորդ դասը ու մի քանի հատ էլ այլ դասախոսություններ` նախորդ կուրսերից, որ պետականներիս համար կարդամ ընթերցասրահում եղած ժամանակ:<br /><br />Ճշտում եմ տանելիք տետրերի կազմը: Աշխատում եմ մեկով բավարարվել. փորձը ցույց է տալիս, որ եթե որոշում եմ մի քանի հին տետրերի անդրադառնալ, միևնույն է, արդյունքում միայն մեկն եմ բացում, այն էլ լավագույն դեպքում: Որպես կանոն ընտրում եմ ամենաբարակը կամ այն մեկը, որի մեջ ազատ տեղ շատ կա, և անհրաժեշտության դեպքում կարող եմ նշումներ անել:<br /><br />Հետո հիշում եմ ստացածս սմս-ներն ու զանգերը: Ով ինձնից ինչ ուզում է, պարտադրում եմ, որ երեկոյան անպայման հիշեցնեն:Հիմնականում իսկապես մոռանում եմ, բայց երբեմն պատահում է` առանց հիշեցման հիշում եմ ու դիտմամբ հետս չեմ վերցնում. եթե իսկապես ուզողի համար այդքան կարևոր լիներ, չէր մոռանա ինձ հիշեցնել, իսկ ես ուղղակի կխուսափեմ ավելորդ ծանրությունից: Հիմնականում ուզում են զանազան գրքեր, տետրեր, տպագիր դասախոսություններ, հարցաշարեր, թեստեր, թեստերի նմուշներ և այլն:<br /><br />Անցնում եմ գրքերին: Աշխատում եմ հետս գրքեր չվերցնել, բայց մեկ-մեկ չի ստացվում. ընթերցասրահում չկա կամ էլ մի օրինակ է, որը պետք է զիջեմ ուրիշներին: Թեթև գրքեր վերցնելուց չեմ խուսափում:<br /><br />Եթե հաջորդ օրն իսպաներեն ունեմ, անպայման վերցնում եմ դասագիրքս և երկու տետրերս: Բառարանը պայուսակս դնելուց առաջ մի քիչ մտածում եմ. շա՞տ ծանր կլինի, թե՞ չէ: Բայց փորձը ցույց է տալիս, որ ճիշտ է այն տանելը հենց թեկուզ նրա համար, որ անկանոն բայերը դեռ անգիր չգիտեմ, իսկ ուրիշ տեղ գրած չունեմ: Էդ գիրքն էլ գրպանի բառարանից մի քիչ է մեծ:<br /><br />Փորձում եմ հիշել, թե արդյոք խալաթս ինչ վիճակում է: Առաջին կուրսում շաբաթը երկու անգամ խալաթս փոխում էի: Երկրորդից սկսած դարձավ շաբաթը մեկ անգամ, իսկ չորրորդում արդեն կարող էր նույնիսկ երկու շաբաթ ձգել. հիվանդանոցում թողնելու դեպքում շատ չէր կեղտոտվում, ոչ էլ ճմրթվում էր: Այ, հիմա` վեցում, ահավոր անկանոն է: Կարող եմ մի խալաթը մեկուկես շաբաթ օգտագործել, մեկը` միայն երկու-երեք օր: Կախված է կեղտոտվելուց, առարկայից, հավեսից. մեկ-մեկ լինում է, որ կոնկրետ մի խալաթ չեմ ուզում հագնել, բերում եմ տուն, ուրիշն եմ տանում:<br /><br />Հետո մտնում եմ խոհանոց: Եթե որևէ հետաքրքիր բան կա, փաթաթում, դնում եմ պայուսակիս մեջ, որ հաջորդ օրը դասամիջոցին ես ու Մարիան ուտենք:<br /><br />Այսպես երկար-բարակ պատրաստվելուց հետո գնում եմ քնելու: Բայց, միևնույն է, հաջորդ օրն անպայման մի բան մոռացած եմ լինում:<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3349213953130068942-1659539610256504764?l=strangelittlestudent.blogspot.com' alt='' /></div>Բյուրակն Իշխանյան (Byurakn Ishkhanyan)http://www.blogger.com/profile/01933204657332996148noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3349213953130068942.post-35410443071235088212009-03-25T07:01:00.000-07:002009-04-05T07:02:17.607-07:00Կան ուսանողներ, որոնք այս կամ այն առարկան անցնելիս կարող են հայտրարել. սա ինձ պետք չէ: Իսկ ես գնալով ավելի ու ավելի եմ համոզվում, որ եթե անցնում ենք, ուրեմն պետք է:<br /><br />Առաջին հայացքից հոգեբույժի ինչի՞ն է պետք ներքին հիվանդությունները լավ իմանալը: Նախ, հոգեկան հիվանդներն էլ են մարմնական հիվանդություններով հիվանդանում, և բազմակողմանի գիտելիքները կօգնեն ցավը ցնորքներից ու զառանցանքներից տարբերել: Երկրորդ, հենց երեկ օրինակ լյարդային անբավարարություն էի կարդում ու պատկերացնում, որ մեծ հաջողությամբ նմանատիպ հիվանդը կարող է առաջինը հոգեբույժի ձեռքն ընկնել: Իսկ հիմար հոգեբույժը կարող է նեյրոլեպտիկներ նշանակել՝ այդպիսով արագացնելով հիվանդի՝ դեպի էն աշխարհ ճամփորդությունը:<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3349213953130068942-3541044307123508821?l=strangelittlestudent.blogspot.com' alt='' /></div>Բյուրակն Իշխանյան (Byurakn Ishkhanyan)http://www.blogger.com/profile/01933204657332996148noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3349213953130068942.post-90168957460201481822009-03-21T10:09:00.000-07:002009-03-21T10:10:08.686-07:00Ցածր կուրսերում կարգին սնվելու տեղ չունեինք: Որ չէինք ալարում, հասնում էինք "Արմենիա" խանութ, էնտեղից կարկանդակներ գնում, որոնք բավական համեղ էին: Բայց մի անգամ էդ կարկանդակներից մեկի միջից բռով շան մազեր հանեցի: Դրանից հետո էլ էնտեղից սնվելու բան չգնեցի: Մեր բուֆետն էլ էն չէր. մտնում էիր` ծուխ, նորմալ ուտելու բան չկար, իսկ գներն էլ` գնա, գալիս եմ: Մի հատ ստից մակկոֆեն 300 դրամ էր: Անցումից էլ չէինք օգտվում. չափից դուրս հակահիգիենիկ վիճակ էր: Մի խոսքով, մեզ մնացել էր միայն մեր համալսարանի դիմաց գտնվող Կառայի բուդկան, մեկ էլ կողքի ֆալաֆելանոցը: Սկզբում հիմարաբար կարծում էինք, թե ֆալաֆելը մսից է պատրաստվում, դրա համար մոտ չէինք գնում: Եվ երբ նույնիսկ հետագայում երկու նոր բուֆետներ բացվեցին, էլի Կառայի բուդկայի հույսին էինք, որովհետև դրանք շատ արագ լցվում էին, և մենք չէինք հասցնում նստել ու մի կուշտ ուտել:<br /><br />Դասամիջոցներին Կառայի բուդկայի մոտ միշտ հերթեր էին: Մենք "կարտոշկա-հաց" էինք ուտում կամ խաչապուրի, որի մեջ պանրի հերթեր չկային: Իսկ հնդիկներն իրար հերթ չտալով գոռում էին. "Ալու խաչապուրի, ալու խաչապուրի": Դա այն յուրահատուկ կարտոֆիլով խաչապուրին էր, որը բավական կծու էր, և մենք` հայերս, հազվադեպ էինք դրանից ուտում: Կառայի բուդկայում էլ մակկոֆեն 100 դրամ էր. միշտ էնտեղից էինք օգտվում, թեև մեզ քաջ հայտնի էր, որ մի բաժինը երկու բաժակի մեջ էր լցնում:<br /><br />Երբ մեր համալսարանի նոր բուֆետը բացվեց, և մենք էլ կլինիկաներում էինք դաս անում, սկսեցինք այնտեղից օտվել. հաջողացնում էինք այնպիսի ժամի գալ, երբ դեռ դասամիջոցը սկսված չէր լինում կամ արդեն ավարտին էր մոտենում: Ու Կառայի բուդկան մեզ համար մնացել էր որպես ծայրահեղ միջոց. երբ բուֆետում տեղ չկար, ուտելիք չկար կամ էլ արդեն փակ էր: Բացի դրանից, մանրը տալիս Կառայի աշխատողը` Սուսոն, մի քանի անգամ խաբել էր, դրա համար էլ խուսափում էինք այնտեղ գնալուց:<br /><br />Հինգերորդ կուրսի քննաշրջանում Կառայի բուդկան ինձ համար նախաճաշի վայր էր դարձել. ամեն առավոտ 9-ի կողմերը կգայի, մեկ սնիկերս ու սառը սուրճ կգնեի, կբարձրանայի ընթերցասրահ ու կսկսեի պարապել` մինչև ճաշի ժամը գար, գնայինք "Լիստիկ"` մեր վերանորոգված նոր բուֆետը, որի հին անունն այդպես էլ կպած մնաց:<br /><br />Կարծում եմ` Կառան ղարաբաղցի էր, որովհետև այդ տարածքում հիմնականում հավաքվում էին ղարաբաղցի ուսանողները, հաճախ իրենց իրերն էին թողնում: Մի ժամանակ էլ, եթե չեմ սխալվում, այնտեղ ժենգյալով հաց էին վաճառում:<br /><br />Երևի մի երկու-երեք շաբաթ առաջ կլիներ, երբ Կառայի բուդկայի մոտով անցնելիս տեսա, որ ինչ-որ մարդիկ են հավաքված, իսկ Կառան ձենը գցել է գլուխը, գոռգոռում է: Ընդհանրապես, մեր համալսարանի շրջակայքի բոլոր բուդկաները հանել էին: Մնացել էր Կառայինը, որը համառորեն կանգուն էր մնում: Իսկ երբ տեսա գոռգոռացող Կառային ու փոքր-ինչ մերկացած բուդկան, հասկացա, որ նրա հերթն էլ հասավ:<br /><br />Բայց չէ... Թեկուզ բուդկայի ինչ-որ կտորներ բացակայում էին, Կառայի բուդկան շարունակում էր աշխատել: Իսկ քանի որ դիմացի մայթին տեղափոխված ֆալաֆելանոցում մակը թանկացրել էին, իսկ օբյեկտի տերն էլ ուզում էր Մարիային իր տղայի հետ հետ պսակել, սկսել էինք նորից Կառայի կիսատ մակկոֆեից օգտվել:<br /><br />Այսօր "Մեդիկուսի" սենյակում Մեսին էի սպասում, որ թերթը ձևավորենք: Ուշանում էր, բայց ես ուրախ էի դրա համար, որովհետև էս խառը վիճակներում չէի հասցրել բոլոր հոդվածները ոնց որ պետք է` նայել: Ու ժամանակս շահավետ էի օգտագործում: Մեկ էլ` Մեսը զանգեց.<br />- Լաբորատորու՞մ ես... Գալիս եմ:<br />Մի քիչ ավելի ուշ զանգեց.<br />- Տեսե՞լ ես Կառայի բուդկան ինչ են անում: Հարկադիր կատարումից են էկել: Լիքը մարդ ա հավաքվել: Մլիցաներին ծեծում են: Կգա՞ս, թե՞ կսպասես մինչև գամ:<br />- Կսպասեմ,- ասացի:<br />Բայց հաջորդ վայրկյանին գրպանիցս բանալին հանեցի, սենյակի դուռը փակեցի ու քայլեցի դեպի Կառայի բուդկան:<br /><br />Հետաքրքրասերների մի ամբողջ խումբ էր հավաքվել: Ու բոլորը տղաներ: Ես էլ մի քանի վայրկյան կանգնեցի: Բուդկան քանդում էին, Կառան գոռգոռում էր, չէր թողնում: Տանիքն արդեն չկար:<br />- Ներսում էին, երբ քանդեցին:<br />- Արի... Արի գնանք:<br /><br />Թերթի ձևավորումը մոտ երեք ժամ տևեց: Մեսը գնաց: Ես մտա ընթերցասրահ` Մարիային վերցնելու, որ գնանք "Թեսթի թաուն", մի լավ սնվենք: Համ էլ մեր սենյակում ցուրտ էր, սառել էի: Տաք թեյ էի ուզում:<br /><br />Իսկ Կառայի բուդկան արդեն չկար: Ներսի պարունակությունն ամբողջությամբ դրսում էր շարված: Շուրջն էլ բուդկայի կտորներն էին: Կառան ու Սուսոն ինչ-որ բան էին դասավորում:<br /><br />Մոտ մի ժամ թեսթիում մնացինք: Վերադառնալիս նույն տեսարանն էր: Մարիան ուզում էր Կառայից անձեռոցիկ առնել:<br />- Գի՞ժ ես: Կասի` իմ սև սիրտ, քո վարդագույն տրուսիկ:<br />- Ի՞նչ վատ ա որ: Մի անձեռոցիկ պակաս կունենա այստեղից գնալուց առաջ:<br /><br />Երկու ժամ անց ընթերցասրահից դուրս եկանք: Կառայի բուդկայի տարածքում նույն վիճակն էր:<br />- Մա'ր, սրանից հետո մակ որտե՞ղ ենք խմելու:<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3349213953130068942-9016895746020148182?l=strangelittlestudent.blogspot.com' alt='' /></div>Բյուրակն Իշխանյան (Byurakn Ishkhanyan)http://www.blogger.com/profile/01933204657332996148noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3349213953130068942.post-34576745530522132672009-03-14T07:04:00.000-07:002009-04-05T07:08:46.937-07:00Դե արի ու մի ասա: Ախր ո՞նց չդժգոհես էդ լեկցիաներից: Իհարկե, արտադրականի ժամանակ բարձրաձայնելու պատճառն այլ էր: Անցյալ կիսամյակ ուղղակի դրանք կարդալով ոչինչ չէի հասկանում: Բայց պատճառն այն էր, որ պրոպեդևտիկայից էի սկսել, իսկ այդ լեկցիաներում աղյուսակները խառնված են իրար, գլուխ չես հանում: Էս կիսամյակ որոշեցի միանգամից մեր հարցաշարի թեմաներից սկսել: Հա՛, դրանք բավական հասկանալի լեզվով էին գրված, բայց մի ուրիշ թերություն ունեին: Օրինակ, մի քանի օր առաջ փականների արատներ էի կարդում: Աորտալ անբավարարությանը հասնելիս սպասում էի, որ գրված կլինի նստած բադի ֆենոմենի, Կորոտկովի անվերջանալի տոների մասին, բայց էդ տերմինները չկային: Դե արի ու մի ասա: Ախր ընդամենը երեք տարի առաջ էդ ամեն ինչը հենց նույն ամբիոնում ենք անցել: Դուրս է գալիս, որ վեցերորդ կուրսում ավելի քիչ բան են պահանջում, քան երրորդում:<br /><br />Մյուս կողմից էլ, այսօր ռևմատիզմ էի կարդում: Տեքստն իսկապես ինձ չէր բավարարում: Կարդում եմ, սպասում, թե երբ պիտի գա հիվանդության դասակարգումը, որտեղ է խոսվելու ռևմատիզմի ակտիվության և արյան շրջանառության անբավարարության աստիճանի, սրտի և արտասրտային ախտահարումների դասակարգումների: Իսկ պրոֆիլակտիկայի մասին լղոզված էր գրված, չնայած պետք է հաշվի առնել, որ դա ամենայն մանրամասնությամբ ոչ թե թերապիայից ենք անցել, այլ՝ մանկաբուժությունից: Մի խոսքով, էսքան տարվա ընթացքում մի քանի գրքով պարապածիս համար այդ ամենը չափից դուրս քիչ էր: Իհարկե, դա էլ մի բան չէր, որովհետև Նազարեթյանի ահից մենք խճճվում էինք բազմաբնույթ գրքերի լաբիրինթոսում. ուզում էինք առարկան կատարյալ իմանալ, որ քննությունները լավ հանձնենք: Բայց մյուս կողմից էլ էդ բոլոր գրքերն իսկական շիլա էին դառնում մեր ուղեղներում: Հիմա շատ անսովոր է, երբ մեզնից ընդամենը մի գրականությունից են պահանջում, այն է՝ ամբիոնի մշակած դասախոսությունների հավաքածուն: Եթե դա հենց սկզբից լիներ, հեշտ կհարմարվեինք ու կօգտվեինք առաջարկվող միակ գրականությունից: Ցավոք, ցավոք, արդեն շատ ուշ է, և մենք դրան չենք կարողանում ընտելանալ ու նորից բացում ենք Մուխինի, Օկորոկովի, Հարիսոնի ու շատ ուրիշների հեղինակած գրքերը:<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3349213953130068942-3457674553052213267?l=strangelittlestudent.blogspot.com' alt='' /></div>Բյուրակն Իշխանյան (Byurakn Ishkhanyan)http://www.blogger.com/profile/01933204657332996148noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3349213953130068942.post-6290830918880251272009-03-05T12:43:00.001-08:002009-03-05T12:43:55.998-08:00Ընդհանրապես, ուսանողական կյանքիս ընթացքում մասնագիտական հետաքրքիր դեպքեր չափից դուրս քիչ են հանդիպել: Դրան էլ գումարենք, որ ես հերթապահելու հետ առանձնապես սեր չեմ ունեցել, և կստացվի, որ եթե հիշողությունս քրքրեմ, մի չորս-հինգ դեպք հազիվ կհիշեմ:<br /><br />Եվ ավարտելուս նախաշեմին` հենց անցյալ շաբաթ, բոլորս բավական հետաքրքիր մի դեպքի ականատես եղանք: Սկզբում մեզ կոմպպյուտերային տոմոգրաֆիայով ստացված տվյալները ցույց տվեցին. մեկ, երկու, երեք, չորս... տասնմեկ հատ էխինոկոկի բուշտ: Հետո վերջապես հասավ վիրահատության օրը: Բոլորս մի մարդու նման լցվեցինք վիրահատարան:<br /><a href="http://pics.livejournal.com/byurie/pic/0000dq78/"><img src="http://pics.livejournal.com/byurie/pic/0000dq78/s320x240" alt="" border="0" width="320" height="240" /></a><br /><br />Սկզբում կոնքի խոռոչում տեղակայվածը հանեցին: Հաջորդը որովայնի խոռոչում տեղակայված, իրար կպած ութ հատի հերթն էր: Վիրաբույժը հանեց ու հաշվեց. մեկ, երկու, երեք... մինչև ութ: Սանիտարկան էլ մի քանի անգամ հաշվեց: Ութ էր: Ու թեև հեռախոսիս կամերան մեղմ ասած լավը չէ, ես կարողացա մի երկու նկար անմահացնել: Ահա այդ ութ հատը.<br /><a href="http://pics.livejournal.com/byurie/pic/0000eypg/"><img src="http://pics.livejournal.com/byurie/pic/0000eypg/s320x240" alt="" border="0" width="320" height="240" /></a><br />Հետո հայտնաբերվեց ևս մեկը ստամոքսին կպած, որը ԿՏ-ն ցույց չէր տվել: Իսկ վերջում լյարդում տեղակայվածները "դատարկելու հերթն էր: Մեկը թարախակալած էր: Էդ մասը բաց թողեցի, որովհետև ահավոր հոգնել էի դիմակով կանգնելուց, դուրս էի եկել շնչելու: Մյուսի մեջ էլ լիքը դուստր էխինոկոկիկներ կային, որոնք մինչև վերջ դատարկեց վիրաբույժը: Էս էլ դրանց նկարը.<br /><a href="http://pics.livejournal.com/byurie/pic/0000ft6h/"><img src="http://pics.livejournal.com/byurie/pic/0000ft6h/s320x240" alt="" border="0" width="320" height="240" /></a><br />Երբ մեր դասախոսին հայտնեցինք, որ նման դեպք չէինք տեսել, խոստովանեց, որ ինքն էլ: Իսկ վիրաբույժն անկեղծորեն զարմացել էր, թե ինչպես էր այդքան էխինոկոկերը փորի մեջ ապրել: Մեր տղաներն էլ չդվաճանեցին իրենց ցինիզմին` ասելով, որ հիվանդը շներին շատ էր սիրում:<br /><br />Վերջում էլ սանիտարկան սիրուն շարեց բոլոր բշտերը, որ նկարենք.<br /><a href="http://pics.livejournal.com/byurie/pic/0000gde0/"><img src="http://pics.livejournal.com/byurie/pic/0000gde0/s320x240" alt="" border="0" width="320" height="240" /></a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3349213953130068942-629083091888025127?l=strangelittlestudent.blogspot.com' alt='' /></div>Բյուրակն Իշխանյան (Byurakn Ishkhanyan)http://www.blogger.com/profile/01933204657332996148noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3349213953130068942.post-17095482686374791992009-03-04T10:18:00.000-08:002009-03-04T10:20:02.592-08:00Արդեն մի տարի է՝ ես ու Մարիան Ջեննիին տեսնելիս անպայման ասում ենք. «Մութն ապացույց, լույսն ապացույց»: Դրա պատմությունն այսպես եղավ. մի անգամ հոգեբուժության դասից հետո, երբ եկանք համալսարան, մեզնից մի կուրս ցածր Ջեննիին տեսանք: Այդ օրը հոգեկան հիվանդ Հայկին հետ էինք զրուցել, և «Մութն ապացուց, լուսն ապացուց» արտահայտությունը շատ էր տպավորվել: Ջեննիին հենց էդ խոսքերով բարևեցինք: Հետո պատմեցինք դրանց ծագման մասին:<br /><br />Ջեննին մեր խմբի Տաթևի հետ է ապրում: Ու երբ լսեց Հայկի «ֆիրմային» արտահայտությունը, որոշեց տանը Տաթևի զարմացնել: Իսկապես, հաջորդ օրը խմբեցիս պիտի ասեր, որ հոգնած մտնում է տուն, և Ջեննին իրեն զարմացնում է «Մութն ապացույց, լույսն ապացույցով»: Սկզբում չի հասկանում, թե ինչ է կատարվում: Հետո Ջեննին պատմում է, որ տեսել ենք իրար:<br /><br />Հիմա Ջեննիենց մոտ հոգեբուժության ցիկլ է: Հերթական «Մութն ապացույց, լույսն ապացույց» ողջույնից անմիջապես հետո, երբ նկատեցինք նրա դիմաց դրված ծանոթ կապույտ դասագիրքը, հարցրինք, թե արդյոք տեսել է Հայկին: Պատմեց, որ մտել են բաժանմունք, բայց առանձին հիվանդների հետ չեն խոսել:<br />***<br />Այս կիսամյակ մեր բուհում մի տհաճ նորամուծություն կա: Դա երկրորդ հերթ կոչվածն է: Մեր բախտը բերել է, որ արդեն վեցերորդ կուրս ենք ու ստիպված չենք լինելու օրվա երկրորդ կեսից դասի գնալ: Բայց հիմա Սաթենք երկրորդ հերթով հոգեբուժություն են անցնում:<br /><br />Էսօր ժամը վեցի կողմերը Սաթը եկավ ընթերցասրահ: Տրամադրություն չուներ: Պատմեց, որ դասի ժամանակ լացել են: Պատմեց, թե ինչպես էին մի օլիգոֆրենի ձեռ առնում: Ու նկարագրեց նաև ծաղրական հարցեր տվող դասախոսին: Չգիտեմ՝ Սաթի երևակայության արդյու՞նքն է, թե՞ իսկապես նման բան եղել է:<br /><br />Իսկ մենք սեքսալոգիա ենք անցնում: Լավ առիթ է նևրոզները կրկնելու համար: Գնամ, գիրքն ինձ սպասում է:<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3349213953130068942-1709548268637479199?l=strangelittlestudent.blogspot.com' alt='' /></div>Բյուրակն Իշխանյան (Byurakn Ishkhanyan)http://www.blogger.com/profile/01933204657332996148noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3349213953130068942.post-88556119045238471592009-02-24T11:18:00.001-08:002009-02-24T11:18:46.079-08:00Սկզբի համար՝ 2006թ. աշնանը «Մեդիկուսում» տպված հոդվածս.<br /><br />Ինչի՞ մասին են վկայում սոցհարցման արդյունքները<br /><br />Ես արդեն մի անգամ խոսել եմ ուսանողների` դժգոհողների մրցույթում հաղթելու մասին: Պետք է շնորհավորեմ, որովհետև մենք ևս մեկ հաղթանակ ենք տարել. «Դժգոհելու հնարավորությունից դժգոհողներ»: Գիտե՞ք, մեզ նման տարօրինակ արարածներ, ամբողջ աշխարհը ոտքի տակ տաք, չեք գտնի: Ահա հնարավորություն են տալիս թղթի վրա դժգոհելու այս կամ այն դասախոսից (խոսքս սոցհարցումների մասին է), սակայն ի՞նչ են անում ուսանողները… Այստեղ արդեն մի քանի դեպք պետք է քննարկել: Նրանցից ոմանք ինչ-որ անիմաստ պատճառաբանություններով կամ ըդնհանրապես առանց մեկնաբանությունների հրաժարվում են թերթիկները լրացնել: Լավ, դա ձեր իրավունքն է, հասկացանք: Գոնե այսպես ավելի լավ է, քան մյուս խմբի պատկանողների արածը. նրանք ամեն օր կդժգոհեն այս կամ այն դասախոսից, բայց սոցհարցման թերթիկի վրա կնշեն «գոհ եմ»: Հետո էլ ոմանք, չգիտես ինչու, կբողոքեն սոցհարցումից: Իհարկե, էլ մարդ ու երևույթ չէր մնացել, որի վրա կարելի էր հարձակվել, ու հանկարծ հայտնվում է սոցհարցումը: Ո՜նց կլինի` առիթը բաց թողնեն. թե չէ հետո կասեն, թե ուսանողներն իրենց դժգոհելու պարտականությունը լավ չեն կատարել: Իսկ ինչու՞ են ուսանողները ստում, ինչու՞ իրենց իրական կարծիքը չեն նշում թերթիկների վրա: Այստեղ երկու դեպք է հնարավոր: Նախ, անլուրջ վերաբերմունքն է: Ինքս էլ գիտեմ դեպքեր, երբ որոշ ուսանողներ իրենց թերթիկները հանձնել են մեկ ուրիշին և խնդրել, որ իրենց փոխարեն բոլորի մոտ նշի «գոհ եմ»: Ուսանողների մի երկրորդ խումբ էլ պարզապես վախենում է: Ինչ խոսք, գուցե դա անհիմն չէ. չէ՞ որ կարելի է շատ հեշտությամբ գտնել, թե որ խումբն է այս կամ այն դասախոսից դժգոհել: Բայց մյուս կողմից էլ, այդպես վախենալով ու սուտ կարծիք գրելով ոչ մի բանի չենք հասնի: Միայն ու միայն կշարունակենք դժգոհել, հետո էլ կասենք, թե մեր կարծիքը ոչ ոք հաշվի չի առնում:<br />Բայց մի վերջին խումբ ուսանողներ համարձակորեն գրում է իր կարծիքը: Ու ի՞նչ է ստացվում. համատարած ստախոսության մեջ կորում է իրական դժգոհությունը, և ճշտախոսները կորում են անլրջության ու վախկոտության օվկիանոսում:<br />Սիրելի՛ ուսանողներ, եկե՛ք ոչ մի բանից չվախենանք ու լուրջ վերաբերվենք սոցհարցումներին, քանզի դրանք անց են կացվում մեր ուսման որակը բարձրացնելու, ոչ թե ձևի կամ «դժգոհ ուսանողներ» բռնելու համար:<br /><br />Այսօր հենց այդ օրն էր, երբ կիսամյակի մեջ միայն մեկ անգամ երկու կին դասն ընդհատում են, թերթիկներ բաժանում և պահանջում, որ ըստ տրված չափանիշների գնահատենք նախորդ կիսամյակի քննական և ստուգարքային առարկաների ամբիոններին և դասախոսներին: Առաջինից երրորդ կուրսերում այդ ամենը կատարվել է դասախոսությունների ժամանակ, երբ ամբողջ հոսքով հավաքված ենք եղել մի լսարանում: Չորրորդից սկսած, երբ արդեն դասերը ցիկլերով էինք, կա՛մ մեր հետևից հիվանդանոց էին գալիս, կա՛մ «բռնացնում» համալսարանի ցիկլերի ժամանակ: Ամենահեռուն, որ հասել են, երևի Նորքի հոգեբուժարանն է եղել:<br /><br />Իսկ այսօր առաջին հիվանդանոցում էինք դասի: Նորից եկան երկու կանայք ու թերթիկները բաժանեցին:<br />- Վերջինն ա,- տարբեր կողմերից լսվեց:<br />- Բա պետականնե՞րը,- ինչ-որ մեկը հարցրեց:<br />- Հա՛, վերջինն ա,- հաստատեցին կանայք:<br />Ու սկսեցինք բարձրաձայն միմյանց հետ քննարկելով լրացնել: Նորից նույն ծեծված խոսքերը.<br />- Գնահատում եք մեկից հինգ: Զրո դնել չկա, տասը դնել չկա:<br />Ամեն անգամ, երբ լսում եմ այս խոսքերը, մտքիս մեջ ասում եմ. «Ախր ո՞նց… Էս մի դասախոսը հաստատ հինգից ավելի է, իսկ էս մեկը սկի դաս չի անցկացրել, որ գնահատես»: Մտածում եմ էսպես, բայց երբևէ կանոններից չեմ շեղվում: Փորձում եմ հնարավորինս օբյեկտիվ եղել: Պատահել է նույնիսկ, որ իմ ամենասիրելի դասախոսների որոշ հատկանիշներ ցածր եմ գնահատել:<br /><br />Խմբի աղմուկը շատ էր: Կարծեմ՝ նման բան էս սոցհարցումների ժամանակ չէր եղել: Աննան ընդհանրապես հրաժարվեց լրացնելուց: Երևի վախեցավ՝ տեսնենք, թե Իմունոլյոխին ինչ է դնում:<br /><br />- «Բարյացակամ է ուսանողների նկատմամբ»,- կարդաց Մարիան,- Իմունոլյոխի դեպքում՝ բարյացակամ է ուսանողուհիների նկատմամբ:<br />Ծիծաղ:<br /><br />Հա՛, էդպես աղմկելով, քննարկելով գնահատում էինք, չնայած անընդհատ մեզ հորդորում էին լռել ու չնայել, թե մյուսներն ինչ են գնահատել: Որոշ դասախոսների ազգանուններ չէինք հիշում, մյուսների նույնիսկ անուն-հայրանունն էինք մոռացել, իսկ մի երրորդ խմբի դեմքերն էլ, սովորեցրածն էլ մոռացել էինք: Ա՛յ այսպիսին են լինում վեցերորդ կուրսեցիները:<br /><br />Իսկ այդ կանանցից մեկը զարմանալիորեն բոլոր դասախոսների անուն-հայրանուններն ու ազգանունները գիտեր: Երբ ես բարձրաձայնեցի այդ մասին, համեստորեն նշեց, որ ոչ բոլորինը գիտի:<br /><br />Էդ համատարած աղմուկի մեջ մեկ էլ հանկարծ կանանցից մեկն ասաց.<br />- Կորյունը դու՞ ես:<br />Կորյունն էլ թե.<br />- Հա՛, որտեղի՞ց իմացաք:<br />- Ինձ ասացին, որ հանրահայտ Կորյունենց խումբ ենք գալու:<br />- Յա՜, բա Բյուրակնը,- լսվեց տարբեր կողմերից:<br />- Հա՛, Բյուրակի մասին էլ են ասել:<br />- Պահո՜, բոլորիս գիտեք:<br />Իսկ քիչ անց.<br />- Դու էլ երևի Արմենն ես:<br />- Չէ՛, դուք իսկականից ոչ միայն դասախոսներին անգիր գիտեք, այլև ուսանողներին:<br /><br />Ու այսպես մի վերջին անգամ գնահատականներ շարեցինք: Ամեն անգամ լրացված թերթիկներս հանձնելիս մտածել եմ. «Տեսնես՝ էս հարցումները որևէ բան փոխելու՞ են: Տեսնես՝ ամենաբարձրը ո՞ր դասախոսը կամ ո՞ր ամբիոնն է հավաքելու»:<br /><br />Ու էդպես էլ ոչինչ չենք իմանում:<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3349213953130068942-8855611904523847159?l=strangelittlestudent.blogspot.com' alt='' /></div>Բյուրակն Իշխանյան (Byurakn Ishkhanyan)http://www.blogger.com/profile/01933204657332996148noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3349213953130068942.post-44044831870266349012009-02-23T07:45:00.000-08:002009-02-23T07:46:30.266-08:00Ես դեռ դպրոցական տարիներից ատել եմ փետրվարաքսաներեքամարտիութախառը բաները: Դառնալով ուսանող՝ հույս ունեի, որ այդ ձևական ու մանկապարտեզային տոներից կազատվեմ: Բայց պարզվում է՝ չէ՛, հեչ էլ էդպես չէ: Դեռ առաջին կուրսից խմբի աղջիկներից մեկի նախաձեռնությամբ փող էինք հավաքում, որևէ «հետաքրքիր» բան անում. կա՛մ նվերներ, կա՛մ տորթ ու գինի էինք գնում: Մենակ երրորդ կուրսում, երբ մեր խումբը փոքր-ինչ ավելի մեծ էր ու մի քիչ էլ այլ կազմ ուներ, երկու տոները միացրինք իրար ու քեֆանման բան արեցինք: Դա այնքան էլ վատ չէր, չնայած գնացել էինք կարաոկե, որն իմ սիրած զվարճանքի վայրերից չէ:<br /><br />Ու վեցերորդ կուրսում, երբ մեր չորս տղաներից երեքի հետ հարաբերությունները բավական սրվեցին, հանկարծ մեր խմբի մյուս չորս աղջիկները որոշեցին փետրվարի 23 նշել՝ տորթով, գինիով, նվերներով, մեկն էլ՝ դասախոսի համար: Ճոխությունը պայմանավորված էր նրանով, որ վերջինն էր: Անկեղծ ասած, հատկապես այս տարի ես դեմ էի նման թիթիզությունների, բայց կռվելու հավես չունեի, դրա համար էլ համաձայնեցի: Մենք՝ մյուս չորսս, գցեցինք-բռնեցինք, որոշեցինք, որ գոնե տորթը ավելորդություն է (կյանքում չեմ մոռանա Լիլոյի գնած ախմախ թաց տորթերը), փոխզիջման գնացինք ու նվերներով բավարարվեցինք:<br /><br />Էսօր արդեն էդ տոնն էր, և նվերները բերեցին: Տղաները մեծ ուրախությամբ ընդունեցին իրենցը, բայց երբ Տաթևը դասախոսինը տվեց, նա առանց երկմտելու հրաժարվեց ու ոչ մի կերպ չընդունեց նվերը: Ես մտքիս մեջ ուրախացել էի, որովհետև ստացվում էր, որ դասախոսն ինքն էլ ինձ նման է մտածում: Ընդհանրապես, ես ամբողջ կյանքում դեմ եմ եղել այն դասախոսին, որից դեռ կախում ունես, նվեր տալուն: Ու շատ լավ գիտեի, որ մեր չորս աղջիկներն ընդամենը լավ վերաբերմունք էին ակնկալում դասախոսից: Ինչևէ, զվարճալի էր:<br />****<br />Անկախ ամեն ինչից, էսօրվանից սկսվում է մեծ պահքը: Ես դեռ երեկվանից պատրաստվում էի դրան: Այդ պատճառով առավոտյան թեթևակի նախաճաշել էի, հետս էլ ուտելիք էի վերցրել, որովհետև մոտակա խանութում պասային որևէ բան դժվար ճարվեր: Իսկ Մարիան առավոտյան էր հիշել սննդային սահմանափակումների մասին, դրա համար սոված էր մնացել: Մի խոսքով, մինչ դասամիջոցին ուտելու բան էինք փնտրում, Նազոն երկուսիս ներվերը մի լա՜վ կերավ:<br />- Վերջացրեք ձեր դիետաները:<br />- Մենք դիետա չենք պահում, պաս ենք պահում:<br />- Չե՞ք ուզում նիհարել:<br />- Առաջին նպատակը հոգու մաքրությունն է:<br />- Բա էսենցյալ ամինաթթունե՞րը:<br />- Հիգիենա լավ չես սովորել. հացով ու լոբով կարելի է լրացնել:<br />- Ոչ այնքան, ինչքան պետք է:<br />- Որ ուշադիր լինես, դա էլ կարող ես:<br />- Մա՛ր, եղբո՞րդ էլ ես ստիպելու պաս պահել:<br />- Չէ՛, նրա համար կոտլետ ու նրբերշիկ կպատրաստեմ:<br />Ու էսպես հարձակումների տեղատարափ, մինչև չդիմացանք.<br />- Քեզ ի՞նչ մենք ինչ ենք ուտում:<br />Ընդհանրապես, գժվել եմ բուսակերների ու մսակերների հետ պատերազմելուց: Ախր ձեզ ի՞նչ՝ ես ինչ եմ ուտում: Լավ եմ արել, արդեն երեք տարի է, ինչ հրաժարվել եմ բոլոր տեսակի մսերից, բացի ձկից: Լավ եմ արել, ձկից չեմ հրաժարվել: Երկու կողմն էլ ինձնից շարունակ բացատրություններ է պահանջում, երբ իմանում են, որ միս չեմ ուտում կամ ձուկ ուտում եմ:<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3349213953130068942-4404483187026634901?l=strangelittlestudent.blogspot.com' alt='' /></div>Բյուրակն Իշխանյան (Byurakn Ishkhanyan)http://www.blogger.com/profile/01933204657332996148noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3349213953130068942.post-10333944438603877292009-02-19T08:52:00.000-08:002009-02-19T09:05:08.325-08:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_IuNjSXSaK4Y/SZ2OcCAA3LI/AAAAAAAAABE/Tj_ML1fsYp0/s1600-h/608+karel+enq+sovorum.jpg"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer; width: 240px; height: 320px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_IuNjSXSaK4Y/SZ2OcCAA3LI/AAAAAAAAABE/Tj_ML1fsYp0/s320/608+karel+enq+sovorum.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5304552548336721074" border="0" /></a>Վիրաբուժությունը սկսել եմ չսիրել դեռ երկրորդ կուրսի վերջից, երբ արտադրական պրակտիկայի ղեկավարը որպես "ավելի մեծերի" մեզ ուղարկեց վիրաբուժական, իսկ առաջին կուրսեցիներին` թերապևտիկ բաժանմունք: Ու թեև այն ժամանակ "կյանքից" շատ բան չէի հասկանում, անպայման ուզում էի հայտնվել նյարդաբանական բաժանմունքում: Ամեն դեպքում, ճարտար լեզվիս շնորհիվ ամբողջ խմբին ուղարկեցին պլաստիկ վիրաբուժության:<br /><br />Քանի որ մենք դեռ փոքր էինք, վիրահատությունների մեծ դժվարությամբ էինք մտնում: Ստիպված էինք բավարարվել վիրակապություններով և հիվանդի հարազատների կամ բուժքույրերի մուննաթներով: Դեռ այդ ժամանակներից սկսեցի ատել վիրաբուժությունը` համոզված լինելով, որ ապագայում հոգեբուժություն եմ ընտրելու, իսկ Մարիան որոշեց պլաստիկ վիրաբույժ դառնալ:<br /><br />Հիմա անցել են այդ օրերը: Վիրաբուժություն ստիպված սովորում եմ. պետական քննություն ունենք: Վիրահատարաններ հանգիստ մտնում ենք. եթե ոչ մեզ, էլ ո՞ր կուրսի ուսանողներին պետք է թողնեն: Շարունակում եմ չսիրել այդ առարկան, բայց նկարում` տեսեք, կարում եմ: Մի շաբաթից գործնական հմտությունների ատեստացիա պիտի անցնենք: Մարիան հրաշալի կոսմետիկ կարեր է դնում: Այնքան գեղեցիկ է ստացվում, որ բժիշկներից մեկը նրան առաջարկեց դերձակ դառնալ: Իսկ ես վախենում եմ. շարժումներս ճկուն չեն, որովհետև նոր եմ մտնում վիրաբուժության մեջ, որտեղից հավիտյան հեռանալու եմ վերջին պետականս հանձնելուց հետո:<br /><br />Մարիան վաղուց է հրաժարվել պլաստիկ վիրաբուժությունից, իսկ ես հոգեբույժ եմ դառնալու:<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3349213953130068942-1033394443860387729?l=strangelittlestudent.blogspot.com' alt='' /></div>Բյուրակն Իշխանյան (Byurakn Ishkhanyan)http://www.blogger.com/profile/01933204657332996148noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3349213953130068942.post-65744920588060875122009-02-18T10:39:00.000-08:002009-02-18T10:40:02.653-08:00Ինչ-որ տարօրինակ փոփոխություններ են կատարվում ինձ հետ: Կարծեմ հռչակավոր նեղացկոտ էի, բայց վերջերս նեղանալ ուղղակի չի ստացվում: Այսօրվա կատարվածից հետո պետք է որ Արմենի հետ չխոսեի: Էդպես էլ անում էի: Բայց ախր ներսից ծիծաղում էի. այնքա՜ն լավ էի հասկանում նրա բոլոր քայլերը:<br /><br />Ասում են՝ կռվարար եմ: Բայց ես անընդհատ հասունացող, ուրիշների հրահրած վեճերը շրջանցում եմ: Նկատում եմ, որ հավես չունեմ: Երևի տարի չի եղել, որ այս թեմայով տարաձայնություններ չծագեն, բայց այս անգամ լռում եմ. ինչ ուզում են, թող որոշեն: Ես ամեն ինչի համաձայն եմ:<br /><br />Ավելին՝ ներվային եմ, բայց, չգիտես ինչպես, հայտնվել եմ բոլորին հանգստացնողի դերում: Ընդհանրապես, այն, ինչ կատարվում է մեր կուրսում, կարելի է կոչել նախաավարտական համախտանիշ: Բոլորը ներվային են. մեկը համոզված է, որ մենք թեստեր ունենք, չենք տալիս: Երկրորդն ամեն մի ստից նախադասություն ծանր է տանում. ասես վերաբերման զառանցանք լինի: Երրորդը թաքուն հետևում է բոլորին: Չորրորդների մի մեծ խումբ, ինչպես արդեն ասել եմ, համառորեն թաքցնում է, թե ինչ մասնագետ է դառնալու: Հինգերորդը, ծամոնի նման կպած, ամբիոններից հարցաշարեր է պոկռտում. ասես հենց այսօրվանից պետք է բոլոր առարկաները պարապի: Վեցերորդն անընդհատ փորձում է հայտնել իր գոյության մասին. ծանր է տանում, երբ հետը հաշվի չեն նստում: Յոթերորդները ներվայնանում են, երբ տեսնում են, թե մյուսներն ինչպես են պարապում, իսկ իրենք չեն կարողանում գիրք բացել:<br /><br />Իսկ ես հայտնվել եմ այդ ամենի մեջտեղում: Ահա արդեն երկրորդ առարկան վերջացնում եմ, բայց ինձնից դժգոհ եմ: Ամբողջ օրը նստում, Մարիային բացատրում եմ, թե որքան տարօրինակ է դարձել իր վարքը, թե որքան կարևոր է կենտրոնանալ ու պարապելը: Անգամ այն միտքը, որ վերջին վայրկյանին կարող է հայտնվել որևէ մեկն ու հոգեբուժության անվճար տեղս ինձնից խլել, կարճ ժամանակ անց հօդս ցնդեց: Շուտ է դրա մասին մտածելը. դեռ նույնիսկ պետպատվերների ցուցակները չկան:<br /><br />Ես միայն մի խնդիր ունեմ. գիշերները լավ չեմ քնում:<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3349213953130068942-6574492058806087512?l=strangelittlestudent.blogspot.com' alt='' /></div>Բյուրակն Իշխանյան (Byurakn Ishkhanyan)http://www.blogger.com/profile/01933204657332996148noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3349213953130068942.post-48428026535631584662009-02-13T08:41:00.001-08:002009-02-13T08:41:47.186-08:00Կիսամյակը նոր է սկսվել, իսկ նյարդերս գնալով ավելի ու ավելի են լարվում. կհասցնե՞մ արդյոք: Ի՞նչ մասնագետ եմ դառնալու: Մի՞թե հոգեբուժությունը ճիշտ ընտրություն է: Պետականները... Երեկվա արտադրականը, որի ժամանակ առանձնապես ոչ մի նոր բան չասեցին, բայց լարվածությունը կրկնապատկվեց, եռապատկվեց: Կուրսում տիրող ընդհանուր վիճակը. բոլորը միջոցներ են փնտրում պետականները ստանալու: Ոմանք օրինական ուղի են բռնել, մյուսները` ապօրինի: Անընդհատ միմյանց հարցախեղդ են անում, իրարից թաքցնում, թե ով ինչ օրդինատուրա է գնալու: Անկեղծ ասած, վերջինի իմաստը չեմ հասկանում. մի՞թե ավելի լավ չի լինի, եթե անվճար տեղերի հրապարակումից հետո հավաքվենք, բոլորս միասին որոշենք, թե ով որտեղ է գնալու, որ ավելորդ մրցակցություն չստեղծվի կամ էլ ծայրահեղ դեպքում որևէ մեկի համար անակնկալ չլինի: Հա', մեկ էլ հետաքրքրվում են, թե ով ինչքան է պարապել: Իսկ եթե հասցրել է պարապել, ինչքանով լավ գիտի նյութը, կկարողանա՞ արդյոք այդ առարկայի բոլոր թեստերին պատասխանել: Այ մարդ, հանգիստ նստեք ձեր տեղերում ու ձեր գործով զբաղվեք: Ձեր ի՞նչ գործն է, թե ով ինչքան գիտի, ինչ գիտի. վերջիվերջո, եթե դիմացինն ամբողջ նյութն իդեալական գիտի, ոչնչով քո գիտելիքները չեն ավելանալու: Ես վերջապես մի քիչ աշխատասեր եմ դարձել, թեկուզ ոչ այնքան, որքան կուզենայի, հասցրել եմ մի քիչ շատ պարապել: Հարցեր կա՞ն: Հիմա հատուցում եմ վեց տարիների ծուլությանս դիմաց:<br /><br />Չլռող հեռախոսազանգեր, որոնք ինձ դիմում են աշխարհի ամենատարբեր հարցերով... Ուզում եմ ամեն ինչ մի կողմ թողնել, մոռանալ բոլորին (միևնույն է, ահավոր անզգացմունք եմ դարձել, և դա դեռ մի քանի ամիս կձգվի), հեռախոսս անջատել ու կենտրոնանալ պետականներիս վրա. չէ՞ որ տարիների կիսատ-պռատը լրացնելու վերջին հնարավորությունս է, իսկ ես չեմ ուզում այնպիսի բժիշկ դառնալ, որն իր նեղ մասնագիտությունից դուրս ոչինչ չգիտի: Ուզում եմ նաև այն քիչ ազատ ժամանակս կուրսի մտերիմներիս հետ անցկացնել. չէ՞ որ չգիտենք, թե սեպտեմբերից ով որտեղ է լինելու:<br /><br />Երեկ դեկանատից վերցրինք մի քանի առարկաների թեստերի նմուշներ ու հարցաշարեր: Քայլեցինք դեպի ընթերցասրահ: Չդիմացանք, հոգեբուժությունը բացեցինք, սկսեցինք կարդալ... Հարցից հարց բոլորին ճիշտ էինք պատասխանում:<br />- Բյու'ր, հասկանու՞մ ես, հիշում եմ,- ուրախ բացականչեց Մարիան:<br />Մենք կանգ առանք: Արևը փայլում էր: Գարնան հոտ էր գալիս: Իսկ ես ընդամենը երազեցի մնացած բոլոր առարկաները հոգեբուժության պես իմանալու մասին:<br />- Մա'ր, հոգեբը չենք կարդա, չէ՞:<br />- Չէ', ի՞նչ ես ասում. իմաստ չունի:<br />Ընթերցասրահում արդեն մի քիչ կարդալուց հետո Մարիան գնաց: Կարճ ժամանակ անց` ես ու Արմենը. հոգնած էինք, պարապել չէր լինում:<br /><br />Երեկ, երբ մի հոգու հայտարարեցի, որ ընթերցասրահում եմ պատրաստվում պետականներին, խիստ թերահավատորեն մոտեցավ, և ես վիրավորվեցի, որ ինձ համար այդքան հարազատ դարձած վայրը շատերը կոչում են "աղջիկների շատախոսության" տեղ:<br /><br />Իսկ այսօր... Մի քիչ լավ բաներից: Ես, Մարիան, Լիլյան երազում, պատկերացնում էինք, թե ինչպիսին կլինենք տարիներ անց: Ես ինձ ոչ մի տեղ չտեսա: Հենց նոր, այս պահին զգացի, որ այս տարվա սեպտեմբերից ավարտվում է կյանքիս համար գծած պլանս, և պետք է նոր ծրագրեր կազմել, երազել, նպատակներ դնել, թե չէ անդունդը կգլորվեմ:<br /><br />Լարված եմ, ներվային, բայց ոչ մեկի չեմ ատում: Անգամ Օրդույանը, որից մի ժամանակ դողում էինք, շատ հարազատ է դարձել, և մեծ հաճույքով եմ լսում նրա բացատրած դասը: Զգում եմ, որ եթե արտառոց որևէ բան չկատարվի, համալսարանից առանց ատելության եմ հեռանալու, մոռանալու եմ բոլոր ծանր օրերը:<br /><br />Եկել եմ տուն ու երաժշտությունն ահավոր բարձր միացրել: Սա ինձ խաղաղություն է բերում: Ուզում եմ կարճ ժամանակով մոռանալ ուսերիս ծանրացած պարտականությունները:<br /><br />Հիմա գարուն է: Ես իսկապես երջանիկ եմ:<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3349213953130068942-4842802653563158466?l=strangelittlestudent.blogspot.com' alt='' /></div>Բյուրակն Իշխանյան (Byurakn Ishkhanyan)http://www.blogger.com/profile/01933204657332996148noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3349213953130068942.post-82406278976487574852009-02-02T12:43:00.001-08:002009-02-02T12:43:39.717-08:00Դասացուցակների մոտ լիքը մարդ կար հավաքված: Քանի որ Մարիան դեռ չէր հասել, կանգնեցի, հինգերորդ կուրսի տղաների հետ զրուցեցի: Մարիան քիչ անց հայտնվեց, ու մենք երկուսով նկատեցինք, որ դեռ միայն առաջին կուրսի դասացուցակն է փակցված:<br />- Էս ի՞նչ խտրականություն է,- զայրացավ Մարիան:<br />Հինգերորդ կուրսեցի տղաներն ասացին, որ հինգ րոպեից մնացածներն էլ կլինեն: Մենք սպասելու հավես չունեինք: Գնացինք «Լիստիկ»՝ մի բան ուտելու:<br /><br />Մոտ կես ժամ անց վերադարձանք: Բոլոր դասացուցակներն արդեն փակցված էին: Բոլորի մոտ հերթեր էին:<br />- Ո՞նց ենք էսքան մարդկանց մեջ արտագրելու,- անհանգստացավ Մարիան:<br />- Մա՛ր, բայց ոնց որ մեր կուրսից մարդ չկա:<br />Իսկապես, երբ ուշադիր նայեցինք, նկատեցինք, որ բոլոր դասացուցակների մոտ լիքը մարդ կար հավաքված, բացի մեկից՝ վեցերորդ կուրսից: Մերոնցից ոչ ոք չէր շտապում, ոչ մեկին չէր հետաքրքրում, թե ինչպես է սկսվելու վերջին կիսամյակը: Երևի ուզում էին այդ պահը հնարավորինս հետաձգել, իսկ ես ու Մարիան խիստ հետաքրքրասեր էինք, բայց ոչ անհամբեր:<br />- Մա՛ր, վերջին անգամ ենք դասացուցակ գրում... Վերջինն է, հասկանու՞մ ես:<br />Ու ձեռքերս դողացին առարկաների անուններն ու օրերն արտագրելիս: Այս կիսամյակ ընդամենը ինը ցիկլ ունենք: Իսկ քննաշրջանը սովորական չէր. պետական ավարտական քննություններ:<br /><br />- Ես մեկ-մեկ Կապանից կգամ Երևան ձեզ տեսնելու,- կասեր Մարիան:<br />Իսկ ես ու Լիլյան տխուր կժպտայինք.<br />- Գուցե մենք էստեղ չլինենք:<br /><br />Մտածում եմ՝ զոհողությունների վեց ամիս է առջումս: Ինձ շատ բաներից պետք է զրկեմ, բայց արդյունքը լավն է լինելու. բժիշկ եմ դառնում: Ընդամենը վեց էլ չէ, հինգ ամսից դուրս կգամ վերջին պետականից ու կասեմ. «Արդեն բժիշկ եմ»:<br /><br />Նույնիսկ այն քիչ ազատ ժամանցս միայն ու միայն համալսարանական ընկերներիս հետ եմ կազմակերպելու: Չէ՞ որ չգիտենք, թե ով որտեղ է լինելու մյուս տարի այս ժամանակները: Գուցե վերջին-վերջին անգամ ենք զվարճանում: Ի՞նչ իմանաս, հետո կհանդիպե՞նք արդյոք, հատկապես երբ շատերիս ծրագրերը Հայաստանից դուրս են գալիս:<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3349213953130068942-8240627897648757485?l=strangelittlestudent.blogspot.com' alt='' /></div>Բյուրակն Իշխանյան (Byurakn Ishkhanyan)http://www.blogger.com/profile/01933204657332996148noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-3349213953130068942.post-61585173829199410762009-01-07T11:39:00.000-08:002009-01-07T11:40:17.683-08:00Այս թեմայով ուզում էի հոդված գրել, բայց հետո մտածեցի՝ կա՛մ պետք է զայրույթս մեղմեմ, բառերս խմբագրեմ, որ «Մեդիկուսի» նյութ դառնա, կա՛մ էլ ՈւԽ նախագահը պիտի կարդա ու ասի, որ դրա տպագրությունը բացառված է: Բայց ախր էդ թեման մեջս հասունանում է, արդեն նույնիսկ վառվում է, և պետք է, չէ՞, մի կերպ դուրս թափել: Ճիշտ է՝ բլոգս շատ ավելի քիչ դասախոսներ և ուսանողներ են կարդում, քան «Մեդիկուս», բայց հույս ունեմ, որ նմանատիպ էֆեկտ կստանամ. ոմանք կդժգոհեն, ոմանք կթշնամանան, ոմանք կքծնեն, մյուսները կքաջալերեն, ուրիշները կոգևորվեն… Ինչևէ:Թեմաս ծանր է, հուզում է բոլորին՝ թե՛ ուսանողներին, թե՛ դասախոսներին: Առաջին անգամ չէ, որ այս մասին գրում եմ, բայց հաստատ երբևէ այսքան դառնացած ու զայրացած չեմ եղել:Նորից ու նորից անդրադառնում եմ այդքան ծեծված թեստերին: Սկզբում ուզում եմ խոսքս ուղղել դասախոսներին, իսկ հետո ուսանողների մասին կարելի է ժամերով խոսել: Դրա համար նրանց թողնենք հետո…Նախ, պետք է շնորհակալություն հայտնեմ այն բոլոր դասախոսներին, որոնք ջանք չեն խնայում դասագրքերին համապատասխան կատարյալ թեստեր ստեղծելու համար: Ճիշտ է՝ պատահում է, որ նույնիսկ նման դեպքերում երկիմաստություններ լինում են, շաբլոններում սխալներ հանդիպում են, բայց նման բաներին միշտ ըմբռնումով են մոտենում: Որպեսզի շատ օդի մեջ չստացվի, պետք է հիշեմ հոգեբուժության երկրորդ հարցումը. ուղիղ երկու թեստի պատասխան շաբլոնում սխալ էր գրված, բայց դրանց ուղղումը ոչ մի ջանք չպահանջեց: Ավելի հեռու գնամ. երբ թեստերը դեռ նոր-նոր էին փորձարկվում, երբ քննությունների գերակշռող մասը դեռ բանավոր էին, իսկ թեստերը կիրառվում էին միայն որպես «դոպուսկ», մենք ֆիզիոլոգիայի հարցումներ էինք հանձնում: Հետաքրքիր է՝ բավական ժամանակ անց շաբլոնում ընդամենը մի սխալ գտնելուց հեոտ այդ տարբերակը գրած բոլոր ուսանողների գնահատականներն ուղղեցին, թեկուզ դա ընդամենը կես միավոր էր… Ինչևէ, լիրիկական զեղումները թողնենք մի կողմ ու անցնենք էն մասին, որ կոկորդս կրծում է, ստիպում գոռալ, աղաղակել, բայց չգիտեմ՝ որտեղ ու ինչպես, որովհետև ըստ էության ոչինչ չի փոխվում…Դեռ վաղուց ռեկտորը պահանջում է, որ ամեն առարկա մի դասագրքի հիման վրա թեստերը կազմի… Առաջներում, օրինակ թերապիան կասեր՝ Օկորոկով, Մուխին, Կոմարով, Նազարեթյան, Շուլուտկո ու էլի ինչ հասցնեիր: Բայց հիմա դա խաղի կանոններից դուրս է. պետք է սահմանափակվել միայն մեկ անունով: Եվ ի՞նչ են անում շատ ամբիոններ: Օրինակ, վիրաբուժական հիվանդությունները միշտ ասել ու ասում է Կուզին: Ու՞մ է պետք: Հիշում եմ՝ ես ու Մարիան ինչպես էինք պատրաստվել քննությանը: Իսկ երբ ստացանք մեր քննական տոմսերը, շվարել-մնացել էինք: Բաներ կային, որ հստակ գիտեինք՝ դասագրքում ինչպես է, բայց թեստի հարցադրումն այնպես էր, որ ըստ Կուզինի մեկից ավելի պատասխաններ ուներ: Բայց մեզ համար այդպես էլ անհասկանալի կերպով բոլորս էլ բարձր ստացանք, և բողոքողներ, գրավորներ պահանջողներ չեղան: Երևի մեր սխալը հենց այդտեղ էր. բարձր գնահատականները մեզ կուրացրին, թույլ չտվեցին հասկանալ, որ հետագայում այդ թեստերը կարող են շատ ավելի մեծ վնասներ տալ մեզ: Ինչևէ, քանի դեռ վիրաբուժական հիվանդություններից եմ սկսել, էդպես էլ կշարունակեմ: Էս կիսամյակ էլի ասում էին, որ Կուզինով պարապենք: Ու նույնիսկ թեստեր ունենալու դեպքում (հա՛, ջղայնությունս էն աստիճանի է հասել, որ ամեն ինչ ասում եմ, բաց եմ խոսում. թեստեր ունեինք) Կուզինը քրքրելով դրանց հստակ պատասխանները չէինք գտնում: Ու հիմա մտածում եմ՝ դասախոսներն իրենց ապահովագրելու համար են որևէ դասագրքի անուն նշում, իսկ թեստերը թարգմանում են որտեղից պատահի՝ առանց ստուգելու, թե արդյոք դրանց պատասխանները հնարավոր է գտնել ուսանողների ձեռքի տակ գտնվող դասագրքից: Որպեսզի էնպես չստացվի, որ ամբողջ ջղայնությունս թափում եմ հենց այս ամբիոնի վրա, պետք է ասեմ, որ սա միակ դեպքը չէ: Ուղղակի վերջին ցիկլն էր վիրաբուժությունը, դրա համար լավ է տպավորվել: Որ խորանում եմ, մտաբերում եմ, օրինակ, ինֆեկցիոնի հարցումը, որտեղ որպես մենինգոկոկային մենինգիտի ժամանակ չհանդիպող ախտանիշ ընտրված էր լուծը, բայց ես հստակ եմ հիշում՝ մեր դասագրքում նշված էր, որ երեխաների մոտ դիտվում է լուծ: Լավ տեղեկացված մարդը կհարցնի՝ իսկ ինչպե՞ս այդ թեստին ճիշտ պատասխանեցի: Շատ պարզ. հարցը կարդալով ու տեսնելով, որ բոլոր ախտանիշները հանդիպում են մենինգիտի ժամանակ, ուղղակի դիմեցի դասախոսիս՝ հիշելով գրքում գրվածը: Կամ նույն կարմիր քամու դասակարգմանը վերաբերող թեստը, որն ուղղակի Շուվալովայում (մեր հիմնական դասագրքում) չկար: Բայց դե դասախոսը զգուշացրել էր, որ այդ հիվանդության դասակարգմանն ուշադրություն դարձնենք, մենք էլ ընթերցասրահի բոլոր գրքերը քանդել էինք ու միայն Պակրովսկիում գտել, սովորել: Եվ շատ շուտով նույն ինֆեկցիոնի քննությունն է: Հա՛, Շուվալովան կարդում ենք, կրծում: Դասախոսություններն էլ չենք անտեսում (չմանրամասնեմ, թե ինչքան հակասություններ ենք գտնում), բայց դա բավակա՞ն է արդյոք: Թեստերը Շուվալովայի՞ վրա են հիմնված: Եվ եթե նույնիսկ այնտեղից են, ի՞նչ որակի են (օրինակ, կարելի է մանրէների չափսերի մասին թեստեր կազմել, և ոչ ոք չի կարող պնդել, թե Շուվալովայում դրա մասին չկա գրված): Մի խոսքով, սիրելի՛ դասախոսներ (սա վերաբերում է ոչ թե հիշատակածս երկու ամբիոնների ներկայացուցիչներին, այլ բոլոր-բոլորին), ուղղակի խնդրում եմ՝ մի քիչ հասկացեք մեզ և ավելի շատ ժամանակ տրամադրեք թեստեր կազմելուն, փորձեք պարզել, թե ինչքանով են դրանք համապտասխանում մեր ձեռքի տակ եղած գրականությանը: Մեկ ուրիշ երևույթի, որ հանդիպել եմ վերջերս, «դուք վեցերորդ կուրս եք, պետք է կարողանաք» արդարացումն է: Հա՛, հասկացանք, որ ավարտական կուրս ենք, որ պետք է որ մյուսների համեմատ շատ բան իմանանք, բայց դա չի նշանակում, որ ամեն պատահած թեստ կարելի է խցկել հարցման տարբերակների մեջ, չի նշանակում, որ մենք պայծառատեսներ ենք և կարող ենք գտնել երկիմաստությունների ճիշտ պատասխանները, երբ նույնիսկ դասախոսներն են դժվարանում: Փոխարենը ոչ թե կրկնություն կազմակերպեք մեզ համար, այլ ծրագիրն այնպես կազմեք, որ ամեն օր դասից դուրս գալիս չասենք, թե վեցերորդ կուրսն ավելորդ է, իսկ հետո էլ տառապենք հարցման՝ անհայտ ծագման թեստերի ձեռքին: Եվ դուք երևի զայրանում եք՝ պարզելով, որ ուսանողները զանազան զարտուղի ճանապարհներով կարողանում են թեստերը ձեռք բերել: Այդ հարցին կանդրադառնամ քիչ անց, երբ մյուս կողմին ուղղված ջղայնությունս դուրս կթափեմ: Բայց մյուս կողմից, քանի դեռ ձեր թեստերը կատարյալ չեն, քանի դեռ դրանց ճիշտ պատասխանելը կախված չէ ուսանողի գիտելիքներից, զայրանալու տեղ չունեք: Պատկերացրեք, թե ուսանողը քանի անգամ ավելի է ներվայնանում, երբ օրերով պարապելուց հետո բախվում է երկիմաստ, անհասկանալի ձևակերպումներով, հաճախ նույնիսկ թեմայի հետ կապ չունեցող թեստերին:Իսկ հիմա, սիրելի՛ դասընկերներ, հերթը հասավ մեզ: Անկեղծ ասած, չգիտեմ էլ որտեղից սկսեմ… Ինչու՞ ենք եկել բժշկական: Ինչների՞ս է պետք այդ անիծյալ դիպլոմը, եթե պետք է մի քանի տող թեստ անգիր անելով հարցում-քննություն ստանանք: Մի՞թե ափսոս չէ այն թանկագին ժամանակը, որ ծախսում ենք դրանք գտնելու, քսերոքս անելու, սխալներն ուղղելու և անգիր սովորելու վրա: Մի՞թե ավելի հեշտ չէ այդ ընթացքում կարդալ այն, ինչ պահանջվում է, իսկ հետո երբ ինչ-որ բան այնպես չլինի, պարզերես կանգնել և համապատասխան ուղղումներ պահանջել: Իհարկե, դրա համար ամուր նյարդեր են պետք: Իհարկե, շատերը թերահավատորեն են մոտենում պայքարելու մտքին, ինչ-որ տեղ էլ վախենում են: Իհարկե, մի քանի տող անգիր անելը կամ շաբլոնից արտագրելը շատ ավելի ապահով է, քան ամբողջ առարկան իմանալը: Բայց հավատացեք, որ քիչ չեն եղել դեպքերը, երբ երկիմաստությունների հանդիպելիս դասախոսներն ըմբռնումով են մոտեցել, նշել համապատասխան թեստերը, որ հետո վերաձևակերպեն (նույն ինֆեկցիոնն ու վիրաբուժական հիվանդությունները. վատն ասել եմ, լավն էլ ասեմ):Դուք նկատե՞լ եք, թե ինչպես է փոխվել ձեր պահվածքն այն օրվանից, երբ թեստային համակարգը մտավ լիարժեք շրջանառության մեջ: Չե՞ք զգում, թե որքան անքաղաքավարի է համակուրսեցուն դրսում տեսնելիս անմիջապես ձեռքի թղթերի վրա հարձակվելը և առավելևս որքան տգեղ է ընթերցասրահում թողած իրերը բոլորի ներկայությամբ քրքրելը: Էլ չեմ խոսում թեստեր գողանալու զանազան տեխնոլոգիաների մասին: Ինչպե՞ս եք նայում այն դասախոսների աչքերին, որոնց դարակները, համակարգիչները քրքրելով կամ այլ՝ ամենաաներևակայելի ճանապարհներով թեստեր եք ձեռք բերել… Լեզուս չի պտտվում «գողանալ» բառն օգտագործել, որովհետև իմ համակուրսեցիներն եք, ես էլ եմ օգտվել ձեր «ավարից»: Հասկանու՞մ եք՝ թեստերն ունենալով և անխղճորեն բարձր ստանալով չենք կարող որևէ բանի դեմ բողոքել, իսկ այդպիսով չենք երաշխավորի պետականի համակարգիչներում դրանց բացակայությունը: Այդ ժամանակ արդեն ցավալիորեն ավելի բարդ կլինի որևէ բան ապացուցելը, իսկ հետևանքները կարող են տխուր լինել… Բոլորիս համար: Երկրորդ հերթին, դասախոսների հետ նման կերպ վարվելն ուղղակի սիրուն չէ: Թանկագիննե՛ր, զգու՞մ եք, թե ինչպես եք հավատներդ կորցրել միմյանց նկատմամբ: Այլևս չեք հավատում, թե ինչպես կարելի է առանց թեստ ունենալու բարձր ստանալ: Հիշում եմ՝ երբ իմացաք, որ ինֆեկցիոնի երկրորդ հարցումը «10» եմ ստացել, ոչ մի կերպ չէիք ուզում հավատալ, որ դրան հասել եմ գիտելիքներիս, ոչ թե շաբլոններ կամ թեստեր ունենալու շնորհիվ: Որտեղի՞ց հավատայիք. ախր երբ դրանք ձեզ հասան, ասացին, որ մեր խմբից է դուրս եկել: Բայց չէին կոնկրետացրել, թե ումից:Ձեզ դու՞ր է գալիս, թե ինչպես եք մյուսներից թաքցնում ձեր «գանձերը», և հետո դրանք հայտնվում են ամբողջ կուրսի ձեռքում, ու չեք իմանում՝ ինչպես պատահեց: Կամ երկիմաստ բարևները, որ ուղղում եք միմյանց… Կամ էլ երբ թույլ չեք տալիս, որ մարդիկ ազատ շունչ քաշեն, անընդհատ նույն հարցն եք տալիս. «Թեստեր ունե՞ս»: Էլ չեմ խոսում ցածր կուրսեցիների մասին, որոնք ոչ մի կերպ չեն ուզում հասկանալ, որ մեր ժամանակ կա՛մ քննություններից ազատվում էինք, կա՛մ ստիպված էինք լինում հոգեբանական պատերազմ մղել դասախոսների դեմ (այլ կերպ ասած՝ բանավոր քննություններ հանձնել): Արդեն կարելի է ցնդել անգամ «թեստ» բառը լսելիս: Ինչու՞ էս օրն ընկանք: Չէ՞ որ դեռ ցածր կուրսերում շատ հարցումներ թեստերով էինք հանձնում, բայց էս իրար ուտոցին չկար: Երբ հիմա հետ եմ նայում, բացի կենսաքիմիայից, ուրիշ ոչ մի առարկայի թեստեր, բացի օրինապես նախատեսված հավաքածուներից (դիագնոստիկան, պաթֆիզը), ուրիշ ոչինչ չունեի: Նույնիսկ կենսաքիմիայի թեստերին համարձակվում էի նայել միայն այն ժամանակ, երբ ամբողջ նյութն ուզածիս չափ իմանում էի: Հա՛, կուրսում կային ֆիզիոլոգիայի, ֆարմակի, ուրիշ առարկաների թեստեր ունեցողներ, բայց դա ինձ ու էլի շատերին ընդհանրապես չէր հետաքրքրում. հաստատ իրար տեսնելիս չէինք հարձակվում միմյանց վրա:Ախր նույնիսկ հինգերորդ կուրսում, երբ շատերն արդեն տառապում էին թեստացավով, ես դեռ դիմանում էի գայթակղությանը. օգտվում էի միայն այն «բարիքներից», որոնց դասերի ժամանակ ոչինչ չէինք անում կամ էլ թեստերը չէին համապատասխանում նյութին: Եվ գիտե՞ք, վատ չէր. խիղճս հանգիստ էր, տրամադրությունս՝ բարձր: Բայց ի՞նչ դարձա վեցերորդ կուրսի վերջում: Իհարկե, ոչ բոլոր առարկաների թեստերն եմ ունեցել, բայց ունենալու առիթը բաց չեմ թողել: Իհարկե, շատ ժամանակ ունենալով հանդերձ նորմալ պարապել եմ, և դժվար է ասել, թե որքան կլիներ գնահատականիս տարբերությունը, եթե չունենայի: Գուցե որոշ դեպքերում ուղղակի նույնը լիներ, որոշ դեպքերում՝ ամբողջ 2-3 միավոր, բայց դա էական չէ: Էականն այն է, որ ես (չեմ ուզում պատասխանատվություն վերցնել ու այդ ամենը ձեզ վրա էլ տարածել) վատ մարդ եմ դառնում: Եվ ուզում եմ, իսկապես շատ եմ ուզում 2009-ն անցկացնել առանց ապօրինի ունեցվածքի: Ուզում եմ օրինակ լինել բոլորի համար, որ գիտելիքներով հնարավոր է ինչ-որ բանի հասնել, իսկ հակառակ դեպքում ուղղակի պետք է պայքարել, անհրաժեշտության դեպքում նույնիսկ ռեկտորին դիմել: Հավատացած եմ՝ նա օբյեկտիվության կողմնակից է:Հիմարություն: Ախր գիտեմ, որ ձեզնից շատ քչերն են օբյեկտիվություն ուզում: Բարի քննաշրջան բոլորիդ:<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3349213953130068942-6158517382919941076?l=strangelittlestudent.blogspot.com' alt='' /></div>Բյուրակն Իշխանյան (Byurakn Ishkhanyan)http://www.blogger.com/profile/01933204657332996148noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3349213953130068942.post-56692061716078744372008-12-07T11:32:00.000-08:002008-12-07T11:33:06.859-08:00Սեպտեմբերի 1-ից սկսած ինքս ինձ անընդհատ այս հարցն էի տալիս. ինչի՞ համար է վեցերորդ կուրսը: Ախր ցիկլը ցիկլի հետևից կրկնություն է: Երևի շատ քիչ բան կար, որ նախկինում չենք իմացել: Ես այդպես էի կարծում մինչև մանկաբարձության ցիկլը:<br /><br />Առաջին հայացքից սա կրկնությունների կրկնությունն է. նույն դասագիրքը, նույն թեմաները: Այս բոլորը մենք անցել ենք չորրորդ կուրսում: Չէ՜, մի շատ լուրջ, էական տարբերություն կար. այս անգամ առարկան տեղը տեղին անցնում ենք: Դասախոսը շատ լավ է բացատրում, մեր ուշադրությունը հրավիրում ամենակարևոր մասերի վրա: Իսկ ծննդաբերություն ու կեսարյան տեսնում ենք այնքան, ինչքան կա, ոչ թե զոռով ինչ-որ բաներ ենք գտնում, հետն էլ վռնդվում: Ավելին՝ հինգշաբթի օրը կեսարյանի ժամանակ մեր դասախոսն էլ էր ներս մտել ու ամենայն մանրամասնությամբ բացատրում էր, թե ինչ է կատարվում: <br /><br />Իսկ ուրբաթ գիշեր հերթապահեցինք: Սովորաբար, երբ բանը հասնում է հերթապահություններին, ես դառնում եմ աշխարհի ամենածույլ մարդը. դժվար է լինում կանչել: Ես կյանքիս մեջ ընդամենը երկու անգամ էի գիշերը հերթապահել, իսկ դասերից հետո մի քանի ժամով մնալը հազիվ տասի կհասներ: Կուրսեցիներս դրա մասին շատ լավ գիտեն: Դրա համար այլևս նեղություն չեն քաշում, որ ինձ տեղեկացնեն հիվանդանոց գնալու մասին: <br /><br />Բայց այս անգամ… Առաջին պնդողը, պատրաստակամություն հայտնողը ես էի: Նույնիսկ երբ պարզվեց, որ մեր սենյակի դուռը փակ է, իսկ ֆորմաս ու խալաթս այնտեղ էին մնացել, ես չզլացա, գնացի տուն ու նորը բերեցի: <br /><br />Նույն ծննդատանը, բայց մյուս ծնարանում էլի եմ հերթապահել: Էն ժամանակ սարսափել էի: Շատ բաներից: Հիմա չեմ ուզում մանրանասնել: Բայց էս անգամ լրիվ ուրիշ աշխարհ էր: Իսկ դասախոսս ինձ պարզապես հիացնում էր: Հա՛, ասեմ, որ անցյալ շաբաթվա ընթացքում մանկաբարձությունն իրոք կրծել եմ ու ինչ-որ տեղ հոգուս խորքում ցանկացել մանկաբարձ-գինեկոլոգ դառնալ: Բայց դե գիտեմ, որ դա անհնար բան է. ես չորս տարի սովորողը չեմ: Հետո մանկաբարձության մեջ կան բաներ, որոնք չեմ կարող կատարել: Ուղղակի չեմ դիմանա: Այնուամենայնիվ, առարկան ինձ գերել է: Իհարկե, վեցերորդ կուրսը նրա համար է, որ եթե նախորդ երկու տարիներին բախտդ չի բերել, ապա գոնե վերջում մանկաբարձություն-գինեկոլոգիան լավ դասախոս դասավանդի, և դու յուրացնես, կարողանաս պետականներին պատրաստվել:<br /><br />Բայց իմ այս սովորությունից ջղայնանում եմ. շատ բան է կախված նրանից, թե ով է դասավանդում առարկան: Եթե դասախոսը ծույլ եղավ, կոպիտ եղավ, անդուր եղավ, ես հաստատ գիրքը չեմ բացի, և ցիկլի վերջում նա կզարմանա՝ իմանալով, որ գերազանցիկ եմ: Իսկ եթե դուրս գալիս է, կարող եմ ժամերով պարապել, ամեն օր դաս պատասխանել: Հետաքրքիր է՝ այս կիսամյակ բախտներս բերե՞լ է, թե՞ ես եմ փոխվել, որ գրեթե բոլոր ցիկլերի ժամանակ դասերից հետո հայտնվում եմ ընթերցասրահում:<br /><br />Ընդհանրապես, ըստ «ինչու՞ ես այս կամ այն առարկան սովորում» հարցի պատասխանի ուսանողներին կարելի է բաժանել մի քանի խմբի: <br />1. Սովորում եմ, որովհետև պետք է - այստեղ ուսանողը ֆիլտրում է պետքական և ոչ պետքական առարկաները: Այս խմբում հիմնականում նրանք են, ովքեր նախօրոք որոշել են, թե ինչ մասնագետ են դառնալու: Օրինակ, ապագա սրտաբանը կարող է արհամարհել ԼՕՌ-ը: Ես հեչ էս խմբից չեմ: Եթե էդպես մտածենք, երևի ամենաքիչը ինձ վերաբերող առարկաներն են: Առաջին հայացքից մաշկավեներաբանությունը կամ էլ ասենք նույն մանկաբարձությունը հոգեբույժի ինչի՞ն է պետք:<br />2. Սովորում եմ, որովհետև ամեն ինչ պետք է - նրանք հաճախ «կրծող» պիտակն են կրում (ի դեպ, ես էլ զերծ չեմ դրանից, չնայած մեկ-մեկ երազում եմ բոլոր առարկաներն ինչպես պետք է սովորելու մասին), բայց ինձ թվում է՝ ամենաճիշտ ուսանողներն են: <br />3. Սովորում եմ, որ գերազանցիկ լինեմ - նախորդ խմբից տարբերվում է նրանով, որ ոչ թե խորանում է առարկայի մեջ, այլ անընդհատ կարդում նույն գիրքը, նույն նախադասությունը, որ հնարավորինս լավ իմանա, որ բարձր ստանա: Էս խմբից զզվում եմ:<br />4. Սովորում եմ, երբ հավես եմ ունենում - նրանք գիրքը բացում են իրենց ուզած պահին, կարդում այնքան, ինչքան ուզում են, ապրում՝ ոնց ուզում են:<br />5. Սովորում եմ, որ ստանամ - ուսանող լինելու մասին հիշում են միայն այն ժամանակ, երբ պետք է քննություն հանձնեն: Կախված նրանից, թե ինչ են ուզում ստանալ, պարապելու ժամերը տատանվում են մեկից մինչև 48 և ավելի:<br />6. Սովորում եմ, որովհետև դասախոսը լավն է - սա ամենասարսափելի խումբն է, և ես դրա մեջ եմ մտնում: Չեմ հասկանում՝ ինչից է, բայց երբ դասախոսը պահանջկոտ չէ կամ եթե նույնիսկ պահանջկոտ է, բայց դուրս չի գալիս, ես ոչ մի կերպ չեմ կարողանում գիրք բացել: Չեմ ուզում կոնկրետ անուններ տալ, ինչ-որ մարդկանց վարկաբեկել: Երբ դեռ առաջին կուրս էի, ձգտում էի բոլոր առարկաներին պատրաստ լինել: Հետո մաղս միացավ, ու ես սկսեցի մեծ հաճույքով միայն հյուսվածաբանություն ու անատոմիա սովորել: Երկրորդ կուրսում միացավ ֆիզիոլոգիան, հոգեբանությունը: Նույն կուրսի երկրորդ կիսամյակից, երբ դասախոսը փոխվեց, կենսաքիմիան էլ շատ սիրեցի: Ու այդպես մինչև այսօր… <br /><br />Երևի կուրսեցիներս նկատել են տարօրինակություններս, թե ինչպես եմ մեկ-մեկ հասարակ ստուգարքային առարկաներին այդքան մեծ կարևորություն տալիս: Նրանք չեն հասկանում, որ, ցավոք սրտի, դրա միակ պատճառը լավ դասախոսներն են: Ու՜ր էր թե բոլոր առարկաները բոլոր կիսամյակներում մեզ էդպիսի հիանալի դասախոսներ տային: <br /><br />Ու՜ֆ, էսօր շատ գրեցի: Աչքիս սա մենակ ուսանողական բլոգում եմ դնելու: Մնացած մտքերս վաղը կհանձնեմ էկրանին:<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3349213953130068942-5669206171607874437?l=strangelittlestudent.blogspot.com' alt='' /></div>Բյուրակն Իշխանյան (Byurakn Ishkhanyan)http://www.blogger.com/profile/01933204657332996148noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3349213953130068942.post-50554600069589456242008-12-04T23:00:00.000-08:002008-12-07T10:51:28.334-08:00Մանկաբարձություն սովորել չէր լինում: Արդեն բանը հասնում էր նրան, որ ես ու Մարիան պատրաստվում էինք գնալ խանութ, տիկնիկ գնել: Բայց այստեղ մի խնդիր կար. լավ, պտուղը ճարեցինք, բա կո՞նքը… Ստիպված մնացինք նկարելու, ձեռքով-ոտքով ցույց տալու հույսին: Եվ այդ ամենը երկու տարի առաջ անցել ենք, քննություն տվել:<br /><br />Կարդում-կարդում էինք, առաջ չէր գնում: Երկուսիս մոտ էլ հարց առաջացավ. չորրորդ կուրսում ինչպե՞ս ենք կարողացել մի օրում ամբողջ գիրքը պարապել: Ավելին, գիշերն էլ նորմալ քնել ենք, իսկ քննությունը շատ լավ ենք հանձնել:<br /><br />Այսօր ինչ-որ չէր ստացվում, ավելի ճիշտ՝ շատ դանդաղ էինք առաջ գնում: Բայց մեր մտքերը լրիվ էդ առարկայի ուղղությամբ են շեղվել, և երբ Մարիան պուճուրիկ Աննային հարցրեց.<br />- Ո՞ր ամիսն է:<br />Աննան առանց որևէ բան կասկածելու պատասխանեց.<br />- Դեկտեմբեր:<br />Ու զարմացավ, որ այդքան պարզ ճշմարտությունը Մարիան չգիտեր:<br /><br />Եկավ մի պահ, որ զգացինք՝ գլուխներս էլ ոչինչ չի մտնում: Դուրս եկանք միջանցք: Հետո Լիլյային ու Մարալին կանչեցինք… Վարժություններ էինք անում, որ թարմանանք, բայց նաև ծիծաղում էինք: Ախր համալսարանի միջանցքում էինք, և ով ասես՝ չէր անցնում, չնայած արդեն երեկոյան ժամը յոթն էր: Բայց դե մի քիչ մկաններն աշխատացնել էր պետք, թե չէ աշխարհի հայհոյանքներն էին կապել:<br /><br />Հիշեցի երրորդ կուրսը, երբ մի քանի կուրսեցիներով միկրոբ էինք պարապում: Ի՜նչ էլ մի պարապել լիներ… Սկսում էինք ընթերցասրահում կերուխում սարքելով: Երեկոյան էլ ջրիկությունն էր բռնում: Հիշում եմ՝ աղջիկներով բարձրանում էինք լաբորատորի հարկերով, տեսնում՝ ով կա-չկա, հետո էլ ամեն ինչ թողնում, գնում ֆռֆռալու: Բայց էդքանով հանդերձ լավ էլ հասցրել էինք պարապել… Ո՜նց եմ կարոտելու կուրսեցիներիս:<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3349213953130068942-5055460006958945624?l=strangelittlestudent.blogspot.com' alt='' /></div>Բյուրակն Իշխանյան (Byurakn Ishkhanyan)http://www.blogger.com/profile/01933204657332996148noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3349213953130068942.post-90542147657795270022008-11-24T23:40:00.000-08:002008-12-07T10:49:57.088-08:00Էսօր հավես օր էր: Ընդհանրապես, չի կարող վատ լինել, երբ համալսարանում ենք դասի:<br /><br />Մի տեսակ ուրիշ էր… Պաթանատի ամբիոնում էինք: Մեր էն լավ տարիների համն ու հոտն էր գալիս, ծանոթ մանրադիտակները, ստենդները: Դեռ դասը չսկսած էրեխեքը Էռնա Խաչատուրովնայի տնազն արեցին: Չնայած հազար անգամ լսել ու տեսել էինք էդ ամեն ինչը, բայց ևս մեկ անգամ ծիծաղեցինք: Է՜հ, ո՜նց ենք կարոտում մեր Էռնային: Ո՜նց էին ժամանակին էրեխեքը շատ պրոֆեսիոնալ կերպով արտագրում, իսկ ես ու Մարիան խելոք-խելոք սովորում էինք, մինչև երկրորդ կիսամյակում մենք էլ տիրապետեցինք նույն տեխնոլոգիաներին: Ո՜նց էի զարմացել նրա գիտելիքների վրա, երբ ռեֆերատիս աշխատանքների ժամանակ ինձ ուղղություն էր ցույց տալիս:<br /><br />Մեր շուրջը երրորդ կուրսեցիներ են, բայց հենց առավոտյան հայտնվեցի միջանցքում, լաբորանտը միանգամից հասկացավ, որ վեցերորդներից եմ.<br />- Վեց հարյուր ո՞ր խմբից ես:<br /><br />Չնայած էս կիսամյակ համալսարանի տարածքում համեմատաբար շատ ցիկլեր ունենք, բայց մեկ է, կարոտում ենք: Ու շա՜տ ափսոս, որ չորեքշաբթի ու հինգշաբթի հանրապետական հիվանդանոցում ենք լինելու:<br /><br />Իսկ մեր դասախոսը Նելլի Գուրգենովնան է: Շատ եմ լսել նրա մասին, ասում են՝ լավն է: Ինձ համար պարզեցի նաև, որ ծայրաստիճան օբյեկտիվ է, իսկ դա ամենակարևորն է: Ընդհանրապես, մեր խումբը, ի տարբերություն մյուսների, սիրում է ոչ թե թռի-վռի, պարապ-սարապ, դաս չանող դասախոսներին, այլ լավ մասնագետ-լավ սովորեցնող, պահանջող և օբյեկտիվներին: Դրա համար մենք առանձնահատուկ սիրով ենք խոսում Լիմոնի, Ավագյանի, Դանիելյանի և ուրիշների մասին, որոնց շատերն ատում են:<br /><br />Դասամիջոցին Լիլյայի հետ բարձրացանք առաջին հիվանդանոց՝ իմունոլոոգիայի դասախոսի մոտ: Մեր բզիկները բռնել էին, ուզում էինք մի քիչ զվարճանալ: Իսկ այդ դասախոսն իսկական դրա համար է: Դե… երիտասարդ տղամարդ, մենք էլ ջրիկ աղջիկներ: Հավեսով կատակում ենք:<br /><br />Դասերից հետո Դայուշի ու Արթուրի հետ գնացի ճաշելու: Հավես էր: Դայուշը մեր կեղտոտ կատակներից կարմրել էր: Ի՜նչ կլինի, եթե մի օր նրան մեր խումբ բերենք…<br /><br />Հետո իսպաներեն… Ո՜նց եմ սիրում էս լեզուն:<br /><br />Դե հիմա, Բյուր ջան, գնա ու պաթանատի 150 էջդ կարդա:<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3349213953130068942-9054214765779527002?l=strangelittlestudent.blogspot.com' alt='' /></div>Բյուրակն Իշխանյան (Byurakn Ishkhanyan)http://www.blogger.com/profile/01933204657332996148noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3349213953130068942.post-76328409009146975892008-11-10T12:13:00.000-08:002008-11-10T12:14:02.747-08:00Ախր գժվում եմ մեր համալսարանի համար: Դրսի մարդը նորմալ կհամարի, իսկ կուրսեցիներս, դասախոսներս ու մնացած «ներսինները» կզարմանան: Կասեն՝ մի՞թե էս նույն աղջիկը չէր աջ ու ձախ դժգոհում, բողոքում, ջղայնանում: Բայց չէ է… Էդ ամեն ինչը մենակ ներսում եմ անում: Թող բժշկականի հետ կապ չունեցող մեկը համարձակվի ասել, թե ինչ-որ բան այնպես չէ մեզ մոտ: Կսատկացնեմ… Բառերով: Ուրիշ ձև չեմ կարող, բարեբախտաբար:<br /><br />Որ ասեմ, թե շատ էի երազում վեցերորդ կուրս հասնելու մասին, սուտ կլինի: Ուսանողական կյանքս հենց սկզբից էլ շա՜տ հավես էր: Նույնիսկ էն բոլոր կոնֆլիկտները, արցունքները, կատաղությունը, անարդարությունը… Չէ՛, հաստատ դպրոցի հետ չեմ համեմատի: Ես դպրոցից զզվում էի: Ատում: Ասում էին՝ որ ավարտեմ, կարոտելու եմ: Ոչ մի վայրկյան մտքովս չի անցել, չեմ երազել այնտեղ վերադառնալու մասին: Վերջերս էլ «Էրեբունի» գնալիս երբ երթուղայինի էի սպասում, էնքան քայլեցի, որ հասա մեր դպրոցին: Որոշեցի ձևի համար մտնել: Ուրախացան կամ էլ ձև տվեցին: Մի երկու լավ ուսուցիչ ունեի, էն էլ բոլորը գնացել են մեր դպրոցից: Իսկ տնօրենն էլ կասի, թե մեր դպրոցի պատիվը բարձր ես պահում: Ասա՝ դու ի՞նչ կապ ունես ինձ հետ, դու ո՞վ ես, ինձ ի՞նչ գիտելիք ես տվել: Մոռացել են, թե ոնց էին հոգիս հանում, որ մեդալի չգնամ, ոնց էր տնօրենը մամայիս համոզում, որ երկրաչափությունից ոչ թե «4-5-ի», այլ «3-4-ի» արանքում էի ու որ պատմություն չգիտեի: Բա մյուս ուսուցիչները, հատկապես էն ֆիզկուլտի կնիկը, սկի ազգանունն էլ չեմ հիշում, կպել էր, թե ընկերներիդ մասին մտածիր, մեդալի մի գնա: Ասա՝ ես սաղ կյանքս տառապել եմ էդ «ընկերների» ձեռը, ոչ մի լավ բան չեմ տեսել նրանցից, մի հատ էլ պիտի մտածեմ, թե մեդալի չգնամ, որովհետև կարող ա հանկարծ մարդ գա դրսից, համադասարանցիներիս համար չկարողանան գնահատական սարքել: Լավ արեցի, գնացի մեդալի: Լավ արեցի, առանց որևէ կոպեկ փող տալու ստացա: Էս կարդացողներից ոչ մեկ չի հավատա: Բայց էդպես ա: <br /><br />Իսկ համալսարանն իսկական դրախտ էր ինձ համար: Մինչև հիմա: Հա՛, լիքը խնդիրներ կային, բայց այստեղ գոնե գիտես, որ մարդկանց հետ գործ ունես, ոչ թե… Ու՜ֆ, չեմ ուզում դպրոցիս վիրավորել, բայց անընդհատ միտս են գալիս էդ… Չեմ ասի ինչ դեմքերը:<br /><br />Ինչու՞ եմ անցյալով խոսում: Դեռ պետականներ կան դեմը: Իսկ անցյալ տարվա դառը փորձից հետո սարսափում եմ դրանց մասին մտածելիս: Բայց ախր գժի պես սիրում եմ մեր համալսարանը: Ո՜նց չեմ ուզում բաժանվել նրանից: Որ մտածում եմ, էլ կանաչներին չենք նստի, մինչև ժամը հազարն ընթերցասրահում չենք լռվի, խմբում էլ կռիվներ չենք անի, «Մեդիկուսում» տպված հոդվածներիցս հետո շուխուռներ չեն բարձրանա, մեր կեղտոտ կատակներն էլ չենք անի, ամեն ստից բանից չենք դժգոհի, էստեղից-էնտեղից թեստեր չենք ճարի: Է՜հ, մեկ-մեկ ուզում եմ բռնել ու գրկել մեր համալսարանի շենքը: Այ տենց սիրում եմ: Ու մենակ դրա համար չեմ ուզում ավարտել: Բայց դե վեց տարի գրեթե նույն կյանքով ապրելը քիչ բան չի: Փոփոխություն եմ ուզում:<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3349213953130068942-7632840900914697589?l=strangelittlestudent.blogspot.com' alt='' /></div>Բյուրակն Իշխանյան (Byurakn Ishkhanyan)http://www.blogger.com/profile/01933204657332996148noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3349213953130068942.post-58766316677933210262008-11-08T02:02:00.000-08:002008-11-08T02:03:38.545-08:00Ուրբաթ օրերը շատ եմ սիրում: Դրա պատճառը միայն այն չէ, որ երեկոյան անելիք չունեմ, որ կարող եմ ազատ շունչ քաշել մինչև կիրակի: Չէ՞ որ նույն հաջողությամբ կարող եմ շաբաթն էլ սիրել, երբ կարող եմ ուզածս ժամին արթնանալ, գնալ տատիկիս տուն, տեսնել թանկագին բարեկամներիս:<br /><br />Բայց ուրբաթը մի քիչ ուրիշ է: Էմոցիաների օր է: Նախ, սովորաբար առավոտյան շուտ արթնանալն այնքան էլ դժվար չի լինում, ինչպես մյուս օրերին. լարված ես, հարցում պիտի գրես: Անկախ նրանից, թե ինչպես ես պարապել, անկախ նրանից, թե ինչքան մեծ է կարևորությունը (ստուգարքային կամ քննական առարկա), միևնույն է, անհանգստանում ես, որովհետև տեսականորեն կա ընդհանրապես չստանալու տարբերակը, որի հետևանքները նույնիսկ ստուգարքի դեպքում այնքան էլ լավ չեն լինի:<br /><br />Մի խոսքով, հարցումից քիչ թե շատ վախեցած տնից դուրս ես գալիս ու գնում դասի: Խմբեցիներիցդ մի քանիսը կպած կրկնում է, իսկ մյուսներն անտարբեր են: Մի երրորդ խումբ էլ անհանգիստ է, բայց ոչինչ չի կարդում: Ես երևի նրանցից եմ:<br /><br />Դե հարցումն էլ երբեմն թեթև ես տանում, երբեմն էլ մի քիչ լարվում ես, իսկ հետո անհամբերությամբ սպասում ես գնահականներին: Հետո սկսվում է թեստային բազարը կամ էլ չի սկսվում. հաշտվում ես գնահատականիդ հետ (հատկապես, երբ մի սխալ ես արել կամ ընդհանրապես չես արել):<br /><br />Դասերից հետո փոքր խումբն է: Առավոտյան, երբ մտածել ես դրա մասին, մի տեսակ ծուլության երանգ է եղել ուղեղիդ ծալքերում. «Էլի՜ խումբ»: Բայց բավական է, որ դասերը վերջացնեն, և դու ճամփա ընկնես դեպի միություն, միանգամից պայծառանում ես, անհամբերությամբ սպասում, թե երբ պիտի տեսնես բոլորին:<br /><br />Խումբն էլ միշտ ուրախ է անցնում, թեկուզ պատահում է, որ աղմուկը շատ է լինում, և դու մեջտեղից կիսվում ես, որ շատախոսներին լռեցնես: Միևնույն է, քեզ դուր է գալիս ծախսածդ էներգիան: Դուր է գալիս, որ Աստվածաշնչից մի նոր բան ես սովորում, թեկուզ քո դերն այդտեղ ոչ այնքան ստանալն է, որքան տալը:<br /><br />Եվ հետո ազատ ես: Ինքդ կարող ես որոշել՝ ինչ անել: Եթե հաջողվում է որևէ մեկին բռնացնել ու պայմանավորվել կամ էլ եթե քեզ են զանգում ու տեսնելու ցանկություն հայտնում, ուրախանում ես. երեկոդ անիմաստ չի անցնի: Հակառակ դեպքում գնում ես տուն ու շունչ քաշում: Դա էլ վատ տարբերակ չէ:<br /><br />Ուրբաթ օրերի լավն այն է, որ ոչ թե ստիպված ես մարդկանց տեսնում, այլ ընտրում ես նրանց, և դա օգնում է, որ հնարավորինս ուրախ լինի:<br /><br />Իսկ երեկվա ուրբաթը պարզապես հրաշք էր: Եթե չհաշվենք տրամադրությանս կտրուկ տատանումները, մնացած ամեն ինչը շատ հետաքրքիր էր, հատկապես երբ բազմաթիվ այնպիսի մարդկանց տեսա, որոնց վաղուց չէի տեսել: Իսկ ամենակարևորը՝ կարոտել էի:<br /><br />Եվ նորություն չէ, որ ուրբաթներս այսքան համով ու հագեցած են: Դեռ երկրորդ կուրսում էլ ոտքով դասից տուն էի գալիս հերթական կոնֆլիկտից, ներվայնությունից, վիրավորանքներից հետո:<br /><br />Չեմ սիրում միապաղաղ օրեր: Էմոցիաներ պետք են՝ թե՛ դրական, թե՛ բացասական: Դրանք սովորաբար լինում են ուրբաթ օրերին: Եվ ես ուրախ եմ, որ սովորաբար դրական է:<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3349213953130068942-5876631667793321026?l=strangelittlestudent.blogspot.com' alt='' /></div>Բյուրակն Իշխանյան (Byurakn Ishkhanyan)http://www.blogger.com/profile/01933204657332996148noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3349213953130068942.post-27701852718322140692008-09-20T13:10:00.000-07:002008-09-20T13:11:22.594-07:00Հինգերորդ կուրսեցի Արմինեի հետ գրադարան բարձրանալու ճանապարհին մի աղջիկ մեր առաջը կտրեց.<br />- Արմի՛ն, դու հինգերորդ կուրս ես, չէ՞… Մի բան հարցնեմ էլի… Ամսի 2-ին կամ 3-ին ձեզ մոտ զինվորականի դիակ բերել են, չէ՞:<br />Սարսուռ:<br />- Հա՛, գլխին կրակած: Ի՞նչ կա որ:<br />Աղջկա աչքերը լցվեցին, բայց արցունքները զսպեց:<br />- Ախպերս էր… Հորեղբորս տղան… Մենակ կրակա՞ծ էր, թե՞ նաև ծեծել էին:<br />- Չնայած իրավունք չունեմ նման բան ասելու, բայց իմ համոզմամբ՝ մենակ կրակած էր: Ուղղակի էնպես էին կրակել, որ հնարավոր չէր կյանքը փրկել:<br />- Չե՞ն թաքցնում:<br />- Չէ՛, էդպես մի նայիր… Դատական բժիշկներն իսկապես ազնիվ են աշխատում:<br />Սարսուռ:<br />- …Չէ՞, Բյու՛ր:<br />- Հա՛,- հաստատեցի ու հիշեցի մեր ծերուկ դասախոսին, որը շատ պատմություններ ուներ… Անգամ կարողացել էին պարզել, թե ովքեր էին բռնաբարված ու մասնատված դիակն ուրիշ քաղաք ուղարկել: Բայց նեկրոֆիլիայի դեպքն այդպես էլ չբացահայտվեց:<br />Երիտասարդ մահ: Ոչնչից:<br /><br />Իսկ կինո «Երևանից» մի քիչ վերև երաժշտական խանութից հնչող ռաբիզ երաժշտության տակ այն նույն տատիկն էր պարում՝ ձեռքին խոլորձ (չեմ սիրում այս բառը. օրքիդ ավելի գեղեցիկ է հնչում): Ես նրան տեսել եմ նաև «Էրեբունի» թանգարանի մոտակայքում էլի ռաբիզ երաժշտության տակ պարելիս՝ ձեռքին մեխակներ: Ուրիշ տեղ էլ եմ տեսել կակաչներով, բայց հիմա չեմ հիշում: Տատիկի խելքը տեղը չէ. ռեակտիվ պսիխոզի է նման: Ու՞մ է կորցրել:<br /><br />Երեկոյան մեզ մոտ սովորող մի անծանոթ աղջիկ գրեց, որ ինձ շատ է սիրում և որ ես լավն եմ: Նորից նույն զզվանքի զգացողությունը: Որոշեցի անկեղծ լինել. «Ինձ չես ճանաչում, ես սիրելու բան չեմ»: Թվում էր՝ ծաղրում է…<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3349213953130068942-2770185271832214069?l=strangelittlestudent.blogspot.com' alt='' /></div>Բյուրակն Իշխանյան (Byurakn Ishkhanyan)http://www.blogger.com/profile/01933204657332996148noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3349213953130068942.post-55521484611421781182008-09-03T08:00:00.001-07:002008-09-20T12:55:04.880-07:00Աչքերս հազիվ բացեցի: Երևի ուշ էի պառկել քնելու, դրանից էր: Այնուամենայնիվ, ծուլություն չարեցի: Արագ-արագ առավոտյան բոլոր գործողություններս կատարեցի և անցա գրելուն:<br /><br />Սուրճս չեմ կարողանում խմել: Սա էլ արդեն երրորդ օրն է: Երեկվա առաջինս սառն էր, հիվանդանոցի ճանապարհին էի խմում: Հետո հանկարծ սիրտս սկսեց խառնել: Ստիպված կիսատ բաժակը դեն նետեցի: Իսկ երբ Մարիային զանգեցի, որ միասին գնանք, պարզվեց՝ վաղուց արդեն հիվանդանոցում է:<br /><br />Չգիտեմ՝ ինչ անեմ քնկոտության դեմ: Մեղրաջուրը չի օգնում, սուրճն էլ չեմ կարողանում մինչև վերջ խմել: Երեկ էլ դասի ժամանակ Մարիան այնպես չէր նստել, որ կարողանայի թաքնվել նրա հետևում և աչքերս փակել: Իսկ Արմենի ձեռքին «Հայկական ժամանակ» կար:<br />- Դեղին մամու՞լ ես կարդում,- հեգնեցի:<br />- Չէ՛, կանաչ,- պատասխան ստացա:<br />Դասախոսը դրականորեն արտահայտվեց թերթի մասին, իսկ «Առավոտը» նրան այնքան էլ դուր չէր գալիս: «Ուրեմն լևոնական է»,- մտածեցի: Ասա՝ սիրածդ թերթը որն է, ասեմ՝ ով ես դու:<br /><br />Իսկ մենք շարունակում ենք զարմանալ.<br />- Վեցերորդ կուրս ենք… Պատկերացնու՞մ եք՝ վե-ցե-րորդ:<br />Ոչ մի կերպ ուղեղներիս մեջ չի տեղավորվում:<br /><br />Նազոն պետական թեստերի հարցաշարերն էլ բերել: Մի քսան առարկա կար: Ո՞նց ենք հասցնելու: Հետո էլ զարմանում ենք, թե ինչու անցյալ տարվա ավարտողների արդյունքներն այդքան վատ եղան: Ժամանակ չկա պարապելու:<br /><br />Գնամ:<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3349213953130068942-5552148461142178118?l=strangelittlestudent.blogspot.com' alt='' /></div>Բյուրակն Իշխանյան (Byurakn Ishkhanyan)http://www.blogger.com/profile/01933204657332996148noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3349213953130068942.post-24921060745047715592008-09-02T08:00:00.000-07:002008-09-20T12:52:33.155-07:00Իսկ երեկ… Երբևէ սեպտեմբերի 1-ն ինձ համար նման կարևորություն չի ունեցել: 60-ը բաց թողեցի, բայց լավ էր՝ ավտոբուսը չուշացավ: Եվ անցա մեր դպրոցի մոտով: Արդեն հավաքվել էին աշակերտները: Անսովոր էր: Այնտեղ վերջին սեպտեմբերի մեկս վեց տարի առաջ է եղել: Չափից դուրս անիրական է թվում: Հիշողությունս փորփրում եմ, որ հիշեմ այդ օրը: Հա՛, առաջին դասարանցիներին էինք դիմավորում: Մի քիչ հուզիչ էր:<br /><br />Ամբողջ քաղաքը ծածկված էր դպրոցականներով: Ոչինչ չի փոխվել. նույն սև ու սպիտակ հագուստը, նույն ծաղիկները: Իսկ պայուսակիս մեջ իմ առաջին խալաթն էր:<br /><br />Ավտոբուսը րոպեն մեկ կանգնում էր: Մեր ժողովուրդն այդպես էլ չսովորեց, թե ինչ է կանգառը: Էրեբունի պողոտայում կամ փողոցում (կարգավիճակը լավ չգիտեմ. շատ փոքր է փողոց կոչվելու համար, բայց պողոտա չի հնչում) ամեն տասը մետրի վրա մի հոգի կանգնացնում էր ավտոբուսը: Իսկ Մարիան կանգառում ինձ էր սպասում: Ես չէի ուզում առաջին օրով ուշանալ:<br /><br />Եվ մենք միասին քայլեցինք դեպի հիվանդանոց: Կարծեմ կես ժամ տևեց: Երբ մենակ եմ լինում, տասնհինգ րոպեում անցնում եմ այդ ճանապարհը: Իսկ մենք զրույցով էինք տարվել: Արթուրն էլ մեզ երթուղայինից տեսել էր և հետաքրքրվում էր, թե ինչու ենք ոտքով գալիս:<br /><br />- Մեր վերջին սեպտեմբերի մեկն է,- կնկատի Էլլան:<br />- Գուցե վերջինը միասին, բայց ոչ վերջինը,- կուղղի ինչ-որ մեկը:<br />- Ասես արձակուրդ եղած չլինի,- կզարմանա Արմենը:<br /><br />Դասախոսն ուշացած եկավ: Սենյակում ճանճեր էին շրջում, շոգ էր: Ես աչքերս փակեցի. գիշերը չէի քնել: Նազոն էլ իմ օրինակին հետևեց. աշխատանքից էր գալիս: Արթնացա դասամիջոցից անմիջապես առաջ:<br /><br />6-րդ կուրսն անիմաստ տարի է. բոլոր առարկաներն իրար նման են, մի մասն էլ կրկնություն է: Կարելի էր այդ ամենը սեղմել մի կիսամյակում, և գարնանը կավարտեինք… Կամ էլ գոնե շատ ժամանակ տային պետականներին պատրաստվելու համար:<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3349213953130068942-2492106074504771559?l=strangelittlestudent.blogspot.com' alt='' /></div>Բյուրակն Իշխանյան (Byurakn Ishkhanyan)http://www.blogger.com/profile/01933204657332996148noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3349213953130068942.post-76449317769790108912008-07-02T08:05:00.000-07:002008-07-02T08:22:48.766-07:00«Վեցերորդ կուրս… Չի հնչում, չէ՞»,- ասաց Մարիան, երբ երեկ սարսափով նկատեցի, որ ավարտական կուրսից ընդամենը մի քննություն է բաժանում ինձ:<br /><br />Հա՛, քննություններս այսօր վերջացրի: Ընթացքում միշտ ուզում էի գրել դրանց մասին, բայց չէր ստացվում. առաջին երկու-երեք նախադասություններից հետո միտքս կանգ էր առնում, այլևս առաջ չէր շարժվում:<br /><br />Էս քննաշրջանն ուրիշ էր: Բոլոր քննություններն իրենց յուրահատկություններն ունեին, ինչ-որ տեղ համով-հոտով էին, բայց երևի տրավմը միակն էր, որից դուրս եկա ինքնագոհ ու լրիվ բավարարված, տրամադրությունս էլ ողջ օրվա ընթացքում բարձր էր: Երևի պատճառն այն էր, որ ես ինձ նախօրոք տրամադրել էի, որ այդ առարկայի պատճառով ընկնելու եմ գերազանցիկությունից… Ու հանկարծ «9» էլ չէ, «10» եմ ստանում: Ու նաև այն էր պատճառը, որ կարգին չէի էլ պարապել, հետևաբար ցանկացած գնահատական ինձ հուսախաբ չէր անի:<br /><br />Հերթով պատմեմ…<br />Վիրաբուժական հիվանդություններ - քննությանը պատրաստվելու ողջ ընթացքում ես ուռուցքաբանության դասի էի գնում: Նազոն կմտածեր, թե ես պարապելու ավելի շատ ժամանակ ունեմ՝ ամբողջ երկու շաբաթ: Էլ չէր ասում, որ էդ ընթացքում ես դասի էի գնում, օրվա դաս էի սովորում, ինչը նույն հաջողությամբ նա էլ կարող էր անել վերջին ցիկլերի ժամանակ: Ես ոչ մի դեպքում այդպես չէի անի, եթե այլընտրանք ունենայի: Ուղղակի քննության նախորդ օրը դեռ դասի էի, հետևաբար պետք է ընթացքում պարապեի:<br />Էդպես… Սկզբում այն հարցերը կարդացի, որոնք ուռուցքաբանության հետ որևէ կապ ունեին: Մի զարկով երկու նապաստակ էի խփում. և՛ քննությանն էի պատրաստվում, և՛ օրվա դասը սովորում: Հա՛, էդ ընթացքում վերջապես Իսպանիայի հրավերս եկավ: Երբ ուրախ-ուրախ կարդացի, տեսա, որ հուլիս է: Շոկի մեջ էի. ո՞նց էի հասցնելու քննություններս: Ախր ուռուցքաբանության պատճառով երկուսը բաց էի թողել: Իմացա մարման շրջանի տևողությունը. հունիսի 27-ից հուլիսի 5: Տոմսս ամսի 6-ի համար առա: Ընդհանրապես, էդ հրավեր ստանալը, տոմս առնելը, դեսպանատուն գնալը կարծես մի ակնթարթում կատարվեց, և ընդամենը մի քանի օր անց ես օրերն էի հաշվում, որ մեկնեմ Իսպանիա:<br /><br />Մինչև մեզ վիրաբ հանձնողներն ասում էին, թե տեսական կարդալը հերիք է թեստերին պատասխանելու համար, թե մեր ունեցած թեստերից շատ քիչ է եղել, թե հնարավոր է իրար օգնել և այլն: Մի խոսքով, լավ պարապած, ինքներս մեզ վրա վստահ մտնում ենք քննության, բայց երբ կարդում ենք թեստերը, տեսնում ենք, որ իզուր ենք էդքան տեսական կարդացել, իզուր ենք գոյություն ունեցող հարցաշարին հետևել: Կային թեստեր, որ պարզապես միանշանակ պատասխան չունեին: Օրինակ մեկը մոտավորապես այսպես էր. «Ի՞նչ դեղերով խոցային հիվանդությունը չեն բուժի»: Տարբերակներն էին. «H2-բլոկատորներ, պրոտոնային պոմպի ինհիբիտորներ, խոլինէսթերազայի ինհիբիտորներ, բիսմութի պրեպարատներ, ցիտոսստատիկներ»: Դե արի ու մի ասա. ցիտոստատիկնե՞րն ընտրես, որ իսկապես խոցային հիվանդության հետ ոչ մի կապ չունեն, թե՞ խոլինէսթերազայի ինհիբիտորներ, որոնց նշանակման դեպքում հիվանդին վիճակն ավելի կվատացնես: Էսպիսի օրինակները շատ-շատ էին:<br /><br />Քննությունից հետո բոլորս տրաքած էինք: «Չկտրվեմ, լավ է»,- կասեին շատերը: «Իզուր էլ պարապեցինք»,- կավելացներ Մարիան:<br /><br />Երկու ժամ հետո իմացանք գնահատականները: Գրեթե բոլորս տարօրինակ կերպով բարձր էինք ստացել: Մյուսներինը չեմ հիշում, ես ու Մարիան «9» էինք:<br /><br />Հաջորդը թերապիան էր: Չեմ չափազանցնի, եթե ասեմ, որ կյանքում ոչ մի քննության այդպես չեմ պատրաստվել. արթնանում էի բոլորից շուտ, ժամը 9-ին հայտնվում համալսարանի տարածքում, մի բաժակ սառը սուրճ և շոկոլադ գնում, բարձրանում ընթերցասրահ ու սկսում կարդալ: Էդպես մինչև երեկոյան 9-ը: Սառը սուրճն իմ նարկոտիկն էր դարձել: Հետո տուն էի գնում, մինչև կեսգիշեր պարապում ու պառկում քնելու: Գուցե այս ռեժիմը մեր ուսանողներից շատերի համար սովորական է, բայց ինձ համար նորություն էր. ես առաջներում միշտ ուշ էի արթնանում, իսկ 9-10-ից հետո չէի պարապում:<br /><br />Այլևս հոգեբուժության գիրքը չէի բացում, երազիս մեջ հոգեբուժության քննություն չէի տեսնում. ամբողջովին տարված էի թերապիայով: Կողքից էլ սարսափներ էի լսում չորրորդ կուրսեցիների քննությունների մասին, բայց ի տարբերություն անցյալ տարվա, դա ոչ թե արգելակում էր ինձ, այլ ստիպում ավելի մեծ եռանդով պարապել: Շատ գերազանցիկներ ցածր էին ստանում, կտրվողները շատ էին: «9» ստանում էին ուսանողների խոսքերով այնպիսի մարդիկ, որոնք գաղափար չունեին, թե ինչ է թերապիան: Իսկ ես վստահ էի, որ ոչ թե միտումնավոր են բոլորին ցածր նշանակում, այլ թեստերն այնքան բարդ են, որ դրանք հաղթահարելու համար լուրջ գիտելիքներ են պետք: Ասում էին, թե թեստերն ահավոր են, լիքը դեղեր կան, որ կյանքում անունները չեն լսել:<br /><br />Մեր քննության օրն էլ եկավ: Դեռ նախորդ օրը մեր հոսքի առաջին կեսն էր հանձնել, և արդյունքները բավական լավ էին: Տոմսս վերցրի: Առաջին միտքս. չափազանցնում էին, այնքան էլ բարդ չէ: Արագ-արագ գրեցի, դուրս եկա: Գոհ էի ինձնից: Ասում էի. «Ամենավատ բանը, որ կարող է լինել, այն է, որ «8» կստանամ, տարեկանով «9» կգա…»: Այդպես էլ եղավ: Բայց շատ լավ սովորողներ ցածր էին ստացել, իսկ Անահիտի բազմանշանակ հայացքի իմաստը հետո իմացա: Գունատվեցի: Հա՛, «9» էի ստացել, բայց հանգիստ չունեի: Ոչ էլ Մարիան: Ցնդած վիճակ էր:<br /><br />Ես, Մարիան, Լիլյան ու Մարալը գնացինք խմելու: Մենք շարունակում էինք քննարկել այս կամ այն թեստի պատասխանը, քննության արդյունքները, Մարալը խնդրում էր, որ այլևս թերապիայից չխոսենք: Չէր պատկերացնում, թե ինչի միջով ենք անցել. դեռ երկրորդ կուրս էր: Ոչ էլ մեր երկրորդ հոսքը կհասկանա: Նրանց համար ի՞նչ կա: Ընդամենը չորս հատորանոց փոքր գրքով սովորում, թեստերն անգիր անում, գնում են քննության, «9-10-երը» ստանում: Մեզ նման ստիպված չեն կարդում աշխարհի բոլոր գրքերը, չեն ներվայնանում ու արդյունքում տարեկանի հաշվին չեն բարձր ստանում: Նրանց համար ամենաբարդ հարցերն են. «Ի՞նչ է LE բջիջը» կամ «ո՞ր հոդերն են ախտահարվում ռևմատոիդ արթրիտի ժամանակ»: Ու՜ր էր մեզ էդքան բախտ, որ նման հարցերը մի քիչ շատ լինեին մեր տոմսերում:<br /><br />Մի քանի օր անց Մարիան գնաց Կապան, իսկ Լիլյան հանգստանում էր. տրավմը մի օրում էլ կհասցներ: Ես երկու օր ուշքի չէի գալիս թերապիայից հետո. շշմած էի, աշխարհից կտրված: Քանի որ լիկվիդների օրերը դեռ հայտնի չէին, ուշքի գալուց հետո առաջին օրը զուգահեռ տրավմ ու հոգեբուժություն կարդացի: Երկրորդ օրը, երբ Լիլյայենք տրավմի քննության էին, իմացա լիկվիդների օրերը: Տրավմը նորմալ էր. հունիսի 30, իսկ հոգեբուժությունը… Նույն ահավոր զգացողությունն էր, որ ունեցա, երբ հրավերիս մեջ տեսա յոթերորդ ամիսը: Նորից նույն թիվը. յոթ: Հուլիսի յոթ: Ես ամսի 6-ին գնալու էի: «Մնաց օգոստոսին»,- մտածեցի: Իսկ հետո բոլորին խառնեցի իրար: Հասմիկ Ակոպովնան և ուս. դեկան Հայկը պնդում էին, որ ոչինչ անել հնարավոր չէ: Մենք գտանք օրերը նշանակող Ռուզաննային, որն իսկապես թաքնվում էր բոլորից, և զարմացավ, երբ հայտնվեցինք նրա սենյակում: Ասաց, որ օրը փոխելու համար նախ թույլտվություն է պետք ստանալ: Փոխդեկանը տեղում չէր: Շատ ուշ հազիվ գտա, որն առաջարկեց դեկանի մոտ գնալ: Վերջինս էլ ասաց, որ պետք է դիմում գրել ռեկտորին: Չուշացրի: 15 րոպե անց դիմումն ընդհանուր բաժնում էր: Իսկ հետո հորաքրոջս խնդրեցի լրացուցիչ զանգահարել ռեկտորին և խնդրել, որ թույլ տա՝ շուտ հանձնեմ:<br /><br />Թույլտվություն ստացա. հուլիսի 2-ին: Տրավմից հետո ընդամենը մեկ օր ունեի պարապելու, բայց դա ինձ չէր անհանգստացնում: Մինչ այդ էլ ես ամեն օր հոգեբուժություն էի կարդում՝ սկսած պսիխոֆարմակոլոգիայից, մինչև մնացած բոլոր թեմաները: Օգտվում էի բազմաթիվ գրքերից, նկատում տարբերությունները: Հարցեր էին առաջանում: Ոչ ոքի չէի դիմում: Այնքան էի մտածում, վերլուծում, մինչև ինքս էի գտնում ճիշտ պատասխանը:<br /><br />Իսկ տրավմ ընդամենը կես օր պարապեցի, այն էլ՝ միայն մեր ունեցած թեստերով: Քննությունը գրեթ աննկատ անցավ: Ոչնչից չէի վախենում: Տոմսի այն թեստերն էլ, որոնք անծանոթ էին, հեշտությամբ տրամաբանորեն դուրս էի բերում կամ դիմում դասախոսների օգնությանը: Վերջն էլ «10» էր:<br /><br />Այսօր վերջապես հոգեբուժության օրն էր: Ամբողջ գիշեր երազիս մեջ դեղերի անուններ էի կրկնում: Առավոտյան, երբ դեկանատի մոտ սպասում էի ամբիոնի վարիչին ու դասախոսիս, էլի դեղերի թուղթն էի հանել: Հիշեցի երկրորդ կուրսում հանձնածս հոգեբանությունը: Էլի նույն վիճակն էր. դեկանատի մոտ սպասում էի դասախոսին, ինչ-որ բան էի կարդում, միակ քննություն հանձնողն էի:<br /><br />Տոմսս վերցրի: Փոշմանեցի, որ թեստերից հրաժարվել եմ. ահավոր բարդ էր: Էնպես չէր, որ անծանոթ էր: Ուղղակի դժվարությամբ էի կողմնորոշվում: Վատացա… Վե՛րջ, ցածր եմ ստանալու: Բերանս չորացել էր, սիրտս արագ էր խփում: Շուտ վերջացրի, ուզում էի ստուգել, չէր ստացվում: Ափսո՜ս, որ մի քիչ ստուգեցի, որովհետև մի ճիշտ պատասխան սխալ սարքեցի: Դուրս եկա: Կասկածելի հարցերի պատասխանները սկսեցի գրքերում փնտրել: Չկային… Ո՛չ Կորկինայում, ո՛չ հայերեն գրքում:<br /><br />Քսան րոպե անց մտա: Պարզվեց՝ «9» եմ ստացել, տարեկանով «10» են դրել:<br />- Ես կարծում էի՝ շատ վատ եմ գրել,- խոստովանեցի:<br />- Մենք էլ էինք նույնը կարծում,- ասացին:<br />Էլ չիմացա՝ վերջին արտահայտությունն ինչ էր նշանակում: Նեղվել էի: Փոխանակ ուրախանայի, որ այսքան ձգված հինգերորդ կուրսը վերջապես ավարտեցի, որ երկու հատ «10» ունեցա, որ գնալով ավելի եմ մոտենում կարմիր դիպլոմին, զանգեցի Մարիային ու սկսեցի դարդերս պատմել: Հիմա մի բան ինձ մխիթարում է. վստահ եմ, որ մեր կուրսում իմ չափ հոգեբուժություն ոչ ոք չգիտի՝ անկախ նրանից, թե գրավորս ինչպես եմ գրել:<br /><br />Այս քննաշրջանը յուրահատուկ էր նրանով, որ.<br />1. Միշտ մի օր ավել էր<br />2. Կյանքիս մեջ առաջին անգամ դասի գնալու հաջորդ օրը քննության գնացի<br />3. Առաջին անգամ ժամանակին չավարտեցի<br />4. Առաջին անգամ օրը 15 ժամ պարապելու «համը» զգացի<br />5. Սուրճից կախվածություն առաջացավ (երրորդ կուրսում կոլայից էր, այն էլ միայն պաթֆիզ պարապելուց)<br />Ու էլի շատ բաներ առաջին անգամ եղան: Այլևս ծանր չեմ տանում էս ամեն ինչը: Գիտեմ, որ ինչ էլ պատահած լինի իրականում (ինչը մինչև վերջ ես երբեք չեմ իմանա), ստուգման գրքույկումս հայտնված թերապիայի և հոգեբուժության գնահատականներս համապատասխանում են գիտելիքներիս:<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3349213953130068942-7644931776979010891?l=strangelittlestudent.blogspot.com' alt='' /></div>Բյուրակն Իշխանյան (Byurakn Ishkhanyan)http://www.blogger.com/profile/01933204657332996148noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-3349213953130068942.post-30292579211265933592008-06-12T10:18:00.000-07:002008-06-12T10:19:58.371-07:00Չգիտեմ, թե ինչու է այդպես ստացվել, բայց ամսի 14-ին մերոնցից շատերը քննություն ունեն: Աննայենք ֆարմակի են, չորրորդներից Սաթիկենք՝ նյարդաբանության, Ջեննիենք՝ կոժվենի: Ջեննիի քույրն էլ քննություն ունի, բայց չգիտեմ՝ որ կուրս է: Մերն էլ վիրաբուժությունն է, իսկ մեր կուրսի մյուս մասը թերապիա է հանձնելու:<br /><br />Ու մենք բոլորով պարապում ենք ընթերցասրահում: Այսօր արդեն սկսվել էր «նախաքննական էյֆորիա» կոչվածը. ես ու Մարիան երկար ժամանակ անիմաստ ծիծաղում էինք, չէինք կարողանում պարապել:<br /><br />Առավոտյան դասի եմ ուռուցքաբանության ինստիտուտում: Հիսուն րոպե տևող ճանապարհին անպայման որևէ բան կարդում եմ: Իսկ դասը բավական հետաքրքիր է անցնում: Քանի որ երկուսով ենք, ստիպված ամեն օր դաս ենք սովորում: Իսկ դասախոսը մեր ուղեղները չի ծանրաբեռնում ավելորդ տեղեկություններով, տալիս է այն, ինչ պետք է ցանկացած բժշկի:<br /><br />Կեսօրից հետո դուրս ենք գալիս: Ալիսան սպասում է, որ գան իր հետևից, իսկ ես գնում եմ համալսարան, վերցնում Մարիային, ու միասին հաց ենք ուտում, քննարկում քննությունները, հարցուփորձ անում արդեն հանձնածներին: Հետո գնում ենք ընթերցասրահ, բայց մինչև ժամը 3-4-ը պարապել չի լինում: Ես քնում եմ: Արթնանում, գնում եմ սուրճ խմելու: Մարիան 5-6-ի կողմերը գնում են: Մնում եմ Սաթիկի ու Աննայի կամ ուրիշների հետ: Մինչև ժամը 8-9-ը պարապում եմ, որից հետո մայրս գալիս է ինձ վերցնելու: Որոշում եմ տանը շարունակել, բայց չի ստացվում:<br /><br />Քնելուց առաջ Աստվածաշնչի փոխարեն հոգեբուժության դասագիրքն է ինձ ձգում, իսկ դա ահավոր է: Մի կերպ ինձ ստիպում, մի գլուխ կարդում եմ, որից հետո անցնում եմ հոգեբուժության: Այնքան եմ կարդում, մինչև քունս տանի: Հետո աչքերս փակում եմ, երազիս մեջ հոգեբուժության քննություն տեսնում… Անհանգիստ եմ: Ես ոչ թե ուզում եմ այդ առարկան «9-ի» գրել, տարեկանիս շնորհիվ «10» ստանալ, ոչ թե ուզում եմ հենց «10-ի» գրել, այլ որոշել եմ 100 թեստին էլ ճիշտ պատասխանել: Դա շատ բարդ գործ է, առավելևս երբ հրաժարվել եմ բոլոր տեսակի անօրինական թեստերից, բայց, կարծում եմ, հնարավոր բան է: Վերջիվերջո, մի օր պե՞տք է իմ սովորածն ինձ գոհացնի, թե՞ ոչ: Ու այս միտքն ինձ անհանգստացնում է, անգամ հանգիստ քնել չի թողնում…<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3349213953130068942-3029257921126593359?l=strangelittlestudent.blogspot.com' alt='' /></div>Բյուրակն Իշխանյան (Byurakn Ishkhanyan)http://www.blogger.com/profile/01933204657332996148noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3349213953130068942.post-86668923214520993602008-06-03T09:19:00.000-07:002008-06-03T09:21:25.572-07:00Այս երկու շաբաթն ամենաարտասովորն է լինելու իմ ողջ ուսանողական կյանքում:<br />Անսովոր է ցիկլի կրկնություն կոչվածը:<br />Անսովոր է երկու հոգով գործնականի նստելը, իսկ դասախոսությունն օրդինատորների հետ անցկացնելը… Սկզբում թվում է, թե այն, ինչ նրանց ասվելու է, դժվար հասկանաս գիտելիքներիդ պակասի պատճառով: Հետո ստացվում է, որ քեզ համար էլ նույնչափ օգտակար դասախոսությունը, որքան օրդինատորների:<br />Անսովոր է, երբ մյուսները տապակվում են քննաշրջանի թավայում, իսկ դու սառնասիրտ ես. դեռ երկու շաբաթ կա:<br />Անսովոր է քննությանը ժամանակին չներկայանալը, կողքից դիտող լինելը: Եվ միայն Էլլան է հասկանում «Քննություն եմ ուզում» իմ՝ անընդմեջ կրկնվող արտահայտությունը:<br />Իսկ Մարիան լսարանից դուրս գալուց հետո խոսում է կասկածելի թեստերից ու ասում, որ եթե ցածր ստանա.<br />- Էպիլեպսիայի եմ տալու:<br />- Ի՞նչ,- չեմ հասկանում ես:<br />- Է՜հ, էպիլյացիա…<br />- Մա՞ր:<br />- Վա՜յ, չէ՛, ապիլյացիա:<br />Երբ Իննային հարցնում են, թե վիրաբի քննության տոմսում ինչ կար, նա պատասխանում է.<br />- Կրծքագեղձ չունեի, թոք չունեի:<br />- Ի՛ն, բայց կրծքագեղձերդ տեղում են,- նկատում եմ:<br />Ես քննություն չեմ հանձնել. շփոթված չեմ, նկատում եմ լեզվի յուրաքանչյուր սայթաքում: Ես հոգնած չեմ, հանգստանալու կարիք չունեմ:<br />Իսկ երբ խմբիս հետ մտնում եմ հոգեբուժության գնահատականներն իմանալու և պայծառացած դուրս գալիս, ինձ հարցնում են.<br />- «Տա՞ս» ես ստացել:<br />Հազիվ եմ բացատրում, որ ես քննություն չեմ տվել, ուրախությունս խմբիս հաջողության համար է:<br />Մյուսները գնում են տուն հանգստանալու, իսկ ես՝ վաղվա դասս սովորելու և վիրաբուժության քննության պատրաստվելու, ինչը տվյալ դեպքում գրեթե նույն բանն է, քանզի ուռուցքաբանության հարցերից վիրաբի հարցաշարում էլ կա:<br />Վիրաբուժությունը սկսել է դուրս գալ. հավեսով եմ պարապում:<br />Իսկ այս ամենի միջով պետք է անցնեմ նաև այն ժամանակ, երբ մերոնք տրավմի քննություն հանձնեն:<br />Եվ ես մեծ հույսեր ունեմ, որ ցուցանիշներն է՛լ ավելի բարձր են լինելու… Ախր մեր կուրսը, ավելի ճիշտ՝ մեր հոսքը, ուրիշ է:<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3349213953130068942-8666892321452099360?l=strangelittlestudent.blogspot.com' alt='' /></div>Բյուրակն Իշխանյան (Byurakn Ishkhanyan)http://www.blogger.com/profile/01933204657332996148noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3349213953130068942.post-23652474517132386002008-05-31T07:47:00.000-07:002008-05-31T07:53:11.329-07:00- Այսօր հինգերորդ կուրսի վերջին օրն է,- երեկ՝ հեմատոլոգիայի ժամանակ, մտածկոտ ասաց մեր խմբից մեկը:<br />Թեև միայն ես ևս երկու շաբաթ պետք է դասի գնայի (փետրվարին ուռուցքաբանությունը բաց էի թողել), բայց այդ զգացողությունը, որ այլևս «մեջտեղի կուրսերի» ուսանող չենք լինելու, այցելեց ինձ ու չլքեց… Ո՜նց մեծացանք:<br /><br />Մերոնք արդեն տառապում են քննություններով: Ես էլ նրանց հետ, թեև շտապելու բան չունեի: Չես կարող հանգիստ քայլել համալսարանի տարածքում. հենց ձեռքիդ որևէ թուղթ են տեսնում, առանց հարցնելու հարձակվում են՝ փորձելով պարզել, թե այդ ինչ թեստեր ունես, որ իրենք չունեն… Ու ես հասկանում եմ բոլորին:<br /><br />Ընդհանրապես, տարվա սիրածս հատվածը քննաշրջանն է: Ճիշտ է՝ շատ ես լարվում, ուժեղ սթրես է, բայց մեր զավզակությունները շատ հավես են: Տարբեր կուրսերի ուսանողներով նստում ենք ընթերցասրահում, առավոտից երեկո պարապում, իսկ դա ժամանակ առ ժամանակ ընդհատվում է կատակներով, ծիծաղի պոռթկումներով, «ուտելու գնալով» ու լիքը ուրիշ անլուրջ բաներով: Այն օրերին, երբ ընթերցասրահի մշտական դեմքերից մեկնումեկը չի երևում, մյուսները հասկանում են. քննության է: Իսկ հաջորդ օրն անմիջապես հետաքրքրվում են, թե ինչ եղավ: Նույն կուրսի ուսանողներն իրարից պարզում են, թե ինչպես է անցել այս կամ այն առարկայի քննությունը: Եթե հարցվողը բարձր է ստացել, փորձում է հանգստացնել դիմացինին. «Շա՜տ հեշտ է», իսկ եթե ցածր. «Կռիսություններ են անում»: Բայց այս տարի բանավոր չկա, միայն թեստեր, անորոշությունից գժվող ուսանողներ, տոննաներով քսերոքսներ, որոնք գրեթե նույն ինֆորմացիան են պարունակում… ապօրինաբար և օրինական ճանապարհներով ձեռք բերված թեստեր, խաչաձև հարցեր, որոնք փորձում են պարզել, թե դիմացինն ինչ ունի:<br /><br />Ընթերցասրահում գրեթե բոլոր պարապողներին ճանաչում եմ. այնտեղ ենք ծանոթացել: Չէ՞ որ երրորդ կուրս ձմեռվանից սկսած բոլոր քննաշրջաններին այնտեղ ենք լինում, իսկ ցածր կուրսեցիները հաճախ են մոտենում, խորհուրդ հարցնում: Մտերմացել ենք, ցավում ենք միմյանց համար: Մենք էլ բարձրերին էինք դիմում: Իսկ հիմա նրանք չկան. պետականներին ուրիշ տեղերում են պատրաստվում:<br /><br />Երբ ես ու Մարիան «Սմակում» հաց էինք ուտում, աշխատողը հետաքրքրվեց, թե երբվանից և մինչև երբ են քննությունները: Երբ իմացավ, որ մերն ամսի 3-ից է, ասաց.<br />- Ամսի 2-ից էլ կա. երևի բարձր կուրսերն են:<br />Մենք ծիծաղեցինք, իսկ հետո ցնցվեցինք. մեզնից բարձր միայն պետականներ հանձնողներն են: Մյուս տարի ավարտում ենք… Ե՞րբ թռավ ժամանակը:<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3349213953130068942-2365247451713238600?l=strangelittlestudent.blogspot.com' alt='' /></div>Բյուրակն Իշխանյան (Byurakn Ishkhanyan)http://www.blogger.com/profile/01933204657332996148noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3349213953130068942.post-91811934121062305262008-05-08T08:12:00.000-07:002008-05-08T08:13:22.030-07:00Գ. Ն.-ն իմ սիրելի դասախոսներից էր: Հիշում եմ՝ նրա դասախոսություններին առաջին շարքում էի նստում, մեծ ուշադրությամբ լսում, գրի առնում: Երբեմն պատահում էր, որ աղմկում էի, կողքինիս հետ խոսում, բայց առանց դրա ես ես չեմ լինում. նույնն արել եմ անգամ հոգեբուժության որոշ դասախոսությունների ժամանակ:<br /><br />Գ. Ն.-ն հիանալի մասնագետ է: Հայերենին էլ գերազանց տիրապետում է: Նրա դասախոսությունները շատ հետաքրքիր էին: Մի երկու անգամ էլ գործնականն է փոխարինել: Շատ յուրահատուկ ձևով էր դասն անցկացնում, այնպես, որ ինքներս էլ չէինք զգում, թե ինչպես ենք թեման յուրացնում:<br /><br />Մեծ հաճույքով մասնակցում էի նրա, այսպես կոչված, ինտերնետ ակումբներին, երբ տարբեր թեմաներով զեկուցումներ էինք պատրաստում: Երևի մեր կուրսի միակ ուսանողն էի, որը տարվա բոլոր ինտերնետ ակումբներին մասնակցել էր:<br /><br />Հինգերորդ կուրսում էլ կլինիկական ախտաֆիզիոլոգիա էինք անցնում: Էլեկտիվ առարկաներից զզվում եմ, բայց այս մեկին մեծ հաճույքով էի հաճախում: Կլինիկաների ձանձրալի օրերից հետո հաճելի էր վերադառնալ երրորդ կուրսում անցած նյութին, վերհիշել ախտաֆիզիոլոգիան, ավելացնել նոր գիտելիքներ: Գ. Ն.-ն իրոք հիանալի էր…<br /><br />Դեկտեմբերին գնացել էի կլինիկական ախտաֆիզիոլոգիայի ստուգարք ստանալու: Գնացել էի Գ. Ն.-ի մոտ: Նրա քաղաքական կողմնորոշումների մասին արդեն լսել էի, բայց դա ինձ համար նշանակություն չուներ. նա շարունակում էր մեծություն մնալ: Ստորագրելիս հարցրեց, թե արդյոք ում եմ ընտրելու: Ես պատասխանեցի, իսկ նա իր բացասական կարծիքը հայտնեց իմ նախընտրած թեկնածուի մասին:<br />Բայց դա չխանգարեց, որ Գ. Ն.-ն շարունակի մնալ իմ սիրելի դասախոսներից մեկը…<br /><br />Այսօր գլխավոր մասնաշենքի ֆոյեում կանգնած էինք մի քանի ուսանողներով: Եկավ Գ. Ն.-ն: Բարևեցինք: Դարձավ ինձ և ասաց.<br />- Խայտառակվեցի՞ք:<br />Լավ չհասկացա, թե ինչը նկատի ուներ, որովհետև մոտ 10 օր առաջ «Մեդիկուսն» էր փակվել, և ամբողջ համալսարանը դրանից էր խոսում, բայց մյուս կողմից էլ ասածից քաղաքականության հոտ էր գալիս:<br />- Այսի՞նքն, ի՞նչ նկատի ունեք,- զարմանքից ուշքի չգալով հարցրի:<br />- Դուք՝ Իշխանյաններով խայտառակվեցիք:<br />Հասկացա, որ իսկապես քաղաքական երանգ ուներ ասածը, բայց չհասկացա, թե ինչու խայտառակվեցինք:<br />- Ինչպե՞ս, ինչի՞ց որոշեցիք:<br />- Դուք ձեր Վազգեն Մանուկյանով խայտառակվեցիք:<br />- Չէ՜, չենք խայտառակվել,- մի կերպ կարողացա պատասխանել:<br />- Խայտառակվել եք… Վազգեն Մանուկյանն ինձ համար հինգ հազար դրամի արժեք էլ չունի:<br />Էլի պաշտպանության ինչ-որ թույլ փորձ արեցի, բայց նա արդեն շենքից դուրս էր եկել: Կանգնել էի շվարած: Աչքերս լցվել էին: Վարդանը տեսավ, որ վատ զգացի: Ասաց, որ այդքան ծանր չտանեմ:<br />Հետո եկա տուն, արցունքներիս ազատություն տվեցի ու մորս պատմեցի: Ուզում էր թերթում տպել տալ, Աշոտյանին կամ ռեկտորին ասել, բայց թույլ չտվեցի. Գ. Ն.-ն լավ մասնագետ է, չեմ ուզում, որ նրան վնասեն:<br /><br />Ես շարունակում եմ հարգել Գ. Ն.-ին, բայց այլևս չեմ բարևելու:<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3349213953130068942-9181193412106230526?l=strangelittlestudent.blogspot.com' alt='' /></div>Բյուրակն Իշխանյան (Byurakn Ishkhanyan)http://www.blogger.com/profile/01933204657332996148noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3349213953130068942.post-52945447117158129142008-05-06T10:12:00.000-07:002008-05-06T10:14:59.238-07:00Մենք, լինելով հինգերորդ կուրս, արդեն վախենում ենք ավարտական քննություններից: Երեկ ԱՊՀ-ի խմբերն են հանձնել: Բուժերից մենակ մի հոգի է դրական ստացել, այն էլ մինիմալ «5» միավոր: Երեք օրից թույլ են տալու վերահանձնել, բայց դե…<br /><br />Իսկ մենք սարսափած ենք: Այսօր դասամիջոցին քննարկում էինք, թե ինչ ենք անելու: Նարինեն առաջարկում էր թողնել ուսումը, բիզնես սկսել. չէ՞ որ վեցերորդ կուրսում սովորելը պարզապես ժամանակի ավելորդ կորուստ կլինի, եթե վերջում դիպլոմ չստանանք: Նազոն արդեն ուզում է պատրաստվել պետականներին:<br />Իսկ ես փորձում եմ հանգստացնել.<br />- Էրեխե՛ք, մեր խումբը լավն է: Մի վեց հոգի դրական կստանա:<br />- Բա մյու՞ս վեցը,- հարցնում է Նարինեն՝ շատ լավ հասկանալով, թե ովքեր են մտնում դրա մեջ:<br />- Ստանալը կստանանք,- ասում է Կորյունը,- բայց ի՞նչ: Վեց տարի սովորենք, որ հետո կարմիր դիպլոմ չստանա՞նք:<br />- Մեր խումբը լավն է,- ոգևորվում է Նազոն,- նույնիսկ «6» ստացող կլինի:<br />Բոլորս ծիծաղում ենք:<br />Մյուսները գնում են ՌԴՎ-ի դասախոսության, իսկ ես վազում եմ համալսարան, որտեղ անգլերեն դասախոսություններ են կարդում հոգեբուժությունից: Ի՜նչ ձանձրալի ՌԴՎ, երբ ես կարող եմ ոտքից գլուխ ուշադրություն դարձած կլանել հնդիկ դասախոս ամեն մի խոսքը:<br /><br />Պետք է մտածել ավարտելու մասին: Դիպլոմս պետք է հոգեբույժ դառնալու համար:<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3349213953130068942-5294544711715812914?l=strangelittlestudent.blogspot.com' alt='' /></div>Բյուրակն Իշխանյան (Byurakn Ishkhanyan)http://www.blogger.com/profile/01933204657332996148noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3349213953130068942.post-77087665278736992752008-05-05T07:04:00.000-07:002008-05-05T07:09:20.128-07:00Հիմա էլ ՌԴՎ՝ ռազմադաշտային վիրաբուժություն… Վերջին բառն արդեն հերիք է, որ նախօրոք որոշեմ չսովորել այն, առավելևս, որ ստուգարք է. դիպլոմիս գույնի վրա չի ազդի: Զզվում եմ ինձնից, երբ սկսում եմ գնահատականի հետևից ընկնել:<br /><br />Երկու խմբով ենք դաս անում: Առաջներում նման երևույթներ չէի սիրում, բայց հիմա ինչ-որ տեղ ուրախանում եմ. չէ՞ որ կուրսեցիներիս ամիսներով չեմ տեսնում: Մյուս կողմից էլ, այս խումբը երկրորդ հոսքից է, որի մի մասին այսպես թե այնպես չէի էլ ճանաչում: Ամեն դեպքում՝ հաճելի է, որ Տատան դիմացս նստած ժպտում է:<br /><br />Չափից դուրս ձանձրալի դաս… Սկզբում ուշադիր լսում էի, բայց երբ սկսեց զանազան ռազմական տերմիններ օգտագործել, որոնց մասին աղջիկներից շատերը գաղափար չունեին, սկսեցի ծիծաղել: Ամենահետաքրքիրն այն էր, որ դասախոսը մոռացել էր, որ աղջիկները ԲԾԿՄ չեն անցել, հետևաբար մի բանի մասին խոսելուց առաջ պետք էր նախ բացատրել, թե դա ինչ է: Իսկ ես միակը չէի. ինձ միացել էին նաև բանակից ու ռազմական գործողություններից գաղափար չունեցող մյուս աղջիկները:<br /><br />Երկրորդ ժամին արդեն լսելու հավես էլ չունեի: Պայուսակիցս Ռեմարկը հանեցի, սկսեցի կարդալ. հասել էի Իզաբելայի մասերին, իսկ դրանք ես առանձնահատուկ հաճույքով եմ կարդում: Դեռ փորձում եմ հասկանալ, թե արդյոք նա անձի բազմակիությամբ է տառապում, թե շիզոֆրենիայով: Մյուս կողմից էլ, սկսում եմ մտածել, որ անձի բազմակիություն որպես առանձին հիվանդություն չկա, այլ պարզապես շիզոֆրենիայի մի ձև է:<br /><br />Նազոն էլ Նազարեթյան էր կարդում: Պարզվում է՝ արդեն վերջացնում է: Երբ դասամիջոցին հայտարարեց այդ մասին և երբ տղաները հետաքրքրվեցին, թե դրանից հետո ինչ է անելու, հպարտությամբ պատասխանեց.<br />- Հետո Մակոլկին ու Կոմարով եմ կարդալու:<br />- Հետո՞:<br />- Մուխին:<br />- Հետո՞:<br />- Օկորոկով:<br />- Հետո՞:<br />- Հետո… Հետո բժիշկ եմ դառնալու:<br />Նազոյի աշխատասիրությունն ինձ զարմացնում է: Մեկ-մեկ ես էլ եմ երազում քննությունից մեկ ամիս առաջ պարապելու մասին, բայց հետո ինձ մխիթարում եմ նրանով, որ ի տարբերություն Նազոյի, լիքը ուրիշ հետաքրքրություններ ունեմ, և բոլորովին պարտադիր չէ, որ օրվա մեծ մասը դասերին նվիրեմ:<br /><br />Հա՛, ուրեմն դասի ժամանակ ես Ռեմարկ էի կարդում, Նազոն՝ Նազարեթյան: Մյուսներին չէի նախանձում. մենք երկուսով անելիք ունեինք, իսկ նրանք կա՛մ ստիպված պիտի լսեին բավական անհետաքրքիր նյութը, կա՛մ անջատվեին ու ձանձրանային:<br /><br />Իսկ դասամիջոցներին երկար ժամանակ աղջիկ չտեսած հիվանդները փորձում էին մեզ «խոսացնել»: Ընկերուհիներս դրանից նեղվում էին, ուրիշ տեղ գնում: Ես, անկեղծ ասած, թքած ունեի: Նրանց ներկայությունը ես պարզապես չէի նկատում: Եվ մի հարց էր հուզում. այդ տղաներից քանի՞սն է իսկապես հիվանդ, քանի՞սն է փողով կամ ծանոթով եկել: Եվ քանի՞ հիվանդ զինվոր կա Հայաստանի զորամասերում, որոնց սիմուլյանտների տեղ են դնում:<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3349213953130068942-7708766527873699275?l=strangelittlestudent.blogspot.com' alt='' /></div>Բյուրակն Իշխանյան (Byurakn Ishkhanyan)http://www.blogger.com/profile/01933204657332996148noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3349213953130068942.post-76726179893503538042008-04-23T08:14:00.000-07:002008-04-23T08:30:54.129-07:00Եթե այս երկու դեպքերը չլինեին, ես գուցե լավ չհասկանայի, թե որքան ամուր է որոշումս:<br /><br />Երեկ, երբ Ուս. խորհրդում «Մեդիկուսի» հոդվածներն էի խմբագրում, եկավ կենսաբանության ամբիոնի Աննա Բաբկենովնան: Նա իրենց ամբիոնով հետաքրքրվող երիտասարդ կադրեր էր փնտրում: Հետո միասին թերթի համար հայտարարություն գրեցինք: Փաստորեն, հինգերորդ-վեցերորդ կուրսեցիներին էլ էր վերաբերում: Կենսաբանություն… հինգերորդ կուրս… բարձր առաջադիմություն: Մի պահ հիշեցի, որ մինչև բժշկական ընդունվելս երազում էի կենսաբան դառնալու մասին, սակայն մայրս թույլ չտվեց: Երազանքն իրականացնելու հնարավորություն… Չէ՛, ուշ է:<br />- Եթե մի տարի առաջ լիներ, գուցե հենց ես գայի,- ասացի:<br />- Հիմա օրդինատուրայու՞մ ես,- հարցրեց:<br />- Ո՛չ, ուղղակի արդեն որոշել եմ. հոգեբուժություն:<br /><br />Այսօր էլ բժշկական գենետիկայի դասընթացի ղեկավարը, որի մոտ ես գիտական աշխատանքներ եմ անում, համոզում էր, որ ավարտելուց հետո իր մոտ ասպիրանտուրա գնամ, իսկ հոգեբուժությամբ թեկնածուական պաշտպանելուց հետո կզբաղվեմ: Խորհուրդ տվեց մտածել այդ մասին, խորհրդակցել մայրիկիս հետ: Դա ամենավատ բանն է. մայրս ամեն ինչ անում է ինձ հոգեբուժությունից շեղելու համար:<br />Նրա մոտից դուրս գալուց հետո ինձ միայն մի վայրկյան պետք եղավ, որ ես մտքերս դասավորեմ. հոգեբուժություն և վե՛րջ:<br />Թե մի տարի առաջ լիներ, շատ գայթակղիչ կթվար առաջարկը: Ավելին՝ ես հենց այդպես էլ որոշել էի: Հիշում եմ՝ երբ ուրոլոգիայի ամբիոնի վարիչը հարցրեց, թե ինչ եմ ուզում դառնալ, ես առանց երկար-բարակ մտածելու պատասխանեցի. «Գենետիկ»: Հա՛, չորրորդ կուրսում հաճախ էի միտքս փոխում, տատանվում. բժշկական գենետիկա, նյարդաբանություն, հոգեբուժություն, էնդոկրինոլոգիա, որևէ տեսական ամբիոն, անգամ մաշկավեներաբանություն:<br /><br />Հիմա փորձում եմ հասկանալ, թե ինչպես ստացվեց, որ այսքան ամուր դարձավ որոշումս, որ այլևս ոչինչ, անգամ Հայաստանից գնալը, ինձ չի գայթակղում:<br /><br />Այսօր հոգեբուժության ամբիոնի վարիչն ինձ հարցրեց, թե ինչու եմ ուզում հոգեբույժ դառնալ: Հիշեց, որ դեռ երկրորդ կուրսից էի նման որոշում ընդունել: Ես չկարողացա պատասխանել: Իսկ հիմա իմ միտքն եմ փորփրում, պատասխաններ փնտրում: Մի քիչ էլ հին օրագրերս եմ քանդում, որ լավ հասկանամ… Բայց սկիզբը չեմ գտնում… Չեմ հասկանում, թե երբ կատակը լուրջ դարձավ:<br /><br />Գիտեմ, որ երկրորդ կուրսի վերջում «Գիշերն անույշ է» գիրքը շատ մեծ դեր խաղաց: Բայց ի՞նչ է կատարվել կատակի ու վեպի արանքում: Գիտեմ, որ հոգեբուժությունը շատ ավելի լավ եմ ընկալում ու հասկանում, քան մնացած առարկաները: Բայց մի՞թե դա նրանից չէ, որ նախօրոք տրամադրվել էի հոգեբույժ դառնալ, ոչ թե որոշել եմ, որովհետև այդ բնագավառից լավ եմ: Եթե նախօրոք որոշեի սրտաբան դառնալ, գուցե այսօր հոգեբուժության չափ սրտաբանություն իմանայի: Մի րոպե… Ինձ տրամադրել էին, որ սրտային վիրաբույժ եմ դառնալու: Բայց վիրաբուժությունը դեռ երկրորդ կուրսի վերջում բացառեցի, երբ զգացի, թե որքան եմ ձանձրանում վիրահատարաններում: Իսկ երրորդում ասես հաստատեցի դա՝ ընդհանուր վիրաբուժության քննությունից «8» ստանալով: Իհարկե, էդտեղ իմ մեղքի բաժինը շատ փոքր էր (մի օր էդ պատմությունն առանձին կգրեմ), բայց դա տեսանելի ապացույց էր, որ ես վիրաբուժության հետ գործ չունեմ: Ավելին՝ վախենամ, որ դրա պատճառով համալսարանը չեմ ավարտի կամ առնվազն կարմիր դիպլոմից կզրկվեմ:<br /><br />Չէ՛, չեմ գտնում իմ՝ հոգեբույժ դառնալու իսկական արմատները: Օրագրերս համառորեն լռում են մինչև երկրորդ կուրսի վերջ, բայց հաստատ դրանից առաջ էլ է ինչ-որ բան եղել: Չէ՞ որ եթե նախօրոք որոշած չլինեի, «Գիշերն անույշ է»-ն էլ չէի կարդա. ես գիտեի, որ գլխավոր հերոսուհին հոգեկան հիվանդ է:<br /><br />Մինչև հոգեբուժության ցիկլը հնարավոր էր որևէ բան փոխել: Եթե դասախոսս անպետքի մեկը լիներ, գուցե ես խորապես հիասթափվեի հոգեբուժությունից. այդպիսին եմ: Երբ դեռ ինչ-որ բան ամրացած չէ իմ ներսում, շատ հեշտ է քանդելը: Իրականում դասախոսն ինքն էլ նպաստեց, որ ես իմանամ, թե ինչ եմ անելու բուհն ավարտելուց հետո: Եվ դրա համար շատ ուրախ եմ:<br /><br />Միայն թե մերոնք դեմ են, իսկ մայրս շատ ծանր է տանում… Առաջներում գոնե հակառակվում էր, իսկ հիմա լռում է. գիտի, որ ոչինչ չի կարող անել, բայց սարսափում է… Չգիտեմ ինչու: Կարո՞ղ եք մորս բացատրել, որ ես ո՛չ գինեկոլոգ եմ դառնալու (ինչպես երեկ սխալմամբ մտքով անցկացրեց), ո՛չ բժիշկ-գենետիկ (ինչպես երազում էր դեռ անցյալ տարվանից), ո՛չ կարդիովիրաբույժ (ինչպես նախատեսել էր)… Չէ՛, չեմ ուզում մայրս տանջվի, բայց չեմ ուզում նաև ինքս տանջվել չսիրած մասնագիտության ձեռքին: Ես հոգեբույժ եմ դառնալու:<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3349213953130068942-7672617989350353804?l=strangelittlestudent.blogspot.com' alt='' /></div>Բյուրակն Իշխանյան (Byurakn Ishkhanyan)http://www.blogger.com/profile/01933204657332996148noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3349213953130068942.post-44969634507218140772008-04-14T09:11:00.000-07:002008-04-14T09:14:23.020-07:00«Արմենիկում» հասնելը, ինչպես և սպասում էինք, իսկական տանջանքն էր: Մեկը երթուղայինի մեջ ծռվել էր մոտ 40 րոպե, մյուսը մի ժամ շարունակ կանգառում կանգնել էր, իսկ ես ստիպված էի երկու տրանսպորտ փոխել, որ հասնեմ: Եվ միայն Արթուրն էր գոհ ու երջանիկ. վերջապես մի շաբաթ նրանց տան մոտ ենք դասի:<br />Չեմ պատմում, թե ում ինչպես են նայել, երբ երթուղայինի վարորդին ասել է.<br />- «Արմենիկումի» մոտ կկանգնեք:<br /><br />Երբ դասախոսությունից հետո գնացինք բուֆետ, շշմեցինք տեսնելով, որ գները հիմնականում երկնիշ թվերից են բաղկացած: Իսկ որակը հրաշալի էր: Ինչու՞ մյուս հիվանդանոցներում նման օբյեկտներ չկան:<br /><br />Մեր սենյակը հնդիկներին տվեցին: Ստիպված էինք տեղավորվել Լևոն Նիկիտիչի նախկին կաբինետում: Ես, Նազելին, Վարդանն ու Մարիան շտապեցինք փռվել բազմոցին՝ մյուսներին թողնելով չոր աթոռներ: Հետո հասցրինք նայել դիմացի պատին, որը պատվոգրերով էր ծածկված: Մեր երիտասարդ դասախոսը չուշացավ: Ինչ-որ էս տարի մեզ դաս տվող ջահել աղջիկները շատացել են: Սկզբում հոգեբուժությունն էր, հետո էպիդը, հիմա էլ ինֆեկցիոնը: Իսկ ես դժգոհ չեմ: Գրեթե հինգ տարվա ուսանողական փորձս ապացուցել է, որ դասախոսի տարիքն ու որակը բացարձակապես կապ չունեն իրար հետ: Ավելին՝ հաճախ երիտասարդներն ավելի լավն են լինում:<br /><br />Չգիտեմ, թե ինչ մեղու էր կծել մեզ, բայց մենք էսօր շատ ջրիկ էինք: Ինձ, Նազոյին ու Վարդանին Արթուրն ու նրա աթոռը ծածկում էին: Մենք էլ առիթից օգտվում, խոսում էինք իրար հետ: Վարդանը Նազոյին ռուսերեն սրամտություններ էր թելադրում, նա գրում էր, հետո երեքով ծիծաղից թուլանում էինք ու տետրը փոխանցում մյուսներին: Դրանցից մեկն էր. "Каждая пипетка мечтает стать клизмой". Հիմա կկարդաք ու կասեք, թե սրա ինչն է ծիծաղելի: Ես էլ չգիտեմ: Բայց էդ պահին տկլոր մատ էլ ցույց տային, կքանդվեինք:<br /><br />Մյուս կողմից էլ Արմենն էր կապիկություններ անում: Ասում էր, որ դասախոսը Գուգոյին նման է: Ես ուշադիր զննեցի նրա դեմքը բայց ոչ մի ընդհանուր բան չգտա: Ավելին՝ աչք ծակեց գույների անհամապատասխանությունը: Մեր Գուգոն մեղմ ասած թուխ է, իսկ դասախոսն անեմիկ էր:<br /><br />Ամենաուժեղն Արմենի հուշումներն էին: Ընդհանրապես, մեր խմբում ընդունված է ժեստերով միմյանց օգնելը: Իսկ Արմենի երևակայությունը սահմաններ չունի. ցույց է տալիս գինեկոմաստիան և իմպոտենցիան:<br /><br />Խեղճ դասախոսը մեր ձեռքին գժվել էր… Դե արի ու ապացուցիր, որ էս տարի ֆակուլտետի լավագույն խումբ մենք ենք ճանաչվել:<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3349213953130068942-4496963450721814077?l=strangelittlestudent.blogspot.com' alt='' /></div>Բյուրակն Իշխանյան (Byurakn Ishkhanyan)http://www.blogger.com/profile/01933204657332996148noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-3349213953130068942.post-17611794761865516402008-04-05T23:39:00.000-07:002008-04-23T07:56:24.045-07:00Պարզապես վայելում եմ իմ ուսանողական կյանքը: Պատճառն այն է, որ քի՞չ է մնացել մինչև ավարտելս, թե՞ ուղղակի որոշ բաներից հրաժարվելն օգնեց:<br /><br />Ես մնացի «Մեդիկուսի» խմբագիր: Իհարկե, Տիկոյի պաշտոնն էլ չիջեցրին. երկուսս էլ խմբագիրներ ենք, ավելի ճիշտ՝ ես խմբագիր եմ, իսկ նա՝ «խմբագիր»: Չեմ հասկանում, թե նրա դերը որն է. մինչև այսօր ինձ բացատրություն չեն տվել, թե ինչու հենց Տիկոն, ոչ թե, ասենք, ոմն Աննա Վարդանյանը: Իսկ ես օգտվում եմ առիթից. բոլոր սև գործերը նրա ուսերին եմ թողնում: Օրինակ, սենյակի հարցերով զբաղվելը, ձևավորողի հետ խոսելն ու իմ հանձնարարությունները փոխանցելը, արխիվը դասավորելը և այլն: Ես բազմում եմ համակարգչի մոտ, հոդվածներ սրբագրում ու խմբագրում:<br /><br />«Մեդիկուսի» սենյակը տեղափոխել են: Մեր համակարգիչն այժմ նախագահության սենյակում է: Սկզբում նեղվում էի. աղմուկը շատ էր, բայց շուտով հասկացա դրա առավելությունները: Նախ, բոլորի աչքի առաջ ենք. թող տեսնեն, թե ով ինչքան գործ է անում: Երկրորդ, ուսանողության մեջ ենք. ծանոթանում ենք նոր կադրերի հետ, մեծ հաջողությամբ ցրում թերթը (վերջին համարը չորս օրում սպառվեց այն դեպքում, երբ նախավերջինը դեռ մնում է): Ավելին՝ վերջապես պարզվեց, թե ով է այդ Աննա Վարդանյանը, որի զուգարանային տնքոցները չգիտես ինչպես հայտնվում էին մեր թերթում և որի դեմքը ոչ ոք երբևէ չէր տեսել: Ես ապրիլի համարի հոդվածներով էի զբաղվում, երբ հայտնվեց մի աղջիկ և սենյակի մյուս ծայրում նստած Ավագին դիմեց.<br />- «Մեդիկուսի» համար շարադրություն եմ բերել:<br />Ես հազիվ ծիծաղս զզվեցի:<br />- Գուցե հոդվա՞ծ,- փորձեց ճշտել Ավագը,- խմբագիրն այս աղջիկն է, նրան դիմեք:<br />Նա ֆլեշը ձեռքին մոտեցավ և ավելացրեց.<br />- Անցյալ անգամ էլ էի բերել, բայց երևի սխալ պապկայի մեջ էր, չի տպագրվել…<br />Խեղճ աղջիկն ի՞նչ իմանար, որ «հոդվածը» շատ էլ լավ հասել էր մեզ, պարզապես որոշել էինք համարում տնքոցները մի քիչ պակասացնել և դա արել էինք անծանոթ հեղինակի հոդվածը հանելու հաշվին:<br />Իսկ ես, դեմքիս խիստ արտահայտություն տալով, հարցրի.<br />- Ինչի՞ մասին է:<br />- Սիրային:<br />- Ցավոք, մենք նման հոդվածներ չենք տպում:<br />- «Մեդիկուսը» փոխե՞լ է իր բնույթը:<br />- Չի փոխել,- մեջ մտավ Ավագը,- ուղղակի վերջին համարներում նման հոդվածները շատ են եղել, որոշել ենք կրճատել:<br />- Այդ դեպքում ի՞նչ եք տպում,- հետաքրքրվեց կամ փորձեց հեգնել:<br />- Բուհից դժգոհություններ ունե՞ս: Կարող ես դրա մասին գրել:<br />Երևի նրան դուր չեկավ, որովհետև չհետաքրքրվեց անգամ, թե երբ են մեր նիստերը, չնայած ես հրավիրեցի: Դա զարմանալի չէ. հազար անգամ ավելի հեշտ է դասախոսություն գրելու փոխարեն որևէ տետրի հետևում տնքալ, քան համարձակորեն ուսանողներին հուզող խնդիրների մասին գրելը:<br /><br />Նախագահության սենյակում լինելը լավ է նաև նրանով, որ իմանում ես, թե ովքեր են ընդհանրապես կարդում թերթը: Մի անգամ էլ դեկանատից Հասմիկ Ակոպովնան եկավ և նոր համարի մի քանի օրինակ խնդրեց: Ասաց, որ ամբիոններից են ուզում: Սկզբում ձայն չհանեցի, բայց երբ ուղեղիս հասավ, որ սովորաբար «Սուր անկյուններն» են ամբիոններին հետաքրքրում, իսկ վերջին համարի միակ սուր հոդվածի հեղինակը ես էի, համարձակվեցի հարցնել.<br />- Ո՞ր ամբիոնից:<br />- Հոգեբուժության,- պատասխանեց Հասմիկ Ակոպովնան:<br />Զգացի, թե ինչպես եմ սփրթնում.<br />- Բայց նրանց մասին լավն եմ գրել…<br />Գնաց:<br />- Հետաքրքիր է՝ ինչու՞ են եկել: Ախր այդ ամբիոնի մասին վատ բան չեմ գրել: Չէի էլ կարող գրել…- ասես ինքս ինձ, բայց բարձրաձայն արտաբերեցի:<br />- Ուրեմն սուբյեկտիվ ես,- ասաց փոխնախագահ Կարենը:<br />- Չէ՛, ես այնտեղ վատը չեմ տեսել: Եթե տեսնեի, լավն էլ չէի գրի, ուղղակի կլռեի:<br />Չդիմացա: Դուրս եկա սենյակից և գնացի դեկանատ, որն այնտեղից մի քանի մետր հեռավորության վրա էր: Թաքուն նայեցի ու տեսա Կարինե Կառլենովնային և Արմեն Էդուարդիչին: «Մարդ ու կին հոգեբուժարանից հասել են բժշկական ընդամենը մի «Մեդիկուսի» համար»,- մտածեցի:<br />Իսկ երբ նրանք գնացին, մոտեցա Հասմիկ Ակոպովնային և հարցրի.<br />- Բողոքնե՞ր ունեին:<br />- Չէ՛, իմացել են, որ լավ բան ես գրել, դրա համար են եկել:<br /><br />Մյուս պատմությունն է՛լ ավելի հաճելի էր: Հոգեբանության դասախոսիս «Մեդիկուս» էի տարել: Իմ հաշվարկով դասը պետք է վերջացած լիներ, բայց երբ դուռը ծեծեցի ու ներս մտա, տեսա, որ ներսում դեռ խորացած ինչ-որ բանից են խոսում:<br />- Նե՛րս արի, Բյուրա՛կն,- հրավիրեց դասախոսս:<br />- Բյուրա՞կն,- զարմացավ ուսանողներից մեկը,- դու՞ ես «Մեդիկուսում» հոդվածներ գրում:<br /><br />Ու ես երջանիկ եմ: Գուցե կասեք, թե փառասեր եմ: Թող այդպես լինի: Բայց ես գոհ եմ ինձնից, որ մեր բուհում ինչ-որ նշանակություն ունեմ, այն գորշ զանգվածին չեմ պատկանում, որի ներկայացուցիչները բացի դասերից, ուրիշ ոչնչով չեն հետաքրքրվում: Ու թող որ հեռու լինեմ կուրսի լավագույն ուսանողների շարքին դասվելուց: Ես երջանիկ եմ, որ ունեմ իմ տեղը:<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3349213953130068942-1761179476186551640?l=strangelittlestudent.blogspot.com' alt='' /></div>Բյուրակն Իշխանյան (Byurakn Ishkhanyan)http://www.blogger.com/profile/01933204657332996148noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3349213953130068942.post-69574940124223560992008-03-28T11:30:00.000-07:002008-03-28T11:32:22.823-07:00«Նաիրիում» առաջին անգամ ենք դասի: Դա մի ուրիշ, ճոխ աշխարհ է: Անգամ Ամստերդամի այն հիվանդանոցի միջանցքներում փափուկ բազկաթոռներ չկային: Վերելակից օգտվելն էլ ուսանողներին չի արգելվում:<br />Իսկ մերոնք տարերքի մեջ են: Թեև երրորդ հարկում ենք դասի, միշտ վերելակից են օգտվում: Երևի ես միակն եմ, որ չեմ ալարում ոտքով բարձրանալ-իջնել: Էլ չեմ ասում հարմարավետ անվավոր աթոռների մասին, որոնք սիրում ենք քշել սենյակով մեկ՝ մինչ դասախոսը կգա: Բուժքույրերն էլ, ինչքան բնությունը հային թույլ է տալիս, բարեհամբույր են: Միայն մի անգամ մեկը շատ մեղմ նախատեց, որ հիվանդանոցի բախիլներից չօգտվենք, մյուսներն էլ պատվիրեցին, որ վիրահատարան մտնելիս ոչ մի հատիկ մազ գլխարկի տակից դուրս չգա:<br />Բուֆետը, ավելի ճիշտ՝ սրճարանը, շատ լավն է: Սնունդը համեղ է, բայց սովորականից թանկ է: Ոմանք իրենց հետ տնից ուտելիք էին բերում, նստում այնտեղ, ուտում: Բայց մի անգամ նկատողություն ստացանք, որ չի կարելի դրսից բան բերել: Դրանից հետո ես այլևս ոչինչ չբերեցի ինձ հետ՝ բավարարվելով սրճարանի մենյուով, իսկ Աննան պարզապես մեզ հետ չիջավ սրճարան:<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3349213953130068942-6957494012422356099?l=strangelittlestudent.blogspot.com' alt='' /></div>Բյուրակն Իշխանյան (Byurakn Ishkhanyan)http://www.blogger.com/profile/01933204657332996148noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3349213953130068942.post-58111480568422962122008-03-18T12:29:00.000-07:002008-03-18T12:31:56.309-07:00Իմ ուսանողական կյանքի կարևոր մասերից է կազմում «Մեդիկուս» ուսանողական ամսաթերթը: Եթե մտնեք մեր համալսարան և իմ անունը տաք, ապա ինձ ճանաչողներն առաջին հերթին «Մեդիկուսը» կհիշեն:<br /><br />2003թ. սեպտեմբերի 1-ին, երբ առաջին անգամ մտա համալսարան, կարմիր դահլիճի մուտքի մոտ ինչ-որ մեկը թերթ էր բաժանում: «Մեդիկուսն» էր: Ես հենց առաջին վայրկյանից որոշեցի, որ պետք է թղթակցեմ: Ծանոթ չէի պարունակությանը: Միայն գիտեի, որ ուսանողական է, և դա արդեն հերիք էր:<br /><br />Հոկտեմբերին ես վախվխելով մտա Ուս. խորհրդարան: Հինգշաբթի էր՝ «Մեդիկուսի» նիստի օրը: Ես հենց դրա համար էլ հայտնվել էի այնտեղ: Ինձ ուղարկեցին խմբագրի՝ Իռայի մոտ, որն ինձ ժպիտով ընդունեց: Տարիների ընթացքում այնքա՜ն սիրեցի նրան: Հիմա կարոտում եմ «Մեդիկուսի» այդ օրերը, թեկուզ դա իմ ամենապասիվ տարին էր:<br /><br />Իսկ երկրորդ կուրսում արդեն, երբ Իռան գնացել էր, և խմբագիրը Վանեսյան Աննան էր, ես իմ առաջին «Սուր անկյունը» գրեցի: Հիշում եմ՝ երկար ժամանակ թե՛ ուսանողները, թե՛ դասախոսներն այդ հոդվածիս մասին էին խոսում: Անգամ դեկանը կանչեց մոտը, լացացրեց: Հենց այդտեղի ամեն ինչ սկսվեց. սիրեցի լրագրողի գործը, սիրեցի սուր հոդվածներ գրել:<br /><br />Ու այդպես ամեն ամիս ամենաքիչը մի սուր հոդվածի հեղինակ էի դառնում: Հոդվածներս թե՛ դրական, թե՛ բացասական արձագանքների էին արժանանում, բայց երբևէ մարդիկ անտարբեր չէին անցնում դրանց կողքով: Վանեսյանը կասեր. «Դասախոսները երբ բացում են «Մեդիկուսը», առաջինը նայում են «Ո՞վ է նա-ն», հետո անցնում «Սուր անկյուններին»:<br /><br />Կարծեմ երրորդ կուրսից արդեն սկսել էի սրբագրական աշխատանքներ կատարել, իսկ չորրորդի վերջերում, երբ Սևակն ու Սաթիկն էին խմբագիրները, օգնում էի Սաթիկին, քանի որ նա ավարտում էր, իսկ Սևակը չկար (չնայած նա նույնպես ավարտում էր): Հինգերորդում ինձ ու Մարդանյան Աննային խմբագրի՝ Սևակի օգնականներ նշանակեցին: Սաթիկն արդեն գնացել էր: Սևակն էլ չեղածի հաշիվ էր. նրան եթե նույնիսկ տեսնում էինք, դա լինում էր ոչ «Մեդիկուսի» շրջանակներում, հիմնականում պատահաբար:<br /><br />Ես ու Մարդանյանը շատ լավ միասին աշխատում էինք: Սևակը չկար, բայց մենք գլուխ հանում էինք: Գործը հիանալի կերպով բաժանել էինք երկուսիս միջև: Բայց դա շատ կարճ տևեց, որովհետև… որովհետև ՈւԽ-ն իրենն արեց: Հիմա չեմ ուզում ընկնել մանրամասների հետևից… Պարզապես Աննան վայր դրեց իր բոլոր պարտականությունները, հեռացավ ՈւԽ-ից: Անկեղծ ասած, եթե ինձ հետ էլ այդպես վարվեին, ես էլ նույնը կանեի: Աննային շատ լավ հասկանում եմ, բայց առանց նրա դժվար էր աշխատելը:<br /><br />Իսկ Սևակը չկար ու չկար: Ես նեղվում էի, նյարդայնանում, բայց ստիպված ամբողջ գործը մենակ էի անում… Ու զարմանում, թե ինչու են Սևակին պահում:<br /><br />Այս կիսամյակ արդեն Սևակին հանեցին… Չէ՛, գնաց: Կամ էլ հանեցին: Դժվար է ասել, որովհետև բոլորովին վերջերս իմացա, որ թերթի ամեն համարից հետո նա հրաժարական է տվել, սակայն չեն ընդունել: <br /><br />Ես, «Մեդիկուսի» ողջ խմբագրակազմը, բոլորը սպասում էին, որ Սևակից հետո ես եմ լինելու. դա տրամաբանական էր, որովհետև աշխատանքը վաղուց արդեն ես էի կատարում: Ու հանկարծ… Թափուր տեղում հայտնվում է Տիկոն, որովհետև Ավագը՝ ՈւԽ նախագահը, այդպես էր որոշել: Այն նույն Տիկոն, որի հոդվածները հայերեն սարքելու համար ժամերով տանջվում եմ, որը խմբագրակազմի մյուս անդամներից շատ չի աշխատում, որի հետ համբուրվելուց սիրտս խառնում էր:<br />Ես լինելու էի նրա օգնականը: Ծիծաղելի է, չէ՞: Չլվում, տանջվում, սև գործը ես եմ անում, բայց խմբագիրը Տիկոն է:<br /><br />Սկզբում որոշեցի վրեժ լուծել, թերթի հերթական համարը փչացնել: Հետո մտածեցի, որ հեռանալն ամենաճիշտ տարբերակն է: Այդ մասին ասացի Տիկոյին, հետո՝ Ավագին: Որտեղից որտեղ մեջ ընկավ ստոմերի ֆակուլտետայինի նախկին նախագահ Նարեկը: Ես նրա հետ այդ օրերին ծանոթացա: Անկեղծ ասած, նա մի այնպիսի մարդ է, որի հետ ամենաքիչը կուզեի գործ ունենալ, բայց դժբախտաբար հիմնական բանակցություններ վարողը նա էր: Ես չէի ուզում մնալ, հրաժարվում էի ամեն ինչից, բայց հետո չգիտեմ, թե ինչպես ստացվեց,որ համոզեց Նարեկը: Չնայած դրան, հետո զղջացի որոշմանս համար: Ինչքան էլ շարունակեմ մնալ «Մեդիկուսում», այլևս երբեք նույն սրտով չեմ աշխատելու: Ինչ-որ բան կոտրվել է իմ ներսում:<br /><br />Ու ես շատ էի ուզում այս ամենի մասին խոսել մեկի հետ: Հա՛, աջ ու ձախ պատմում էի էս ամեն ինչը, բայց մի տեսակ չէի ստանում էն, ինչ ուզում էի: Ուզում էի որևէ հին մեդիկուսցու հետ խոսել: Օրինակ, այսօր Սոնային տեսա, բայց հարմար չեղավ, որ զրուցենք: Հետո Մարդանյանին էի փնտրում, որ ասեմ. «Գիտես, ես էլ եմ դուրս եկել» (այդ ժամանակ դեռ չէին համոզել, որ մնամ): Մի քանի օր առաջ էլ Իռային եմ գրել: Պատասխանեց այսօր: Նամակներով փոխանակվեցինք մի քիչ, ու ես զգացի, որ կյանքիս մեջ առաջին անգամ կարոտում եմ կյանքիս ուսանողական հատվածը: Ավելի լավ է՝ ամաչկոտ ու վախվորած առաջին կուրսեցի լինեի Իռայի ղեկավարության տակ, քան Տիկո-խմբագրի նվաստացած օգնական:<br /><br />Ապագայում «Մեդիկուսում» տպագրված հոդվածներիցս այստեղ կտեղադրեմ:<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3349213953130068942-5811148056842296212?l=strangelittlestudent.blogspot.com' alt='' /></div>Բյուրակն Իշխանյան (Byurakn Ishkhanyan)http://www.blogger.com/profile/01933204657332996148noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3349213953130068942.post-40393214609931671632008-03-18T09:28:00.000-07:002008-03-18T09:30:07.571-07:00Լևոնախտը 21-րդ դարի կործանարար հիվանդություն է, որը բնորոշվում է լևոնի տրիադայով. մտածողության միակողմանիությամբ, մեծամոլական զառանցանքներով, լևոնի խողքերի էխոլալիայով (բառացի կրկնությամբ):<br />Համաճարակաբանությունը: Տարածված է Հայաստանի Հանրապետությունում: Փետրվարի 19-ի հետազոտության տվյալներով բնակչության 20%-ից ավելին տառապում է այս հիվանդությամբ, սակայն դրանից հետո կտրուկ աճել է նրանց թիվը: Դեպքեր են գրանցվել նաև այլ երկրներում բնակվող հայերի մոտ, հատկապես՝ ԱՄՆ-ում:<br />Հիմնականում հիվանդանում են երիտասարդ տարիքի տղաները և «տղամարդ» աղջիկները: Հիվանդանում են նաև միջին տարիքի տղամարդիկ և կանայք, ծերերը և անչափահասները:<br />Պատճառագիտությունը: Հարուցիչը ԼՏՊ կոչվող վիրուսն է: Վարակման ռիսկի գործոններն են երիտասարդ տարիքը, տաքարյունությունը, կամքի թուլությունը, ներշնչվողականությունը, հիվանդ ծնողները:<br />Ախտածնությունը: Լիովին պարզաբանված չէ: Վիրուսը տարածվում է հանրահավաքների, վարակված մեյլերի, թերթերի և մարդկանց միջոցով: Անհայտ ճանապարհներով թափանցում է գլխուղեղ՝ հերթով ոչնչացնելով մտածող նեյրոնները: Դրանց փոխարինում են միակողմանի մտածողությամբ, հատուկ ծրագրով օտար բջիջներ:<br />Հիվանդությունը բաղկացած է հետևյալ փուլերից.<br />1. Գաղտնի շրջան - լևոնին ատում են: Հանրահավաքներին չեն գնում կամ գնում եմ միայն հետաքրքրասիրությունից դրդված՝ հաստատ իմանալով, որ լևոնին չեն ընտրելու: Քննադատությունը պահպանված է:<br />2. «Հակասերժացման» շրջան - ընտրում են լևոնին/ուրիշին ընտրելուց հետո հետևում են լևոնին՝ պատճառաբանելով, որ միայն լևոնը «կարա» իշխանությունների դեմ: Այս փուլում նկատվում է դրական/բացասական փոփոխության ախտանիշը: Նրանք փոփոխություն են ուզում՝ անկախ նրանից, թե ինչ կլինի: Ավելի հեռուն տեսնելու հատկությունից զուրկ են: լևոնին դեռ ատում են: Քննադատությունն իջնում է:<br />3. Վերջնական լևոնականացում - հանկարծ չհամարձակվես լևոնի հասցեին որևէ թթու խոսք ասել: Միանգամից հարձակվում են, պաշտպանում իրենց «սուրբ» առաջնորդին, գտնում, որ նրա բոլոր քայլերը ճիշտ են:Քննադատությունը բացակայում է:<br />4. Հակաղարաբաղցիացման շրջան - հիվանդության ծանր ընթացքի դեպքում հասնում են այս փուլին, երբ գիտակցությունը լրիվ անջատվում է, մարդիկ գործում են՝ առաջնորդվելով ենթագիտակցության մեջ տպված «Վե՛րջ ղարաբաղցիներին» կամ այլ նմանատիպ լոզունգներով: Քննադատության մասին խոսելն անիմաստ է, քանզի գիտակցություն ընդհանրապես չկա:<br /><br />Կլինիկական նշանները.<br />1. Սուտը ճշտից տարբերելու անընդունակություն<br />2. Ագրեսիվ վարքագիծ<br />3. 1991-1998 թվերի լրիվ ամնեզիա, որը լրացվում է կոնֆաբուլացիաներով (կեղծ, ֆանտաստիկ հիշողություններ)<br />4. Աստիճանաբար իջնող քննադատություն<br />5. Մեծամոլական զառանցանքներ<br />6. Գերարժեքային մտքեր<br />7. Էխոերևույթներ (էխոլալիա, էխոպրաքսիա, էխոմիմիա) միայն հատուկ անձանց նկատմամբ<br />8. Դիմացինին մեղադրելու, սխալ հանելու, վիրավորելու ձգտում<br />9. Ծանր դեպքերում՝ պարաֆրեն համախտանիշ<br /><br />Ախտորոշումը կատարվում է անամնեզի տվյալների և զրուցելու ժամանակ հայտնաբերված ախտանիշների հիման վրա:<br />Բուժումը հայտնի չէ:<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3349213953130068942-4039321460993167163?l=strangelittlestudent.blogspot.com' alt='' /></div>Բյուրակն Իշխանյան (Byurakn Ishkhanyan)http://www.blogger.com/profile/01933204657332996148noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3349213953130068942.post-57703939635824730632008-03-11T09:43:00.000-07:002008-03-11T09:45:16.378-07:00Վերապրում եմ երկրորդ կուրսում գլխիս եկածը: Իսկ ես կարծում էի, թե այնքան եմ փոխվել, որ այն ժամանակվա տեղի ունեցածին ոչ մի արժեք չեմ տալիս այլևս: Սակայն փաստորեն, երեք տարի անց նորից ճակատիս հարվածեց մի զզվելի հարց. «Ինչու՞ ես սովորում»:<br /><br />Հիշում եմ՝ թե ինչպես Սվետան դեռ այն ժամանակ, երբ տեսնում էր, որ կպած հոգեբանություն եմ սովորում, Քրիստինե Սամվելովնայի դասախոսություններն ուշադիր լսում, ասաց. «Դու էլ հո ձևեր ես թափում: Ինչի՞դ է պետք այդ առարկան»: Ես ավելի քան վստահ էի, որ այն ժամանակ գնահատականի համար չէի սովորում: Դրա վառ ապացույցը հանձնածս կամավոր քննություններն էին ստուգարքային առարկաներից: <br /><br />Հիշում եմ՝ խմբեցիներս զանազան ապօրինի ճանապարհներով ֆիզիոլոգիայի տեստերը ձեռք էին բերել, ինձ ու Մարիային չէին ասել: Իհարկե, եթե մենք մի քիչ ջանք թափեինք, ուրիշ խմբերից կարող էինք ճարել: Բայց չէ՛, այն ժամանակ գիտելիքը մեզ համար շատ կարևոր էր. նախընտրեցինք դասը պարապել տեստեր անգիր անելու փոխարեն: Հետաքրքիրն այն է, որ խմբում ամենաբարձրը հենց երկուսով ստացանք:<br /><br />Այսօր պատմությունը կրկնվում է. կուրսեցիներս որտեղից որտեղ հոգեբուժության տեստեր են ճարել: Մեզնից թաքցնում են, բայց Նազոն պակաս ճարպիկ չէ. կարողացավ գտնել ու մեզ հետ կիսել: Ես ու Մարիան կտրականապես հրաժարվեցինք տեստերից: Չգիտեմ ինչու, մի տեսակ վատ եմ զգում, ամաչում եմ դասախոսից. մենք շատ լավ դաս ենք արել, քննարկել բոլոր թեմաները: Ի՞նչ բարոյական իրավունք ունեմ նրանից թաքուն տեստեր ճարել, դրանցով պատրաստվել հարցմանը: Եթե անգամ մյուսներից ցածր ստանանք ես ու Մարիան, մենք հո գիտենք, որ այս ընթացքում շատ լավ սովորել ենք: <br /><br />Ու նորից իմ առաջ գալիս է այն նույն հարցը. «Ինչու՞ եմ սովորում»: Սարսափով նկատում եմ, որ երկրորդ կուրսից հետո գնահատականի մեռած էի դարձել: Ինչու՞ հանկարծ արթնացա:<br /><br />Պատմությունը կրկնվում է… Նորից վեճեր խմբեցիներիս հետ, նորից դասախոսի պատճառով: Հազվադեպ է պատահում, որ ես ուսանողների կողմը չբռնեմ: Սա այդ դեպքերից է: Առաջին անգամ երկրորդ կուրսում եմ դասախոսին պաշտպանել: Երկրորդ անգամ՝ այսօր: Եթե նույնիսկ այս ընթացքում ուրիշ դեպքեր էլ են եղել, երևի այդքան մեծ տպավորություն չեն թողել, որ այսօր չեմ հիշում: Հա՛, մի տարբերություն կա: Թեև այս անգամ էմոցիաներս նույն ուժն ունեին, նույն զայրույթով էի խոսում, ինչ այն ժամանակ, այս անգամ նախ դասախոսը չգիտեր դրա մասին, հետո տասնյակների դեմ պայքարելու փոխարեն ընդամենը մեկն էր՝ Տաթոն, որը շատ անհեթեթ միտք արտահայտեց. «Դասախոսն էդքան չկա, որ մի հատ իստորիա բերի»: Այդ պահին ես, Նաոն, Մարիան ու Աննան օգտվում էինք մեր ձեռքով, բայց դասախոսի թույլտվությամբ վերցված հիվանդության պատմագրից: Տաթոյի բողոքն անտեղի էր, պատասխանս՝ հիմնավոր: Բժշկականում սովորելուս ընթացքում երկրորդ անգամ հիշեցի, որ դասախոսը մեզ նման մարդ է:<br /><br />Մենք՝ ուսանողներս, սիրում ենք ամեն ինչի մեղքը բարդել ուրիշների վրա:<br /><br />Պատմությունը կրկնվում է: Մնում է՝ 2004-ի աշնան նման աչքերս թաց վազեմ Նորքի հոգեբուժարանից:<br /><br />Հ.Գ. Voicemails-ս այսօր ստուգեցի: Քրիստինե Սամվելովնայի կարծիքն ինձ համար շատ կարևոր է:<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3349213953130068942-5770393963582473063?l=strangelittlestudent.blogspot.com' alt='' /></div>Բյուրակն Իշխանյան (Byurakn Ishkhanyan)http://www.blogger.com/profile/01933204657332996148noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3349213953130068942.post-81185224691425274682008-03-04T05:44:00.000-08:002008-03-04T05:50:38.704-08:00Չէի պատկերացնում, որ տարիներ առաջ արածս անմեղ կատակն այսօր անսասան որոշում կդառնա: Ես հոգեբույժ եմ դառնալու: Թող ոչ ոք այլևս չփորձի ինձ հետ պահել: Ես արվեստի մարդ եմ, իսկ բժշկության մեջ արվեստին ամենամոտ ճյուղը հենց հոգեբուժությունն է: Ես ինձ հենց այդտեղ եմ տեսնում, զարմանում, թե ինչպես եմ այդքան լավ ընկալում, այդքան մեծ սիրով ամեն օր դաս սովորում: Առավոտյան մեծ հաճույքով եմ արթնանում, սուրճ խմում, մի երկու էջ կարդում, մինչև Էլլան տաքսիով կմոտենա: Ու տխրում եմ, երբ դասերը վերջանում են: Որքա՜ն եմ սիրում ոտքով հոգեբուժարանից դեպի համալսարան գնալ: Բախտի բերմամբ էլ հրաշալի դասախոս ունենք: Ո՞վ ասաց, թե մեծահասակներն են լավագույնը: Մեր դասախոսը մեզնից ընդամենը երեք կուրս բարձր է եղել: Բայց գիտելիքներ ունի, էլ դու սուս: Ու ոչ միայն իր բնագավառից: Նրա հետ հանգիստ կարող ես Դալիի ու Վան Գոգի մասին խոսել, կտեսնես, որ հասկանում է ասածներդ: Նա կասի, որ Վան Գոգի նկարներում պերսևերացիա կա, և դու ինքդ էլ դա կհիշես ու կհամաձայնես: Ու հետաքրքիրն այն է, որ չնայած տարիքին, կարողանում է այնպես անել, որ ամբողջ խումբը ուղիղ ժամը 9:15 լսարանում լինի: Ճիշտ է, դա մի քիչ էլ մեզնից է կախված, բայց մեկ-երկու հոգի (ես նույնպես) ուշանալու սովորություն ունեն, որն այստեղ չեն կիրառում:<br /><br />Ե՞րբ է գալու վաղը, կարոտում եմ դասերը: Կուզեի, որ իմ ամբողջ վեց տարին այսպես անցներ, ոչ թե միայն այս երեք շաբաթը ու երկրորդ կուրսի առաջին կիսամյակի ուրբաթ օրերը, երբ հոգեբանություն էինք անցնում:<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3349213953130068942-8118522469142527468?l=strangelittlestudent.blogspot.com' alt='' /></div>Բյուրակն Իշխանյան (Byurakn Ishkhanyan)http://www.blogger.com/profile/01933204657332996148noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3349213953130068942.post-80192750578568972082008-02-28T09:12:00.000-08:002008-02-28T09:13:03.228-08:00Հոգեբուժությունը լրիվ ուրիշ աշխարհ է: Մնացած բոլոր առարկաներն ինչ-որ կերպ իրար հետ կապված են: Օրինակ, ուռուցքաբանությունից անցած բոլոր թեմաները կհանդիպես նաև վիրաբուժական հիվանդությունների դասընթացում: Իսկ հոգեբուժությունը լրիվ ուրիշ է, քեզ գրեթե պետք չեն այն նախնական գիտելիքները, որոնք ստացել ես այս չորսուկես տարվա ընթացքում:<br /><br />- Ես աշխարհն եմ, մութն ապացուց, լուսն ապացուց: Իմ մասին չե՞ն ասել ձեր դասախոսները: Ես բժիշկների բժիշկն եմ, բուժում բոլոր հիվանդությունները: Մութն ապացուց, լուսն ապացուց: Մարդկանց կենդանացնում եմ, որովհետև ոսկու հանքեր ունեմ: Կարամ ձեզ փող տամ, ինչքան ուզեք: Սաղ աշխարհի ոսկին իմս է: Ես ատամներ եմ բուժում: Եթե ցավ ունենաք, էկեք մոտս: Առանց ցավի կհանեմ: Մութն ապացուց, լուսն ապացուց: Էս տեսնու՞մ եք,- ցույց տվեց սիգարետի տուփը,- կկտրտեմ, ստեղից ատամ կաճի, կպատվի էպիթելով:<br />- Իսկ դու ատամներից բողոք չունե՞ս,- նայելով նրա ունեցած-չունեցած երկու դեղնած ատամներին՝ կասկածամտորեն հարցրեց Վարդանը:<br />- Չէ՜, ատամներս սաղ տեղում են: Ոսկի ատարմներ էլ ունեմ: Աշխարհի սաղ ոսկի հանքերը իմս են: Մութն ապացուց, լուսն ապացուց: Ես գետնի տակ աշխատում եմ: Գծագրեր եմ գծում: Աշխարհի տակ մարդիկ կան, դուք չեք տեսնում: Մութն ապացուց, լուսն ապացուց:<br />- Իսկ տիեզերքի հետ կապեր ունե՞ս,- չգիտեմ ինչու, հարցրի:<br />- Հա՜: Մութն ապացուց, լուսն ապացուց: Ես Գագարինի հետ թռել եմ: Գագարինը ես չեմ, ռուս է: Հիմա էլ եմ թռնում, բայց որ խմած չեմ լինում: Ես սատանա եմ: Էրեկ Ճապոնիայում էի, ժամը չորսին գնացի Թուրքիա: Մութն ապացուց, լուսն ապացուց:<br />- Ճապոնիայի ո՞ր քաղաքներում ես եղել,- հարցրեց Արթուրը՝ փորձելով ստուգել ինտելեկտը:<br />- Բոլոր:<br />- Օրինա՞կ:<br />Իսկ հիվանդն ավելի շատ քաղաքներ թվարկեց, քան մենք գիտեինք:<br />- Սիգարետը թույն է մարդկության համար: Երկնքից է գալիս: Ստանում է թույն, չթույն բաց թողնում… Թույն, չթույն, թույն, չթույն:<br />- Քանի՞ երեխա ունեք:<br />- Շա՜տ… մեկ,երկու, երեք, չորս… Դուք բոլորս իմ երեխաներս եք: Ձեր ծնողները ուրիշ են, երբ ձեր մայրերը հղիացան, դուք փոքրացած ձգվեցիք, որպեսզի ես հիմա անձրևը միացնեմ, անջատեմ,- ձեռքը տարավ մատին փաթաթած թելին, շփեց,- ձյուն է գալիս: Հիմա ես անտեսանելի եմ, իսկ հիմա՝ տեսանելի: Մութն ապացուց, լուսն ապացուց: Դուք մայրեր ու հայրեր ունեք, իսկ ես չունեմ: Երկինքն է հայրս, հողը մայրս է: Մութն ապացուց, լուսն ապացուց:<br />- Երգեր լսու՞մ ես,- հարցրեց դասախոսը:<br />- Հա՜… Բոնի էմ, Սեքրեթ Սփիրիթ, իմ երգերը:<br />- Ի՞նչ երգեր ունես:<br />Սկսեց երգել: Սկզբում գերմաներեն էր հիշեցնում, բայց հետո զգացինք, որ ինչ-որ անհասկանալի լեզու է, չլսված, չտեսնված: Գեղեցիկ, ռիթմիկ երգ էր: Լավ էլ կատարում էր:<br />- Ի՞նչ լեզվով էր,- հարցրինք:<br />- Իմ լեզուն էր:<br />- Ի՞նչ էիր երգում:<br />Սկսեց արտասանել: Սկզբում մեզ թվաց, թե կրիպտամնեզիա էլ ունի, ուրիշի գրածը որպես սեփական է ներկայացնում, բայց հետո զգացինք, որ թեև շատ գեղեցիկ էր հնչում, հանգավորումը ճիշտ էր, սակայն տրամաբանական կապ չկար: Սկսեց գարունից, անցավ յարին, հետո Աստված, հետո չգիտեմ ինչեր:<br />Վերջում ծափ տվեցինք, իսկ ես սկսեցի մտածել, որ բոլոր գրողները շիզոֆրենիկ են եղել:<br />- Գնացե՛ք, էրեխե՛ք: Թե փող պետք լինի կամ մեքենա, ինձ ասեք, ես ձեզ ամեն ինչ կտամ: Մութն ապացուց, լուսն ապացուց, ես աշխարհն եմ:<br /><br />Լսարան բարձրանալու ճանապարհին վերլուծում էինք. պարաֆրեն համախտանիշ, մեծամոլական զառանցանք, դատարկաբանություն, շիզոֆազիա, մտածողության արագացում… Իսկ հետո արդեն, ասես վարակված, ամեն խոսքից հետո ասում էինք. «Մութն ապացուց, լուսն ապացուց»: Ծիծաղում էինք խելագարների նման: Չկարողացանք դասախոսությունը կարգին գրել: 10 խմբի Աիդան աղմկում էր:<br />- Ի՞նչ է պատահել,- հարցրեց դասախոսը:<br />- Հիվանդանոցը լավ չի ազդում,- պատասխանեց Աիդան:<br />Քիչ անց 6 խմբի աղջիկներից մեկը բարձրաձայն հայտարարեց.<br />- Ցտեսություն Ձեզ:<br />Դասախոսն այլևս չէր կարող շարունակել:<br />- Մութն ապացուց, լուսն ապացուց:<br /><br />Անարդար չէ՞ արդյոք: Այս մարդը փակված է հիվանդանոցում, իսկ պարաֆրեն համախտիշով տառապող մեկ ուրիշը Ազատության հրապարակից մեծամոլական զառանցական մտքեր է արտահայտում, որոնք արժանանում են այնտեղ հավաքվածների ծափահարություններին: Մութն ապացույց, լույսն ապացույց:<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3349213953130068942-8019275057856897208?l=strangelittlestudent.blogspot.com' alt='' /></div>Բյուրակն Իշխանյան (Byurakn Ishkhanyan)http://www.blogger.com/profile/01933204657332996148noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3349213953130068942.post-28661809186534571562008-02-26T07:00:00.000-08:002008-02-26T07:01:21.698-08:00Դեռ առաջին կուրսից ազգականներս ինձ ասում էին.<br />- Շուտ բժիշկ դարձիր, որ մեզ բուժես:<br />Իսկ ես առանց երկար-բարակ մտածելու պատասխանում էի.<br />- Ես հոգեբույժ եմ դառնալու:<br />Սկզբում դա կատակ էր: Երկրորդ կուրսում մի քիչ լրջացավ, իսկ երբ հենց նույն տարվա վերջում կարդացի Ֆ. Սքոթ Ֆիցջերալդի «Գիշերն անույշ է» վեպը, հաստատ որոշեցի, որ հոգեբույժ եմ դառնալու: Դրանից հետո միտքս չեմ փոխել, միայն այդ ցանկությունը ժամանակ առ ժամանակ թուլացել է:<br /><br />Իսկ երբ բժիշկներն են հետաքրքրվում, թե ինչ եմ ուզում դառնալ ու ստանում պատրաստի պատասխան, կասկածամտությամբ նայում են դեմքիս ու հարցնում.<br />- Հոգեբուժություն անցե՞լ ես:<br />- Չէ՛,- կարմրում եմ:<br />- Կանցնես, հետո կորոշես:<br /><br />Այսուհետ այլևս ոչ ոք չի կարող կասկածի տակ առնել որոշումս. երեկվանից սկսվել է հոգեբուժության ցիկլը: Ես տարերքի մեջ եմ: Գնալով ավելի ու ավելի եմ սիրում այս մասնագիտությունը: Ու հետաքրքիրն այն է, որ գրեթե բոլոր նյութերը գիտեմ, կարդացել եմ վերջին երեք տարիների ընթացքում: Այս ամենն ինձ համար պարզապես կրկնություն է, գիտելիքների խորացում, գործնական հմտությունների ձեռք բերում:<br /><br />- Հարևաններն ինձ ճառագայթում են: Ուր գնում եմ, հետևիցս գալիս են: Նրանք ադրբեջանցիներ են… Ուզում են բնակարանիս տիրանալ,- դժգոհում է Թ-ն:<br />Իսկ մենք չենք ասում, թե այդպես չէ, լուռ լսում ենք, երբեմն հարցեր տալիս: Նարինեն ու Լիլոն հազիվ են ծիծաղները զսպում, իսկ հիվանդի գնալուց հետո իրենց ազատություն են տալիս:<br />- Ինչպե՞ս հիվանդին բացատրենք, որ այդ ամենը նրան թվում է,- հարցնում է մեկը:<br />- Չի թվում, նա իսկապես լսում է,- պատասխանում է դասախոսը:<br />- Ինչպե՞ս բացատրենք, որ այդ ձայները չկան,- շարունակում է:<br />- Իսկ գուցե կա՞ն, բայց մե՞նք չենք լսում,- մտորում է Արմենը:<br />- Չեմ բացառում,- ասում է դասախոսը:<br />Եվ իրոք, մի՞թե մեծամասնությունն է միշտ նորմալ: Պատմությունը դա չի ապացուցում, չի էլ ժխտում: Գուցե իրոք վերևի հարկում կան հարևաններ, որոնք ճառագայթում են միայն այս կնոջը, և մենք դա համարում ենք հիվանդություն:<br /><br />Հոգեբուժարանից որոշեցինք ոտքով համալսարան գնալ: Լիլոն չհասկացա, թե ինչու մեզ միացավ, որովհետև նրա մտերիմ ընկերուհին՝ Նարինեն, առանձին գնաց: Մի՞թե նա շարունակում է տղաների հետևից վազել: Կարծում էի, թե թարգել է: Մեզ հետ էին նաև Արմենն ու Կորյունը: Արթուրը չգիտեմ, թե ուր էր կորել: Իսկ Վարդանը, որի ծննդյան օրն էր այսօր, դասից շուտ թռավ՝ այդպես էլ չստանալով մեր շնորհավորանքները: Աղջիկներից Լիլոյի մասնի արդեն ասացի: Մեկ էլ մենք չորս ընկերուհիներով էինք. ես, Մարիան, Նազելին, Աննան:<br /><br />Էդպես իջնում էինք Նորքի դիքերով: Ես գլորվում էի, Աննան՝ զգուշանում, հետ մնում:<br />- Արմե՛ն, Կորյունին սպանի՛ր, հենց հիմա: Եթե չսպանես, քեզ տանջամահ կանեմ… Հե՛նց հիմա,- խորհրդավոր ձայնով շշնջում էի Արմենի հետևից:<br />Բոլորը ծիծաղեցին:<br />Շարունակեցի.<br />- Չգիտե՞ք, ես Արմենի ցնորքն եմ:<br />- Բու՛ռչ, լավ միտք էր, գիտե՞ս: Մտքովս չէր անցել: Երևի դու իսկապես գոյություն չունես, և միայն ես եմ քեզ հետ զրուցում:<br />Քիչ անց աղմուկ լսեցինք: Կարծեցինք, թե մեզ թվում է: Հետո ավելի որոշակի կերպով տարբերեցինք. «Հաղ-թա-նա՛կ, հաղ-թա-նա՛կ»: Չնայած բավական հեռու էինք, բայց լսում էինք Ազատության հրապարակի ձայները: Արմենը՝ մեր միջի միակ լևոնականը, սկսեց անհանգստանալ. ուզում էր շուտ միանալ մյուսներին:<br />Այնտեղ հավաքված մարդիկ պատրանքներ ունեն. իրական օբյեկտի (լևոն) աղավաղված ընկալում (կործանման փոխարեն փրկություն):<br /><br />Շուտով մի մաշված շենք երևաց: Դեռ երկրորդ կուրսում, երբ ես ու Մարիան առաջին անգամ հոգեբուժարանից ոտքով իջնում էինք, երբ դուրս եկանք այդ շենքի մոտ, կարծում էինք, թե մոլորվել ենք: Նազոն ու Աննան առաջին անգամ էին այս ճամփով անցնում:<br />- Տեսնես՝ գործու՞մ է այս շենքը,- հարցրեց Նազոն:<br />Ես ու Մարիան ծիծաղեցինք.<br />- Նա՛զ, սա մեր լաբորատոր մասնաշենքն է,- բացատրեցի:<br />- Այնտեղ երեք դարի դաս ենք արել,- ավելացրեց Մարիան:<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3349213953130068942-2866180918653457156?l=strangelittlestudent.blogspot.com' alt='' /></div>Բյուրակն Իշխանյան (Byurakn Ishkhanyan)http://www.blogger.com/profile/01933204657332996148noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3349213953130068942.post-55394023480260180102008-02-24T06:00:00.000-08:002008-02-24T06:12:58.785-08:00Մեր խմբում ձայները բաշխվել են հետևյալ կերպ. 3 Սերժ, 2 Լևոն, 2 Արթուր, 2 Վահան, 2 Վազգեն, մի հոգի էլ ընտրության չի գնացել, բայց կարող է չանհանգստանալ, որովհետև Սյունիքն առանց նրա էլ ապահովել է Սերժի ձայների բարձր տոկոս: Մյուս կողմից էլ, չգիտեմ, եթե գնար, ու՞մ կընտրեր:<br /><br />Բոլոր բուհերում ուսանողները դասադուլ են անում: Մերոնցից այնքան էլ տեղյակ չենք, բայց գիտենք, որ դասի չնստողների թիվը չափից դուրս քիչ է: Ինչ վերաբերում է մեր խմբին, վերջին օրերին ոչ մի բացակայություն չի եղել: Անգամ լևոնականներն են պարտաճանաչ կերպով դասի ներկայանում: Վախենու՞մ են ռեկտորատի ընդունած այն որոշումից, թե թեկուզ մի բացակայությունից, և համալսարանից կհեռացվեն, թե՞ ուսման ծարավ են:<br /><br />Մեր փոխարեն դասախոսն է դասադուլ անում: Ասենք, բաժնի վարիչ է, ամբողջ օրը վիրահատության է, իսկ մենք արդեն հոգնել ենք տոթ վիրահատարաններում մի քանի ժամ կանգնելուց ու ոչինչ չտեսնելուց: Դրա համար նախընտրում ենք մնալ լսարանում, որտեղ թեև մի քիչ ցուրտ է, բայց գոնե ինչ-որ բան տեսնում ենք, օրինակ` միմյանց:<br /><br />Պարապությունից "Այգեպան" ու "Կարմիր կոճակ" ենք խաղում, բայց դրանց անպայման նախորդում են քաղաքական քննարկումները: Մարիան գիշերային հերթաահությունից հետո քնել է: Նազելին, ինչպես միշտ, ինչ-որ բան է սովորում. ժամանակը ռացիոնալ է օգտագործում: Էլլան ու Տաթևն անկյունում հեռախոսները միացրել, երաժշտություն են լսում ու փսփսում: Աննան չգիտեմ` ինչով է զբաղված: Լիլիթը ժամանակ առ ժամանակ մեջ է մտնում, ասում."Մենակ թե Սերժը չլինի": Նարինեն ատամներով իշխանություններին է պաշտպանում, հայտարարում, որ շատ ավելի լավ կլիներ, եթե Ռոբերտը ևս հինգ տարի նախագահ լիներ: Կորյունն էլ է Սերժի կողմնակից, բայց շատ չի խոսում: Վարդանն ու Արմենը լևոնական են, բայց հայտնում են, որ ոչ մի դեպքում դասադուլ չեն անի: Փորձում են պաշտպանել իրենց թեկնածուին, բայց նրանք Լևոնի վկաներ չեն, սուտ լուրեր չեն տարածում, տարբեր մարդկանց չեն վարկաբեկում: Ուղղակի միամտաբար հավատում են: Ես ու Արթուրը, որը դաշնակների կողմնակից է, նեղն ենք ընկել. մի կողմի Սերժին ենք հայհոյում, մյուս կողմից` Լևոնին: "Էդ սփյուռքահայերին պետք է ասել, որ իրենց փողերը պահեն, չուղարկեն Լևոնին, որ մենք էստեղ հանգիստ ապրենք",- ասում է Արթուրը:<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3349213953130068942-5539402348026018010?l=strangelittlestudent.blogspot.com' alt='' /></div>Բյուրակն Իշխանյան (Byurakn Ishkhanyan)http://www.blogger.com/profile/01933204657332996148noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3349213953130068942.post-17595186075027497962008-01-21T08:58:00.001-08:002008-01-21T09:08:12.915-08:00Ես չգիտեմ, թե ինչու մի գեղեցիկ օր արթնացա ու որոշեցի, որ պետք է ուսանողական կյանքիս մասին առանձին բլոգ ունենամ: Եթե շատ խորանանք, արդեն ուշ է. չէ՞ որ մեծ մասն արդեն անցել է, և ընդամենը մեկուկես տարի անց ես այլևս ուսանող չեմ լինի:<br /><br />Մի քիչ նախաբան… Ես սովորում եմ Երևանի պետական բժշկական համալսարանի ընդհանուր բժշկության ֆակուլտետի հինգերորդ կուրսում: Հա՛, հինգերորդ, և դեռ մեկուկես տարի կա… Ի՞նչ անես, մեզ մոտ քեզ հավերժ ուսանող ես զգում: Ու չնայած դրան, ես ավարտել չեմ ուզում: Երևի կյանքիս միակ փոշին է, որ սրբել չեմ ուզում: Միակ հատվածն է, որ գնահատում եմ հենց այն ժամանակ, երբ կա, ոչ թե երբ այն անդարձելի կորել է, այլևս վերադարձնել չես կարող:<br /><br />Դպրոցում ես ինձ շատ վատ էի զգում, և դրանից անմիջապես հետո համալսարանը պարզապես դրախտ էր թվում: Ի դեպ, դպրոցն էլ կյանքիս հենց այն հատվածն է, որ անցել է, բայց թե՛ այն ժամանակ էի ուզում, որ շուտ վերջանա, թե՛ հիմա ոչ մի դեպքում չէի կրկնի: Լավ, դպրոցը թողենք: Մի խոսքով, եթե կոպիտ ասենք, ապա 2003թ. սեպտեմբերի մեկին ես ինքնաթիռից իջա, խալաթս հագա ու գնացի համալսարան: Իրականում հասցրել էի մի քանի ժամով տուն մտնել, աչքս կպցնել ու բացել, հետո հայտնվել մեր Alma mater-ի տարածքում:<br /><br />Է՜հ, ի՞նչ եմ պատմում: Եվ ընդհանրապես ի՞նչ պետք է ասեմ: Մի՞թե դնելու եմ, վերջին չորսուկես տարվա եղած-չեղածը պատմեմ: Իսկ ի՞նչ կլինի, եթե իմ մյուս բլոգից այս թեմային վերաբերող եղած-չեղածը տեղափոխեմ այստեղ: Ախր իսկապես շատ բան ունեմ ասելու: Իմ ուսանողական կյանքը շատ վառվռուն է, հատկապես դպրոցից հետո, որտեղ ինձ լքված ու մերժված էի զգում: Համալսարանում կարողացել եմ ստեղծել մտերիմներիս նեղ շրջանակը, զվարճանալ, գժություններ անել, ծաղրել, բամբասել, անգամ պարապել նրանց հետ: Իհարկե, սա դպրոց չէ. այստեղ ընտրությունը մեծ է: Չնայած որ մեր կուրսը ֆակուլտետի ամենափոքրն է համարվում (մեր ընդունելության տարում թափուր տեղեր կային, էլ չեմ ասում, որ մեզ մոտից հեռացվածներն ու հեռացածներն ավելի շատ են), բայց 250 հոգին քիչ չէ քեզ նմաններին հավաքելու համար: Հա՛, կան նաև այնպիսիք, որոնց հետ անընդհատ կռվում եմ: Դա առանձնահատուկ հաճույք է, կողքից նայողի համար՝ ծիծաղելի:<br /><br />Չէ՛, շատ խառն եմ գրում: Այստեղ երևի կանգ առնեմ, հետո առանձին-առանձին թեմաներով գրեմ:<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3349213953130068942-1759518607502749796?l=strangelittlestudent.blogspot.com' alt='' /></div>Բյուրակն Իշխանյան (Byurakn Ishkhanyan)http://www.blogger.com/profile/01933204657332996148noreply@blogger.com0